13oς!

Είναι απίστευτο το αίσθημα του να παίρνεις δύο μισθούς ταυτόχρονα! Ξαφνικά ο τραπεζικός σου λογαριασμός παίρνει τα πάνω του και αισθάνεσαι την ανάγκη να ξοδέψεις.



Ελπίζω μόνο να μην είναι ο πρώτος και ο τελευταίος μου!

--------------------------------------
Α, και Χρόνια Πολλά σε όλους!

Σ/Κ

Τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες γύρω στη Δευτέρα- Τρίτη νιώθω ότι πρέπει να είναι τουλάχιστον Πέμπτη...







Πότε επιτέλους θα καθιερώσουμε η εργάσιμη εβδομάδα να έχει δύο μέρες?!

Πρόταση

Το να σε παίρνει ο άλλος τηλέφωνο στη δουλειά μια Παρασκευή και να σου λέει ότι πρέπει οπωσδήποτε να σου πει κάτι γιατί δεν κρατιέται άλλο και δεν μπορεί να περιμένει και μετά να σου ξεφουρνίζει ότι αρκετά περιμένατε, είσαι η γυναίκα της ζωής του, χωρίς εσένα ξέρει ότι δεν θα είναι ευτυχισμένος και θα νιώσει ολοκληρωμένος μόνο αν κάνει οικογένεια μαζί σου, θεωρείται πρόταση γάμου?!






Γιατί αν θεωρείται, νομίζω είπα ναι…

Περί βλόγκινγκ

Περιδιάβαζα λίγο στα βλογκ προχτές που ήταν Παρασκευή και βαριόμουν να δουλέψω (τι πρωτότυπο!) και παρατήρησα κάτι. Προφανώς δεν είμαι η μόνη που το παρατήρησε αλλά μια που έχω χρόνο και διάθεση (quelle surprise!) είπα να κάνω μία πιο δομημένη κοινωνιολογική προσέγγιση.




Οι βλόγκερς, λοιπόν, είναι όπως και οι γκόμενοι. Είναι σαν τα τρένα. Έρχονται σε κύματα ανά περιόδους. Μιαν εποχήν, ήταν οι πρώτοι διδάξαντες, γνωριστήκαν μεταξύ τους και έφτιαξαν τη δική τους μικρή κοινωνία, ανοικτή βέβαια σε άλλους αλλά όπως και να το κάνουμε αλλιώς αισθάνεσαι με τη φιλενάδα σου από το δημοτικό και αλλιώς με το συνάδελφο σου.



Μετά ήρθε το δεύτερο κύμα, το τρίτο (στο οποίο νομίζω ανήκω και εγώ), το τέταρτο και τώρα πρέπει να είμαστε στο πέμπτο κατά πως το κόβω. Σε κάθε κύμα συμβαίνει περίπου το ίδιο πράγμα. Ξεκινάς με τους παλιότερους αλλά σιγά σιγά αναπτύσσεις το δικό σου δίκτυο το οποίο περιλαμβάνει κυρίως άτομα τα οποία ανήκουν στο ίδιο κύμα με σένα. Μέχρι να έρθει το καινούριο κύμα, το βλογκινγκ είτε έχει χάσει τη γοητεία του καινούριου, είτε έχουν αλλάξει οι συνθήκες σου και δε βρίσκεις χρόνο ή/και υλικό ή και απλά βρήκες κάποιον άλλον κακόμοιρο για να γκρινιάζεις και δεν έχεις «ανάγκη» το διαδικτυακό ώμο συμπαράστασης και κατανόησης. Άρα το δικό σου βλογκ –και το αντίστοιχο κύμα σου- «παλιώνει». Πολύ πιθανόν να αραιώσουν και οι αναρτήσεις σου και ως φυσική συνέπεια να αραιώσουν και οι επισκέπτες σου, είτε γιατί είναι «παλιοί» και αυτοί και δε μπαίνουν τόσο συχνά πια είτε γιατί είναι «νέο κύμα», δε σε «ξέρουν» και δεν τους δίνεται η ευκαιρία να σε μάθουν γιατί εσύ ο ίδιος έχεις αφήσει λίγο ως πολύ το βλογκ σου.



