Παγωτό τριαντάφυλλο

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά πολλά χρόνια, είχα αποφασίσει να κάνω έκπληξη στον πρώην (και νυν και αει) και να του πάρω παγωτό τριαντάφυλλο, που ήταν το αγαπημένο του από τα παιδικά του χρόνια, στην Αθήνα. Έστιψα το μυαλό μου και κατέληξα ότι ο πιο ασφαλής τρόπος για να μη ντυθώ εγώ παγωτό τριαντάφυλλο –μετά από σχετικό ατύχημα στη βαλίτσα μου!- ήταν η χρήση ξηρού πάγου. (Καταπληκτική εφεύρεση ο ξηρός πάγος δεν το συζητώ!) Παράγγειλα λοιπόν 5 κιλά πάγου, just to be on the safe side, και 2 μεγάλα κουτιά παγωτό και τα έβαλα όλα στους -80 oC προς διατήρηση και πάγωμα υψηλών αποδώσεων. Η πτήση μου έφευγε πρωϊ αλλά επειδή δεν ήμουν σίγουρη για το πόσο θα κράταγε ο πάγος αποφάσισα να καθυστερήσω το πακετάρισμα όσο το δυνατόν περισσότερο. Τα μεσάνυκτα της προηγούμενης πήρα μια φίλη μου και μια παγωνιέρα, πήγα στη δουλειά και πακέταρα το παγωτό μαζί με ΟΛΟ το ξηρό πάγο. Ο φύλακας θα διερωτήθηκε λίγο τι κάναμε και γιατί μπήκαμε με άδεια χέρια και φύγαμε κουβαλώντας και οι δύο μια βαριά παγωνιέρα αλλά φάνηκε διακριτικός και δε ρώτησε –ευτυχώς!- λεπτομέρειες. Έβαλα την παγωνιέρα στη βαλίτσα, πήγα το πρωί, νωρίς στο αεροδρόμιο, έδωσα τη βαλίτσα, μπήκα στο αεροπλάνο και όταν προσγειωθήκαμε περίμενα εναγωνίως να δω σε τι κατάσταση θα έρθει η βαλίτσα μου.

Φυσικά, ως συνήθως, το είχα παρακάνει λίγο και η βαλίτσα μου ήρθε με κρυστάλλους πάγου εξωτερικά, στο σημείο που από μέσα ήταν η παγωνιέρα. Και όταν την άνοιξα, το παγωτό ήταν πέτρα και έπρεπε να το αφήσουμε εκτός ψυγείου μισή μέρα για να φτάσει να τρώγεται. Αλλά μέχρι να ξεπαγώσει κάναμε εφφέ με το ξηρό πάγο που δεν είχε εξατμιστεί ακόμα!



Δε ξέρω αν σας το είπα αλλά καταπληκτική εφεύρεση ο ξηρός πάγος!!

Κυριακές

Δε μ' αρέσουν οι μοναχικές Κυριακές.

Θέλω κάποιον να κουλουριάζομαι στο πλάι του και να με ξεσηκώνει για βόλτες. Να κάνω κάτι που να διαφέρει από όλες τις άλλες μέρες ας είναι και απλά να χαζεύουμε σειρές ή να ακούμε μουσική και όχι να χαζολογώ μόνη μου νιώθοντας τύψεις που για ακόμα μια μέρα δεν έχω δουλέψει καθόλου.

Πότε θα περάσουν επιτέλους 2 βδομάδες...

I am back

Επέστρεψα μόνιμα, λοιπόν, στην εναλία χώρα Κύπρο και μπορώ για πρώτη φορά και με πάσα ειλικρίνεια να πω ότι εν τέλει εδώ είναι και η χώρα μου και η πατρίδα μου και το σπίτι μου και όσα κακά και να έχει μπορώ τουλάχιστον τώρα πια να εκτιμήσω και τα καλά της.

Επίσης, έχω να πω ότι μισώ τις μετακομίσεις, ειδικά από χώρα σε χώρα, αλλά να ναι καλά οι κυπριακές αερογραμμές που δεν είπαν τίποτα για τα έξτρα κιλά!

