Όπως τόσοι και τόσοι άλλοι μαρτυρικοί συμπολίτες μας υπέμεινα -και υπομένω ακόμα- κάθε μέρα την ταλαιπωρία που λέγεται αυτοκινητόδρομος Λευκωσίας-Λεμεσού και συγκεκριμένα την έξοδο/είσοδο στη Λευκωσία. Στωική όμως, καθώς είμαι επέλεξα να μην παραπονεθώ τόσους μήνες γιατί ήλπιζα σε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση κάτι καλύτερο. Κάτι που θα έκανε την καθημερινή διαδρομή μου για τη δουλειά, ευχάριστη και ελευθέρα άγχους (που αυτό τον καιρό με κατατρώει αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) και με ανυπομονησία έβλεπα τα έργα να προχωρούν γοργά ενώ την ίδια ώρα έβριζα από μέσα μου για τις αναρτήσεις που χάλαγα.
Και εγένετο το θαύμα! Άρχισαν να στρώνουν σιγά σιγά την καινούρια άσφαλτο και να παραδίνουν τμήματα του νέου δρόμου. Με ανείπωτη χαρά περίμενα να τα ΄"πατήσω" για να νιώσω επιτέλους ότι οδηγώ πάνω σε χρυσά (τόσο μας κόστισαν) σύννεφα, αλλά φευ. Η χαρά μου μετατράπηκε σε γαμοσταυρίδι τη στιγμή που άφησα την παλιά άσφαλτο για την καινούρια. Όλα σχεδόν τα τμήματα που ξαναστρώθηκαν έχουν την απίστευτη ιδιότητα να προκαλούν δονήσεις στο αυτοκίνητο μου -και όχι μόνο στο δικό μου το τσέκαρα- ωσάν να οδηγώ σε τσακιλόχωματόδρομο! Πλέον ανυπομονώ να πετύχω την παλιά, καλή και χιλιοπερασμένη άσφαλτο μπας και γλυτώσω το αυχενικό!
Θα πρότεινα, πριν να παραδωθεί ο δρόμος να περάσουν από πάνω -με κανονικό αυτοκίνητο όμως όχι τις λιμουζίνες με τα εκατό αντικραδασμικά! όλοι οι υπουργοί και μόνο αν διορθωθεί αυτή η κατάσταση να πληρωθεί το έργο αλλά κάτι μου λέει ότι η πιθανότητα να γίνει κάτι σωστά σε αυτή τη χώρα -είτε στο στάδιο της κατασκευής είτε της παράδοσης- είναι από μηδαμινές εώς καθόλου και το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να παραγγείλω από τώρα το κολάρο και να προσμένω πια στη μη αποπεράτωση του έργου.
Α, και να παραπονιέμαι ελεύθερα πια!