Άρα σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή υπάρχουν 3 καταστάσεις στη βλογκόσφαιρα: Οι «παρελθοντικοί» που είτε έχουν γίνει κλασσικοί –οι ελάχιστοι- είτε έχουν αφήσει ουσιαστικά το βλογκ και απλά εμφανίζονται από καιρού είς καιρόν αλλά εις μάτην, οι «παρόντες» που διανύουν τη χρυσή περίοδο του βλόγκινκγ έχοντας και το κοινό και την όρεξη για γράψιμο και οι «μελλοντικοί» που μόλις τώρα ανακαλύπτουν το βλόγκινκγ και ενώ έχουν την όρεξη για γράψιμο δεν έχουν αποκτήσει ακόμα το κοινό.



Τώρα που το σκέφτομαι έχω κάνει και γαμώ τις παρομοιώσεις με το κύμα. Οι «μελλοντικοί» είναι το κύμα που έρχεται και φουσκώνει με ορμή, οι «παρόντες» είναι η κορυφή του κύματος που πάει να σκάσει με δύναμη στην παραλία και οι «παρελθοντικοί» είναι το κύμα που πισογυρίζει κουρασμένο στη θάλασσα. Θα το πατένταρα ως ιδέα αλλά από ότι έχω δει τα περισσότερα πράγματα στη ζωή λειτουργούν έτσι άρα μάλλον και δε θα μου την έδιναν την πατέντα και θα μου έμενε μόνο η τασιηνόπιττα!

Πότε ξέρεις ότι έχεις πραγματικά μεγαλώσει?




(α) Όταν αρχίσεις να μαζεύεις τα κουπόνια που σου δίνουν στο σουπερμάρκετ

(β) Όταν ακούς το "Τρίτο" καθοδόν για τη δουλειά το πρωϊ.

(γ) Όταν πας στη δουλειά κάθε μέρα, το πρωϊ!

(δ) Όταν ρωτάς για το συνταξιοδοτικό σου.

(ε) Όλα τα πιο πάνω.

Γκρίζα διαφήμιση

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση


Αυτό το καλοκαίρι ξανα-ανακάλυψα μια παλιά μου αγάπη με την οποία είχαμε χαθεί σταδιακά χωρίς να καταλάβω το πως και το γιατί.


Τα παγωτά Ρέτζις.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο είχα χρόνια να τα δω κάπου και μόλις είδα τις κλασσικές πλάκες στο σουπερμάρκετ έσπευσα να αγοράσω, έτσι, γιατί η πρώτη σου αγάπη είναι και παντοτινή και οι παλιές συνήθειες δεν ξεχνιούνται! Μετά μπάνισα και κάτι νέες γεύσεις και είπα να μην τις κακοφανίσω και από κει και πέρα με πήρε η κατρακύλα! Γενικά τα κυπριακά παγωτά είναι πολύ ωραία, αλλά δεν ξέρω πως τα κατάφερε η Ρέτζις, η γεύση στο στόμα σου είναι ακριβώς ότι γράφει το κουτί. Καραμέλα γράφει πάνω? Τη νιώθεις να λιώνει στον ουρανίσκο σου. Φουντούκι λέει το κουτί? Είναι λες και τα έλιωσες τώρα στο παγωτό. Το πιστάτσιο δε,είναι μέχρι και λιγουλάκι αλμυρό! Το μόνο που δεν υπάρχει περίπτωση να φάω είναι αυτό με γεύση κανέλα αλλά τι να κάνουν οι άνθρωποι? Δε με ρώτησαν από πριν να ξέρουν. Άσε που φροντίζουν και για τη γραμμή μου. Οι μπουκίτσες καραμέλα με κρέμα γάλακτος είναι ότι πρέπει για όταν θέλεις κάτι γλυκό γύρω στις 20 φορές την ημέρα αν και ίσως θα έπρεπε να σκεφτούν μια πιο λάρτζ συσκευασία γιατί για έναν περίεργο λόγο τελειώνουν αμέσως!