Κλασσικά, το πρόσεχα 9 μήνες το σπίτι για να πάρω πίσω ολόκληρη την προκαταβολή μου και την τελευταία ημέρα που πήγα να κλείσω το φουτόν/κρεβάτι (ναι ούτε ένα κρεβάτι της προκοπής δεν είχα με 1200 λίρες ενοίκιο το μήνα!) το έσπασα! Ελπίζω να μη μου κοστίσει ο κούκος αηδόνι, που θα μου κοστίσει βέβαια αλλά τι να κάνω? Προφανώς είμαι πιο δυνατή από ότι νόμιζα. Να το προσέξω αυτό!

Έχω πάρα πολλά ρούχα, παπούτσια, καλλύντικά κλπ! Δεν το είχα συνειδητοποιήσει πλήρως μέχρι τώρα γιατί είχα και από μια γκαρνταρόμπα σε κάθε χώρα αλλά τώρα που τα είδα όλα μαζί το εμπέδωσα! Κάποια στιγμή, σύντομα πρέπει να μαζέψω το 1/3 τουλάχιστον και να τα πάρω στον Ερυθρο Σταυρό. (Παίρνουν ρούχα ακόμα φαντάζομαι?) Και φυσικά από αυτή τη στιγμή ξεκινώ εμπάρκο στις αγορές για οτιδήποτε εκτός από υπηρεσίες και αναλώσιμα/φαγώσιμα!

Φυσικά το ίντερνετ έχει πρόβλημα σύνδεσης ασύρματα και όλα τα άλλα δίκτυα που πιάνω και με είχαν βολέψει τα Χριστούγεννα είναι τώρα κλειδωμένα. Μα καμία εμπιστοσύνη πια στο γείτονα σου?! Τς τς τς.

Η κυπριακή τηλεόραση δεν έχει απολύτως τίποτα αξιόλογο -ή έστω πασσάμπλ!- να δεις οποιαδήποτε ώρα της ημέρας! Αφού κατάντησα να χαίρομαι όταν έχει μουντιάλ! Πρέπει οπωσδήποτε να βάλω καλωδιακή ή δορυφορική ή κάτι τέτοιο. Υπάρχει κάτι καλό που προτείνετε, κατά προτίμηση και με γρήγορο ίντερνετ?

Το ξέρω ότι έχουμε έλλειψη νερού και συνήθως είμαι πολύ ευσυνείδητη αλλά δεν μπορώ να κάνω ντους με το νερό να στάζει λίγο λίγο! Πάντα τόσο χάλια ήταν η πίεση και απλά έχω καλομάθει ή έπεσε κι άλλο?



Αντιλαμβάνομαι ότι τα πιο πάνω είναι στην πλειοψηφία τους παράπονα/γκρίνια αλλά είπαμε, εναγκαλίζομαι και τα καλά και τα κακά. Απλά τα κακά τείνουν να βγαίνουν πιο εύκολα!

2 και 1/2 μηνών

Κάποιος να καλέσει τις κοινωνικές υπηρεσίες, το συνήγορο του παιδιού, τη UNICEF! Είμαι μία κατάπτυστη μάνα! (ή όπως λένε και εδώ a bad excuse for a mother)

Χτες όπως ξάπλωνα, προσπαθώντας να κοιμηθώ επιτέλους, θυμήθηκα!

Θυμήθηκα ότι ξέχασα τα δεύτερα γενέθλια του βλογκ μου!

Και δεν είναι ότι ήταν χτες, προχτές και κάτι το διάβασμα κάτι η έλλειψη σιδήρου το θυμήθηκα μια δυο μέρες μετά. Πέρασε ενάμιση μήνας σχεδόν για να το θυμηθώ! Πέρσι μέχρι και τούρτα έκοψα!


