Evolution or survival of the fittest

Σήμερα το πρωί ενώ περπατούσα βιαστικά και ως συνήθως αργοπορημένη για τη σχολή μου ήρθαν στο μυαλό κάτι άσχετες σκέψεις που ξεκίνησαν από κάτι Κινέζες που μου έκοψαν το δρόμο και πήγαζαν από αυτο (κάνω άσχετους συνειρμούς, το ξέρω!). Για όσους δε θυμούνται, μια Κινέζα μασσεζ είχε μοιραστεί μαζί μου την άποψη ότι στην Κύπρο όλοι –και κυρίως οι γυναίκες- ασχολούνται μόνο με την εξωτερική τους εμφάνιση και καθόλου με το πνεύμα τους, σε αντίθεση με τις Κινέζες που συνέχεια διαβάζουν. Ενώ είχα συμφωνήσει και εξακολουθώ να συμφωνώ, άρχισα να σκέφτομαι αν όντως υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά μεταξύ μας.

Οι Κινέζες –και οι Κινέζοι- αφιερώνουν από μικροί όλο τους το χρόνο και κάνουν τεράστιες προσπάθειες για να είναι οι καλύτεροι ακαδημαϊκά. Δεν το κάνουν μόνο και μόνο επειδή θέλουν να μορφώσουν το πνεύμα τους και να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι στο κοινωνικό σύνολο. Το κάνουν επειδή έτσι πρέπει. Θεωρούν ότι η ακαδημαϊκή αριστεία θα τους εξασφαλίσει την κοινωνική και οικογενειακή καταξίωση, μια καλή δουλειά/καριέρα και κατ’ επέκτασην οικονομική ευχέρεια και πιθανώς κι έναν καλό σύζυγο. Ο ανταγωνισμός για μια θέση στο πανεπιστήμιο, για μια καλή δουλειά κ.ο.κ. είναι τόσο μεγάλος που απλά για να πετύχεις οτιδήποτε πρέπει να είσαι ο καλύτερος. Για να γίνουν οι καλύτεροι θυσιάζουν πολλές φορές –αν όχι πάντα- τον προσωπικό τους χρόνο και ίσως κάποια άλλα πράγματα τα οποία θα τους ευχαριστούσαν μεν αλλά δεν θα τους προσέφεραν οτιδήποτε σε αυτή τους την αναζήτηση για κοινωνική καταξίωση μέσω της ακαδημαϊκής αριστείας.

Οι Κύπριες –και οι Κύπριοι- ενώ θεωρούν οτι η ακαδημαϊκή μόρφωση είναι κοινωνικό προσόν, θέλεις λόγω μειωμένου ανταγωνισμού για μια θέση σε πανεπιστήμιο ή δουλειά, θέλεις λόγω του μεσογειακού ήλιου που δε σου αφήνει και πολλή διάθεση για διάβασμα, ανέπτυξαν άλλα κοινωνικά πρέπει πιο ισχυρά. Για να εξασφαλίσεις την κοινωνική και οικογενειακή καταξίωση, την καλή δουλειά και τον καλό σύζυγο στην Κύπρο δε χρειάζεται να είσαι ο καλύτερος. Χρειάζεται φυσικά να έχεις γνωστούς στις κατάλληλες θέσεις, αλλά το κυριότερο, σε μια χώρα όπου είσαι ό,τι δηλώσεις, χρειάζεται να φαίνεσαι ότι είσαι ο καλύτερος. Έτσι, οι Κύπριες/οι ξοδεύουν υπερβολικό χρόνο και σκέψη στο φαίνεσθαι αντί στο είναι για να πετύχουν όμως και αυτοί τελικά την κοινωνική καταξίωση.

