Για πες αλεύρι, η Callcell σε γυρεύει!

Ό,τι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο, που λέει και το άσμα. Ό,τι αρχίζει με εξονυχιστικούς ελέγχους στο αεροδρόμιο τελειώνει με ένα ωραιότατο -ας μην πω τι, δε μου το επιτρέπει και η αγωγή μου- εκεί που δεν πιάνει μελάνι!

Μου ήρθε ο λογαριασμός του κινητού από τότε που ήμουν στο Ισραήλ και είμαι μείον 400 ευρώπουλα! Και για τι?! Για ούτε 2 ώρες περιαγωγής! Γιατί κι εγώ η ηλίθια δεν ήξερα, δε ρώτησα! Συνήθισα με την Ευρώπη και τα μη αισχρά τέλη περιαγωγής και δε σκέφτηκα να ελέγξω τα τέλη για Ισραήλ γιατί στο κάτω κάτω δεν πήγα και στην Αυστραλία! Που παρεπιπτόντως αν πήγαινα στην Αυστραλία πιο φτήνά θα μου ρχότανε! Γιατί η Αυστραλία και η Αμερική είναι ζώνη 3 και όχι ζώνη 5 όπως το Ισραήλ, το Ουζμπεκιστάν και η Ρωσσία που σε χρεώνουν 3.65 ευρώ το λεπτό! Και ντάξει όσο και να πεις συνηθισμένη είμαι σε υπέρογκους λογαριασμούς τηλεφώνου αλλά τουλάχιστον να υπάρχει μια δικαιολόγηση. Να ξέρω ότι όντως έχω μιλήσει πολύ και το πληρώνω. Αλλά 2 ώρες 400 ευρώ?! Όσο και να το φυσώ δεν κρυώνει! Στο λαιμό μου έκατσε και δε μπορώ να κάνω και τίποτα!

Με αφορμή, δε, αυτό το καινούριο παλούκι έκατσα και υπολόγισα πόσα έχω δώσει τόσα χρόνια στην ΑΤΗΚ εξ αφορμής της υπερθαλάσσιας σχέσης και τη σούμα δεν την πίστευα όυτε εγώ. Χονδρικά χονδρικά και οι δύο μαζί έχουμε χρυσώσει την ΑΤΗΚ –κυρίως- και τον ΟΤΕ με 60-70 000 ευρώ. Ναι, καλά διάβασες, δεν έχω κάνει λάθος στα μηδενικά! 60-70 χιλιάδες σε περίπου 6 χρόνια. 10 000 το χρόνο. Μισός μισθός! Προκαταβολή για σπίτι! Διακοπές για μια ζωή! Ταξίδια στο Λονδίνο και δεκάδες Τζίμυ Τσου! Άσε, καλύτερα να μην το σκέφτομαι γιατί είμαι και σε ήλικία κρίσιμη για έμφραγμα!

Αλλά το τηλέφωνο κομμένο!

Τικ τακ

Το ένιωθα εδώ και λίγο καιρό να με πλησιάζει απειλητικά. Σκέφτηκα ότι είναι απλά μια φάση και θα περάσει αλλά φευ. Τελικά όσο και να τρέξεις δε μπορείς να γλυτώσεις από αυτό. Ό,τι και να κάνεις τελικά η μάνα σου είχε δίκαιο. Όλες οι chick-flicks που έχεις κρίνει ως γλυκανάλατες κατά καιρούς ήταν τελικά βγαλμένες μέσα από τη ζωή. Θέτω το θέμα πλέον ξεκάθαρα στο τραπέζι και αναγνωρίζω το δικαίωμα στον οποιοδήποτε να αρχίσει να τρέχει. Το βιολογικό πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.



Θέλω να κάνω παιδιά!



Από σήμερα ανήκω και επίσημα πλέον στο club της Γουρουνέλλας!
Το μόνο που υπόσχομαι είναι ότι δε θα γίνω μάνα πριν από αυτήν.

Καθημερινά, λιτά κι απέριττα 1

Χτές έκανα κάτι που είχα να κάνω πολύ καιρό.


Περπάτησα για να πάω κάπου!


Συγκεκριμένα έβαλα τα ακουστικά μου και πήγα στο γυμναστήριο, 20-25 λεπτά μακρυά με τα πόδια, από κύριους δρόμους και εν ώρα κίνησης. Πολύ το ευχαριστήθηκα και θυμήθηκα και λίγο το Λονδίνο που με αυτή τη συνεχή ζέστη αρχίζω και το πεθυμώ. Εντάξει, τα κτίρια και οι δρόμοι δε σε ενέπνεαν το ίδιο και βασικά ήμουν εγώ και 2-3 αλλοδαποί αλλά λέω να το κάνω συχνά από εδώ και πέρα.

Ελάτε να γίνουμε πολλοί.

Ταξιδιωτικά Νο Ας πούμε 13-Ισραήλ

Γενικές εντυπώσεις (στα γρήγορα γιατί αρχίζω ήδη να ξεχνώ):

Οι Ισραηλινοί είναι γενικά λίγο καχύποπτοι. Ένας τύπος που χάθηκα βράδυ στα τείχη επέμενε να με συνοδεύσει μέχρι απέναντι από το ξενοδοχείο μου και όχι, δεν ήταν επειδή ήταν ιδιαίτερα φιλόξενος ή ευγενικός (και ευτυχώς όχι επειδή ήθελε να με ληστέψει ή/και μαχαιρώσει όπως σκέφτηκα για ένα δευτερόλεπτο) αλλά επειδή ήθελε να βεβαιωθεί ότι ήμουν όντως τουρίστρια που έψαχνε την έξοδο και όχι καμικάζι που έψαχνε καλό σημείο για βόμβα!