Ίσως να έχει να κάνει και με την αλλαγή που επήλθε πρώτα σε μένα και μετά, αναπόφευκτα, στο βλογκ μου. Διαβάζοντας κάποια ποστ του πρώτου χρόνου και συγκρίνοντας τα με τώρα, διαπιστώνω ότι όντως δεν είναι προσωπικά στον ίδιο βαθμό.
Άσε που τώρα γράφω πιο αραιά και κυρίως για θέματα που με ακουμπούν μεν αλλά δε με αφορούν προσωπικά δε.

Αυτό οφείλεται βέβαια και σε αλλαγές στη ζωή και στον περίγυρο μου αλλά και στον εαυτό μου. Γενικά τον τελευταίο χρόνο αντιλαμβάνομαι ότι έχω αλλάξει. Ή μάλλον, όχι τόσο αλλάξει όσο μεγαλώσει. Ενώ πάντα είχα την αίσθηση ότι ήμουν πιο ώριμη από την ηλικία μου, τον τελευταίο χρόνο αντιλήφθηκα ότι εδώ και 27 χρόνια ένιωθα ουσιαστικά "ανήλικη". Κόρη των γονιών μου, εγγονή των παππούδων μου, φοιτήτρια των καθηγητών μου άλλά όχι κυρίαρχος της μοίρας μου. Το οποίο εξηγεί εν μέρει και το γιατί ένιωθα πολύ μικρή για δέσμευση και οικογένεια και το γιατί έκρυβα τον γκόμενο από τον καθηγητή μου λες και ήταν κακό να έχω κάποιον στα 22 μου!

Ίσως να φταίει το ότι οι γονείς μας τείνουν να μας μεγαλώνουν ιδιαίτερα προστατευμένα, πιστεύοντας ότι έτσι μας βοηθούν -ακόμα ο πατέρας μου προσφέρεται να πάει στην τράπεζα για μένα- αλλά πιθανώς να φταίει και το ότι δεν έχω βρει ακόμα μια κανονική δουλειά!

Ό,τι και νάναι πάντως, απεταξάμην.


Α, και ζητώ ταπεινά συγνώμη στο βλογ μου για την παράλειψη μου. Του υπόσχομαι του χρόνου θα του κάνω και πάρτυ γενεθλίων, αρκεί να μη με καταγγείλει στο google για αμέλεια προς ανήλικο!

Εδώ είναι Ελλάντα

Πριν κανα δίμηνο αποφάσισα να κατέβω Αθήνα. Περνώντας από τον έλεγχο στο αεροδρόμιο στην επιστροφή γίνεται το ακόλουθο σκηνικό:
Σ: Σεκουριτάς
Ξ.Σ: Ξινή Σεκουριτάς
Σ.Ξ.Σ: Σούπερ Ξινή Σεκιουριτάς

Ξ.Σ: Βγάλτε το μαντήλι σας!
Μοι: Το μαντήλι μου?! (Το τρυπητό, σχεδόν διαφανές μαντήλι μου που και να έκρυβα κάτι από κάτω -εκτός από ένα ιλιγγιώδες ντεκολτέ- θα χτύπαγε στον ανιχνευτή?)
Ξ.Σ: Ναι, βγάλτε το! (με ύφος χιλίων καρδιναλίων)
Μοι: Εδώ στο Χήθροου που ερχόμουν και δε μου ζήτησαν να το βγάλω.
Ξ.Σ: Εδώ είναι Ελλάδα!
Μοι: Το κατάλαβα!

Το μαντήλι το έβγαλα αλλά εκνευρίστηκα πάρα πολύ και με το παράλογο της απαίτησης της αλλά κυρίως με τον τρόπο που μου το ζήτησε. Είπα όμως ότι μαλάκες (και σκύλλες υπάρχουν παντού και το ξέχασα).

Χτες ξαναγύρναγα από Αθήνα και έγιναν τα ακόλουθα, συνεχόμενα σκηνικά:
Περνώντας για τον έλεγχο πήγα να πάρω μια πλαστική σακουλίτσα για υγρά για να την έχω για την επόμενη φορά (σιχαίνομαι να ανοίγω πράγματα στα αεροδρόμιο). Συνήθως την παίρνω και δε λέω τίποτα αλλά ήμουν μόνη, φάτσα κάρτα με την υπάλληλο και είπα να φανώ ευγενής και να εξηγήσω.