Ενώ λοιπόν με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι είμαστε τόσο διαφορετικοί, εν τέλει απλά καθόμαστε σε αντίθετες πλευρές της ίδιας τραμπάλας προσπαθώντας και οι δύο να ανεβούμε όσο πιο ψηλά γίνεται. Ο απώτατος στόχος και των δύο, όσο διαφορετική προσέγγιση και να αναπτύξαμε, είναι η διαιώνιση του είδους και συγκεκριμένα των δικών μας εγωιστικών γονιδίων. Ψάχνουμε όλοι το καλύτερο ταίρι με το οποίο να αναμείξουμε το υπέροχο γενετικό μας υλικό και να το περάσουμε στις επόμενες γενιές. Η δύναμη που σπρώχνει όλους μας σε αυτή τη διεργασία είναι απλούστατα η επιβίωση του καλύτερου.

Απλά στην Κύπρο βαρεθήκαμε να αναπτύξουμε την ικανότητα να χρησιμοποιούμε εργαλεία και αναπτύξαμε πολύχρωμα φτερά.

*Untitled*

Ποτέ δεν κατάλαβα το διαχωρισμό καρδιάς-μυαλού. Για μένα όλα περνούν από το μυαλό. Ο έρωτας είναι εγκεφαλική διεργασία και δυστυχώς για μένα η καρδιά σκιρτά μόνο αν της δώσει τις απαραίτητες οδηγίες το κεφάλι. Τι κάνεις όμως όταν η λογική σου, μια εξίσου εγκεφαλική διαδικασία, έρχεται σε αντίθεση με την ήδη υποταγμένη στο μυαλό καρδιά? Όταν τα mind-games που σε οδήγησαν σ’ αυτό το δρόμο (κατηφόρα καλύτερα) δεν έχουν λειτουργία συμβατότητας με την κοινή ή έστω βασική λογική σου? Δε μπορείς να κατεβάσεις το επόμενο service pack ή έστω να κάνεις μια αναβάθμιση στο λειτουργικό σου. Ποιο σύστημα θα επικρατήσει τελικά και τι κάνεις εν τω μεταξύ? Έχει σημασία πόσους θα πληγώσεις στην πορεία ή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα?

Ή μήπως πρέπει απλά να κάνεις shut down? Για όσο χρειαστεί...

Πράγματα που έχω να κάνω (ή έπρεπε να έχω ήδη κάνει!):

• Να τελειώσω ένα κεφάλαιο (για το οποίο η προθεσμία ήταν η 1 Νοεμβρίου. 2009!




• Να ξεκινήσω (και να τελειώσω!) άλλο ένα κεφάλαιο για το οποίο δεν έχω ιδέα τι να γράψω και για το οποίο η προθεσμία ήταν επίσης 1 Νοεμβρίου.




• Να διαλέξω (δηλ. να πάρω μια τελειωτική απόφαση, ναι εγώ) τα μαθήματα που θα πάρω στα επόμενα εξάμηνα.




• Να μελετήσω για ένα τεστ την Παρασκευή.




• Να γράψω ένα abstract για ένα συνέδριο (δυστυχώς όχι εκείνο στο Μπουένος Άϊρες :( ).




• Να έχω κάτι να δείξω στον καθηγητή/ αφεντικό μου, που με πληρώνει για να κάθομαι στα Λονδίνα και να σπουδάζω αιωνίως. Αύριο!

Πράγματα που έκανα σήμερα όλο το απόγευμα που είχα ελεύθερο:

• Άνοιξα τον υπολογιστή.




• Είδα τα ημαίλ μου.




• Ξεκίνησα να διαβάζω ένα άρθρο που πρέπει να διαβάσω γι' αύριο.




• Ξεκίνησα το δεύτερο κεφάλαιο και έγραψα 2 παραγράφους σε 2 ώρες.




• Είδα ένα επεισόδιο Simpsons.




• Χαζολόγησα στο ίντερνετ για καμιά ώρα.




• Είδα κι άλλη τηλεόραση.




• Έγραψα μία ανάρτηση χωρίς κανένα απολύτως νόημα στο βλογ μου.

Φορές που γκρίνιαξα τον τελευταίο μήνα για το γεγονός ότι έχω ένα εκατομύριο πράγματα να κάνω και πρέπει επιτέλους να κάτσω να τα κάνω: 13 τρισεκατομύρια 999 999 9999 999.

Ποσό που πρέπει να πληρώσω με τη master card μου αν ξεκινήσω ποτέ επαγγελματική ψυχανάλυση: ανεκτίμητο!