Τουλάχιστον στην Ιερουσαλήμ παρατήρησα μια ευδιάκριτη προσπάθεια επιβεβαίωσης της ιστορίας τους στο μέρος και του "ιστορικού δικαιώματος" τους να είναι εκεί. Πολλά heritage κτήρια, πολλά.


Η Ιερουσαλήμ είναι αρκετά ωραία και τα μέρη που είδα εγώ τουλάχιστον ήταν πολύ καλοδιατηρημένα και φροντισμένα αλλά με τρόπο που ταίριαζε στο τοπίο (πολύ ωραία η πουρόπετρα σχεδόν παντού και το ροζμαρι). Εμείς να τα βλέπουμε! Επίσης, πολλή αστυνομία/στρατός με αυτόματα παντού. Εμείς να μην τα βλέπουμε!


Το τείχος φαινόταν ξεκάθαρα από εκεί που έμενα και σε κάποιο σημείο του αυτοκινητοδρόμου Τελ Αβιβ-Ιεροσολύμων κάλυπτε και αυτόν. Περίεργη αίσθηση. Ομολογώ ότι δεν τόλμησα να ανοίξω πολιτική συζήτηση ως φιλοξενούμενη.

Και όχι δεν ένιωθα περισσότερη ασφάλεια επειδή απέξω είχαμε ένα 18χρονο με όπλο στο κωλομέρι!


Και last but not least, το αεροδρόμιο!
Φτάνοντας ήταν αρκετά εύκολο, απλά ρώτησαν το σκοπό της επίσκεψης μου. Φεύγοντας όμως...
Με επέλεξαν "randomly" για περαιτέρω ερωτήσεις, το οποίο μεταφραζόταν σε κανά εικοσάλεπτο επαναλαμβανόμενων ερωτήσεων για όλες τις πτυχές τις προσωπικής και επαγγελματικής μου ζωής καθώς και για το meeting. Αν είχα κάνει και παρουσίαση θα με έβαζαν να τους την κάνω και δεν αστειεύομαι, έχει συμβεί! Στα ενδιάμεσα οι δυο τύπισσες μίλαγαν μεταξύ τους στα Εβραϊκά -για τα γκομενικά τους πιθανότατα- για να με κάνουν να ιδρώσω ακόμα περισσότερο. Πάντως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα για υγρά, ο ανιχνευτής μετάλλων είναι μια τυπικότητα αλλά ένα ψυχογράφημα στο κάνουν δώρο με κάθε εισητήριο! Όλοι οι υπόλοιποι δε ξέρουν να ελέγχουν την ασφάλεια των πτήσεων, μόνο το Ισραήλ!


Σε γενικές γραμμές καλά ήταν αλλά πελλός που εν να ξαναπάει!

Coffee break

Βλέποντας για πολλοστή φορά εκείνη τη διαφήμηση καφέ που με μία γουλιά γίνονται όλοι και όλες θεογκόμενοι επειδή «έτσι την είδε» μου δημιουργήθηκε μία εύλογη –πιστεύω- απορία.




Εν LSD που έσιει μέσα ο καφές???!!!!!!!!

Ζζζζζ

Ψες όπως ξάπλωνα άυπνη κοιτάζοντας το ρολόϊ που έδειχνε 4, μόνο μια σκέψη περνούσε από το μυαλό μου.

.
.
.


Υπάρχει άλλη λύση για το ροχαλητό πέρα από την ανθρωποκτονία εν βρασμώ ψυχής!?

Ουδέν νεότερον από το δυτικό μέτωπο

Χάθηκα το ξέρω και το ζήτημα δεν είναι ότι χάθηκα από τα βλογκ αλλά ότι χάθηκα γενικά. Τελικά η απόφαση που είχα πάρει να κάνω περισσότερα πράγματα και να μη χάνομαι με τους φίλους μου μάλλον δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου ή στην έλλειψη σιδήρου μου. Η μόνη λύση είναι να παίρνω τηλέφωνα την Κυριακή και να κανονίζω όλη τη βδομάδα απο πριν. Μόνο έτσι θα καταφέρνω να κάνω κάτι άλλο πέρα από το να κάθομαι σπίτι και να νιώθω τύψεις για αυτά που έχω να κάνω (αλλά που πλέον δεν κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι θα κάνω!) χαζεύοντας τηλεόραση ξάπλα στον καναπέ.

Εκτός των άλλων πρέπει να δω και τι θα κάνω στο ζήτημα «εργασία και χαρά» που από ότι ακούω ταλαιπωρεί πολύ κόσμο! Και έχω και την εντύπωση ότι, συν τοις άλλοις, έχω αρχίσει να γίνομαι και μία δεσποτική σκύλα στη δουλειά. Ποια? Εγώ! Που ήμουν πάντα διπλωματική και ευπροσήνης! Βέβαια το δεσποτική σκύλα μπορεί και να μεταφράζεται σε σοβαρή επαγγελματία αρκεί να είχα ένα Υ χρωμόσωμα αλλά όσο και να πεις το σκέφτομαι. Λες να είναι που μεγάλωσα? Λες να είναι που πλησιάζω τα άντα και αρχίζει να μου βγαίνει ο ωροσκόπος? Που δε ξέρω και τι είναι δηλαδή αλλά σίγουρα θα είναι κάτι πιο δεσποτικό, δεν εξηγείται αλλιώς!


Τι να πει κανείς? Ίσως πρέπει να αρχίσω κι εγώ το μουρουνόλαδο. Οψώμεθα.