Μοι: Έχω τα υγρά σε σακούλα, τη θέλω για άλλη φορά.
Ξ.Σ: Δε μπορείτε να έχετε δυο.
Μοι: Όχι, δεν έχω δύο. Τα έχω ήδη σε σακούλα. Τη θέλω για άλλη πτήση για να μη χρησιμοποιώ την ίδια.
Ξ.Σ: Δε μπορείτε να την έχετε.
Μοι: Δε μπορώ να πάρω μια άδεια?
Ξ.Σ: Όχι, δε μπορειτε να έχετε άδεια μαζί σας.
Μοι: Δε μπορώ να έχω μία άδεια πλαστική σακούλα μαζί μου?!!! (Γιατί αν θέλω να πνίξω κάποιον με αυτήν θα βαρεθώ να αδειάσω αυτήν που έχω ή αυτήν που θα μπορούσα να φέρω από το σπίτι ή από τα αφορολόγητα που είναι και πιο κατάλληλου μεγέθους!)
Ξ.Σ: Όχι, δε μπορείτε.
Μοι: ΟΚ?! (αφήνοντας τη σακούλα)

Πάω να βγάλω το ρολόι μου για να περάσω από τον έλεγχο.
Σ:Μη βγάλετε τα κοσμήματα σας.
Να μη βγάλω τα κοσμήματα μου?! (για να περάσω από ανιχευτή μετάλλων?!)
Σ:Οχι
Περνώ, φυσικά χτυπά και έρχεται μια ακόμα πιο ξινή να με ψάξει.
Μοι: Μα μου είπαν να μη βγάλω το ρολόι, φυσικά και χτύπησε.
Σ.Ξ.Σ: Βγάλτε το και ξαναπεράστε (με μία απόλυτη σιγουριά ότι θα ξαναχτυπήσει)
Ξαναπερνώ και χτυπά
Σ.Ξ.Σ: Τώρα θα σας ελέγξω!
Μοι: Ελέγχτε με (με τα ίδια ρούχα δε χτύπησα στο Χήθροου αλλά πα στο διάολο, χτύπησε, τη δουλειά της κάνει)

Πάω να πάρω τα πράγματα μου

Σ.Ξ.Σ: Αφήστε τα πράγματα σας κι ελάτε εδώ (πολύ επιταχτικά!)
Μοι: (Άντε να δούμε)
Σ.Ξ.Σ: Βάλτε το πόδι σας εδώ (σε ένα μηχάνημα)!
Μοι: (Βάζοντας το). Μπορείτε να μου εξηγήσετε τι κάνετε?
Σ.Ξ.Σ: Σας ελέγχουμε για την ασφάλεια σας! Βάλτε το άλλο πόδι.
Μοι: (Βάζοντας το). Ναι αλλά δε μπορείτε να μου πείτε τι κάνετε?
Σ.Ξ.Σ: Σας ελέγχουμε για την ασφάλεια σας! Για τη δική σας ασφάλεια σας ελέγχουμε, δεν πετάμε εμείς. Αν δε θέλετε να σας ελέγξουμε δεν πετάτε!

Στο τσακ ήμουνα να της πω για τις υποχρεώσεις της και τα δικαιώματα μου αλλά μέχρι να το αποφασίσω είχα ήδη πάρει τη τσάντα μου και είπα να δώσω τόπο στην οργή.