Quatation 1

Εδώ πιο κάτω είναι ένα κατάστημα φιλοσοφικού περιεχομένου (προφανώς δεν έχω καταλάβει ακόμα τι -και αν- ακριβώς πουλάει) το οποίο κάθε βδομάδα αναρτεί και ένα διαφορετικό 'ρητό' να το πω στη βιτρίνα του. Τα βρίσκω πάντα πολύ διασκεδαστικά οπότε ένεκα φόρτου εργασίας αποφάσισα να τα αναρτώ κάθε βδομάδα και εδώ, προς τέρψην και ηθική διαπαιδαγώγηση όλων.



Αυτή τη βδομάδα έχουμε και λέμε:

"Too much of a good thing can be trully wonderful"

και μπόνους της προηγούμενης βδομάδας

"You could live to be 100 if you gave up all the things that make you want to live to be 100"

Do-oh!

Από τότε που μετακόμισα στο καινούριο διαμέρισμα (όπου διαμέρισμα βλέπε σπιρτόκουτο) πριν 2-3 βδομάδες παρατήρησα έναν πολύ ενοχλητικό θόρυβο, σαν βουητό. Ακουγόταν αρκετές ώρες την ημέρα, σε διάφορες ώρες και ήταν τόσο δυνατός και εκνευριστικός που δεν μπορούσες να τον αγνοήσεις. Άσε που με ξύπναγε και τα βράδια σε ακατανόμαστες ώρες! Το πρόβλημα, όμως, ήταν ότι δεν μπορούσα να εντοπίσω από πού ερχότανε, γιατί το διαμέρισμα είναι τόσο μικρό που αντηχούσε παντού. Βασισμένη σε προηγούμενη εμπειρία μου με αντλία νερού στην ταράτσα υπέθεσα ότι μπορεί να ήταν κάτι παρόμοιο και αφού κάλεσα το maintenance boy και καλά ότι στάζει ο νιπτήρας (που έσταζε αλλά τον έφτιαχνα και μόνη μου άμα ήταν) του έθεσα το ερώτημα αν υπήρχε κάτι τέτοιο στην οροφή. Η απάντηση του ήταν πως όχι αλλά θα το ελέγξει καλού κακού. Φυσικά τίποτα δεν άλλαξε. Εν τω μεταξύ είχα αρχίσει να διαολίζομαι με το θόρυβο, ο οποίος ξεκινούσε όποτε ήθελε και κράταγε για ώρες, ενώ με ξύπναγε σχεδόν κάθε βράδυ.

Μετά παρατήρησα ότι ο εξαεριστήρας στο μπάνιο έκανε παρόμοιο θόρυβο και κατέληξα με συνοπτικές διαδικασίες ότι, δεν μπορεί, είναι ο εξαεριστήρας του αποπάνω ο οποίος πρέπει να είναι προφανώς κουφός και αναίσθητος και αφήνει το φως αναμμένο συνέχεια χωρίς αιδώ και χωρίς να καταλαβαίνει ότι εγώ από κάτω βρίζω Χριστοπαναγίες ανά τακτά χρονικά διαστήματα! Καθότι Κύπρια όμως, ντρεπόμουνα να πω κάτι και κατέφυγα στην κτηματομεσίτρια (που είναι στο ίδιο κτήριο) για να δω αν όντως έφταιγε αυτό και αν μπορούσε να γίνει κάτι (πριν να πάρω το τσεκούρι και αρχίσω να βγάζω μόνη μου τους εξαεριστήρες!). Η απάντηση της ήταν ότι δεν μπορεί να βοηθήσει αλλά εισηγήθηκε να ρίξω ένα χαρτάκι στον αποπάνω ζητώντας του να κάνει λιγότερο θόρυβο.