Και επειδή το παγωτό θέλει και το συνοδευτικό του, πέτυχα τα Bottlegreen, αγαπημένη μου επιλογή για κάτι δροσιστικό στο Λονδίνο, στο μετρό (όχι το κανονικό, το σουπερμάρκετ) και έδεσε το γλυκό. Το μόνο που έμεινε είναι να ανακαλύψω συνταγές που να τα συνδυάζουν. Εναλλακτικά, μπορώ να τα συνδυάσω και στο στομάχι μου.

 

Fall cleaning

Το ότι η καθαριότητα δεν είναι η μισή μου αρχοντιά το ξανάπαμε. Το ότι μένω με κάποιον όμως του οποίου η καθαριότητα είναι ολόκληρη αρχοντιά, όχι.

Όταν, λοιπόν, εγώ λέω ότι θα καθαρίσω (α)"από γωνιάς", εννοώ ότι θα καθαρίσω μόνο το μέρος του πατώματος που φαίνεται αποφεύγοντας επιμελώς όλο το υπόλοιπο και όταν λέω ότι (β) θα πάρω αυτά που "βλέπει η πεθερά", εννοώ μια πεθερά με καταρράκτη σε προχωρημένο στάδιο! Αντιθέτως, ο περί ου ο λόγος, εννοεί ότι (α) θα σηκώσουμε όλα τα έπιπλα για να πάρουμε ΟΛΕΣ τις γωνίες και (β) ότι η πεθερά θα είναι το CSI με λάμπα UV. Άσε που δεν προλαβαίνω να αφήσω κανένα χαρτί σε κανένα τραπεζάκι. Μέχρι να γυρίσω και να κάτσω έχει ήδη πεταχτεί, ενώ τα πάντα πρέπει να τακτοποιούνται σε ορθές γωνίες! Αφού κουράζομαι μόνο που τον βλέπω να καθαρίζει!

Τέλοσπάντων, μην το συζητάς, ένα δράμα ζω!

Στα πλαίσια αυτού του δράματος, απεφασίσθει ότι το Σάββατο έπρεπε να καθαρίσουμε. Προσπάθειες μου να αναβληθεί επ' αόριστον η γενική καθαριότητα, έπεσαν στο κενό κυρίως επειδή είχε δίκαιο και το σπίτι ήταν ένα αχούρι. Με βαριά καρδιά πήρα το μπάνιο και πήρε τα υπόλοιπα. Μέχρι να συρθώ μέχρι το μπάνιο έτριβε ήδη τους πάγκους της κουζίνας και μέχρι να τρίψω τη μπανιέρα είχε ήδη σηκώσει τον καναπέ -πράγμα καθαρά περιττό κατ'εμέ αφού κάθομαι πάνω στον καναπέ και από κάτω καλύτερα να μην ξέρω τι έχει.

Τελικά, κάτω από τον καναπέ είχε κάτι πατάτες τηγανητές που μου έπεσαν πριν κάνα μήνα -και που είχα μαζέψει υποτίθεται- και οι οποίες είχαν ξυλιάσει αλλά ευτυχώς δεν μας έφαγαν οι κατσαρίδες. Βασικά, πήγαν να μας φάνε τα μυρμήγγια αλλά προνοητική καθώς είμαι είχα ψεκάσει και πέθαναν καθοδόν προς τις πατάτες τα καημένα.

Πράγμα που αποδεικνύει περίτρανα ότι είχα εξαρχής δίκαιο που δεν ήθελα να ξέρω τι υπάρχει κάτω από τα έπιπλα!