Δε φτάνει που με υποβάλλεις σε παράλογους, άχρηστους (ελάχιστα μέτρα αποδεδειγμένα συμβάλλουν στην ασφάλεια μου και όχι μόνο στην ταλαιπωρία μου!) και υποτιμητικούς ελέγχους να μη μου εξηγάς και τι μου κάνεις?! Σε οποιαδήποτε δουλειά, πόσο μάλλον σε μια τέτοια, οφείλεις να είσαι αν όχι ευγενής τουλάχιστον ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑς! Δε ξέρω πόσο βαρετή είναι η δουλειά σου ή πόσο σε καταπιέζουν στο σπίτι αλλά δε μπορείς να καβαλάς το καλάμι με την ελάχιστη εξουσία που σου δίνεται! Και ναι, είσαι εδώ για την ασφάλεια ΜΟΥ! Όχι για να νιώσεις καλύτερα για τον εαυτό σου!
Έχω σούρει κι έχω σούρει στους Άγγλους για την ασφάλεια τους στα αεροδρόμια αλλά ό,τι κι αν είναι, είναι τουλάχιστον επαγγελματίες!


---------------------------------------------------------------------

Χτες ήμουν πολύ εκνευρισμένη με όλα αυτά, σήμερα όμως απλά αρχίζω να έχω μια πικρή γεύση για την Ελλάδα, η οποία μπορεί να μη φημιζόταν ποτέ για τον ορθολογισμό της ή τον επαγγελματισμό της αλλά φημιζόταν τουλάχιστον για τους ανθρώπους της και ειδικά τώρα δεν είναι σε θέση να χάσει και τα ελάχιστα ίχνη συμπαθειας που έχει. Είναι που είναι μια ακριβή χώρα σαν προορισμός, με ουσιαστικά τίποτα περισσότερο να προσφέρει στον ξένο σε σχέση με την Τουρκία ή άλλες χώρες, πέρα από κάποια ίχνη ανθρωπιάς, ας φροντίσουν να μην τα χάσουν κι αυτά.

Αλλαγές

Εδώ και κανα χρόνο έπαιζα με την ιδέα να κόψω τα μαλλιά μου. Ήθελα μια αλλαγή και ως γνωστόν, τι αλλάζουν πιο εύκολα οι γυναίκες?! Τα μαλλιά τους. Να γίνω ξανθιά το απέκλεισα με συνοπτικές διαδικασίες, οπότε τι μου έμενε? Το μάκρος.

Έτσι για την ιστορία να πω ότι από το δημοτικό έκοψα δύο φορές κοντά (σχετικά) τα μαλλιά μου, μία όταν τέλειωσα το λύκειο -και μου άρεσαν- και μία όταν τέλειωσα το πανεπιστήμιο -που δε μου άρεσαν! Όταν, λοιπόν, τέλειωσα και το διδακτωρικό (το βλέπετε φαντάζομαι που πάει με τα ακαδημαϊκά ιδρύματα!) ήθελα μια αλλαγή. Σκέφτηκα να κάνω ένα μικρό τατουάζ -και όχι, δε θα έλεγε PhD and loving it!- αλλά με χάλασε το πόσο της μόδας έχουν γίνει και το γεγονός ότι γίνονται με βελόνες! Εν τω μεταξύ, τα μαλλιά μου μάκρυναν αρκετά και όποιον ρωτούσα μου έλεγε κατηγορηματικά, όχι να μην τα κόψω. Οπότε μου πήρε ενα χρόνο και δύο-τρεις επισκέψεις στο κομμωτήριο για να το αποφασίσω αλλά χτες πήγα έτοιμη για αλλαγή και αφέθηκα στα χέρια του -ήλπιζα έμπειρου και ταλαντούχου- κομμωτή.


Και σήμερα δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη!



Τουλάχιστον, όμως, δε θα χρειαστεί να τα ξανακόψω όταν τελειώσω και το μάστερ!


----------------------------------------------------------------
Παρατήρησα ότι με το κοντό νιώθω πιο παιχνιδιάρα ενώ με το μακρύ πιο σέξυ. Διερωτώμαι τι θα έλεγε ο Φρόυντ!

Μερικές φορές σκέφτομαι πως εν επειδή ζω εκτός (κυριολεκτικά και μεταφορικά!) που μου λείπει η Κύπρος (μέσα μέσα)...



Φαντάζομαι σύντομα θα το διαπιστώσω πέραν πάσης αμφιβολίας!