Καθότι αναβλητική μέχρι αηδίας, πέρασαν ακόμα μερικές μέρες μέχρι να το αποφασίσω κατά τη διάρκεια των οποίων παρακολουθούσα το θόρυβο και βρήκα αρκετά μοτίβα συμπεριφοράς, δηλ.σταματούσε μόλις άκουγα το διακόπτη του αποπάνω, ξεκινούσε σχεδόν κάθε μέρα κατά τις 5 το πρωί και πήγαινε μέχρι τις 6 κ.ο.κ. Όλα συνηγορούσαν στο ότι φταίει ο αποπάνω, ο οποίος ήταν εντελώς αναίσθητος και κουφός και γαμώ το κέρατο του που πλένεται επί μία ώρα στις 5 το πρωί!!

Τελικά αποφάσισα ότι το πράγμα είχε φτάσει στο απροχώρητο και αποφάσισα να πάω να του μιλήσω. Διάλεξα μια στιγμή που να ακουγότανε και ο θόρυβος και ανέβηκα πάνω. Δεν ήμουν καν σίγουρη πιο διαμέρισμα ήταν ακριβώς από πάνω μου γιατί ο σχεδιασμός είναι λίγο διαφορετικός αλλά τέλοσπάντων διάλεξα το πιο πιθανό και κτύπησα. Καμία απάντηση. Ξαναδοκίμασα μετά από λίγο, πάλι το ίδιο. Στο τέλος έγραψα ένα ευγενικό μεν, αλλά to the point σημείωμα και το έριξα κάτω από την πόρτα. Με το που κατέβηκα κάτω ο θόρυβος σταμάτησε αλλά αυτό κράτησε πολύ λίγο. Εν τω μεταξύ, άρχισα να έχω αμφιβολίες αν είχα διαλέξει το σωστό διαμέρισμα γιατί κατόπιν ωρίμου σκέψης συνειδητοποίησα ότι το δικό μου βλέπει στην πίσω αυλή ενώ αυτό που έριξα το σημείωμα ήταν από τη λάθος πλευρά του διαδρόμου!

Τέλοσπάντων, ο θόρυβος συνέχιζε και κόντευα να τρελλαθώ όταν μια ωραία μέρα την περασμένη βδομάδα που καθόμουν στον υπολογιστή στον πάγκο της κουζίνας (όπου κουζίνα βλέπε δίπλα από κρεβάτι), παρατήρησα ότι μαζί με το βουητό έτρεμε και ο πάγκος. Επιστήμων καθώς είμαι (!), άρχισα να κάνω γύρω γύρω τον πάγκο και παρατήρησα ότι ο τρομερός θόρυβος που μου τριβέλλιζε τα αυτιά και με ταλάνιζε επί δυο ολόκληρες βδομάδες και για τον οποίον έβριζα ως λιμενεργάτης νυχθημερόν, ερχόταν από το μικρό καταψύκτη κάτω από τον πάγκο ΜΟΥ!!

Περιττό να πω ότι τον έκλεισα και ησύχασα!

Γιορτάζω αλλά πια δεν το φωνάζω?

Ήρθε και πάλι εκείνη η εποχή του χρόνου. Που τα τελευταία 2 χρόνια με πιάνει μια ψιλοκατάθλιψη ένα μήνα πριν και ένα «τι κάνω με τη ζωή μου?» με τρώει τα βράδυα. Που από τη μιά θέλω να το γιορτάσω κι από την άλλη νιώθω ότι δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να κάνω ή κάποιος/οι που θα ήθελα να γιορτάσω μαζί τους.

Αλλά ως διά μαγείας φέτος δε νιώθω έτσι!

Τίποτα ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει (οκ, κάποια πράγματα έχουν αλλάξει αλλά αν ήθελα να μιζεριάσω μπορούσα να το κάνω άνετα), παρόλαυτά νομίζω η κρίση των mid-twenties μου έχει περάσει ανεπιστρεπτί και έχω κανα-δυο καλά χρόνια μπροστά μου μέχρι να με πιάσει η κρίση των 30! Φέτος νιώθω ότι η ζωή μου έχει πάρει το δρόμο της, ακόμα κι αν πολλά μπορούν να αλλάξουν στην πορεία κι αυτό ίσως τελικά να κάνει όλη τη διαφορά.

Οπότε, τουλάχιστον για αυτό το θέμα, δε θα γράψω ποστ της σειράς «μίζερα ποστ και οι βλόγγερ που τα ανέδειξαν», και μπορείτε κι εσείς να κοιμηθείτε ήσυχοι!



ΥΓ: Πότε πέρασε ένας χρόνος πάντως ακόμα να καταλάβω?! Χτες δεν ήταν που καθόμουνα στο Μόναχο και μιζέριαζα σκεφτόμενη ότι μεγαλώνω και χαραμίζω τη ζωή μου, τρώγωντας ένα (?) κομμάτι από το παραδοσιακό Βαυαρικό κέικ μου?

Back to School

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο. Ξύπνησα το πρωί, πιο νωρίς από τις άλλες μέρες, πλύθηκα, ντύθηκα και πήρα τη τσάντα μου να φύγω γιατί είχα αργήσει αλλά δεν έφαγα πρωϊνό γιατί η μαμά μου δε μου είχε φτιάξει. Ουπς! «Rewind»

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα στο καινούριο μου πανεπιστήμιο. Ξύπνησα το πρωί, πιο νωρίς από τις άλλες μέρες, πλύθηκα, ντύθηκα και πήρα τη τσάντα μου να φύγω γιατί είχα αργήσει αλλά δεν έφαγα πρωϊνό γιατί...είχα αργήσει!

Μαζευτήκαμε από όλα τα μάστερ σε μια μεγάλη αίθουσα και ένας τύπος φώναζε τα μάστερ και οι φοιτητές έφευγαν αναλόγως του τίτλου για κάπου αλλού. Εγώ –που είχα διαβάσει και το πρόγραμμα- νόμιζα ότι θα παραμείνω στη μεγάλη αίθουσα. Τελειώνει καποτε η μεγάλη έξοδος και λέει ο τύπος «αν δεν είστε σε αυτά τα εναπομείναντα μάστερ, τότε είστε σε λάθος αίθουσα. Είναι κανένας που δεν πρέπει να είναι εδώ?». Κοιτάζω τους τίτλους, πουθενά το δικό μου. «Γμτ είμαι σε λάθος αίθουσα». Σηκώνω το χέρι και φεύγω υπό τα βλέμματα όλων με προσωπική συνοδεία για να βρω το γκρουπ μου.

Ρεζίλεμα: τσεκ!

Επιστρέφουμε στη μεγάλη αίθουσα για τις εγγραφές, πάλι λέει ο τύπος πρέπει να έχετε μαζί σας τη φόρμα εγγραφής, διαβατήριο και φωτοτυπία διαβατηρίου. «Γμτ, δεν έχω φωτοτυπία! Μα αφού το ημαίλ έλεγε ότι θέλουν μόνο πρωτότυπα!». Τι κανουμε, τι κάνουμε, τελικά πήγαμε μέχρι τη βιβλιοθήκη με άλλους δύο να βγαλουμε φωτοτυπία το διαβατήριο μας. Πάμε πίσω στην ουρά για την εγγραφή, φτάνει η σειρά μου, δίνω το πρωτότυπο και περήφανα προσφέρω και τη φωτοτυπία. Όχι, μου κάνει η κοπέλλα, δε χρειάζεται. Η φωτοτυπία είναι μόνο για όσους έχουν βίζα. Σόρρυ για την παρεξήγηση! Δεν πειράζει, της κάνω. Τουλάχιστον ξέρω ότι δεν είμαι τρελλή (καλά το είδα το ημαίλ)!

Άσκοπη περιπλάνηση και καθυστέρηση για εξασφάλιση μη απαραίτητων πιστοποιητικών: τσεκ!

Σε γενικές γραμμές καλά πήγε. Έκανα και μερικές γνωριμίες με άλλα παιδάκια, ε... φοιτητές. Μέχρι και ένας άλλος Κύπριος είναι στο μάστερ μου. Ίσως πάω και στο «πάρτυ» το απόγευμα, αλλά και πάλι ίσως βαρεθώ. Μεθαύριο έχουμε και field trip στο Cabridge για "bonding". Κάτι μου λέει ότι θα έχω κάτι να γράψω μετά.

Αυτά!



Ελπίζω μόνο αυτή να είναι όντως η τελευταία, πρώτη μέρα στο σχολείο!