Quatation 1

Εδώ πιο κάτω είναι ένα κατάστημα φιλοσοφικού περιεχομένου (προφανώς δεν έχω καταλάβει ακόμα τι -και αν- ακριβώς πουλάει) το οποίο κάθε βδομάδα αναρτεί και ένα διαφορετικό 'ρητό' να το πω στη βιτρίνα του. Τα βρίσκω πάντα πολύ διασκεδαστικά οπότε ένεκα φόρτου εργασίας αποφάσισα να τα αναρτώ κάθε βδομάδα και εδώ, προς τέρψην και ηθική διαπαιδαγώγηση όλων.



Αυτή τη βδομάδα έχουμε και λέμε:

"Too much of a good thing can be trully wonderful"

και μπόνους της προηγούμενης βδομάδας

"You could live to be 100 if you gave up all the things that make you want to live to be 100"

Do-oh!

Από τότε που μετακόμισα στο καινούριο διαμέρισμα (όπου διαμέρισμα βλέπε σπιρτόκουτο) πριν 2-3 βδομάδες παρατήρησα έναν πολύ ενοχλητικό θόρυβο, σαν βουητό. Ακουγόταν αρκετές ώρες την ημέρα, σε διάφορες ώρες και ήταν τόσο δυνατός και εκνευριστικός που δεν μπορούσες να τον αγνοήσεις. Άσε που με ξύπναγε και τα βράδια σε ακατανόμαστες ώρες! Το πρόβλημα, όμως, ήταν ότι δεν μπορούσα να εντοπίσω από πού ερχότανε, γιατί το διαμέρισμα είναι τόσο μικρό που αντηχούσε παντού. Βασισμένη σε προηγούμενη εμπειρία μου με αντλία νερού στην ταράτσα υπέθεσα ότι μπορεί να ήταν κάτι παρόμοιο και αφού κάλεσα το maintenance boy και καλά ότι στάζει ο νιπτήρας (που έσταζε αλλά τον έφτιαχνα και μόνη μου άμα ήταν) του έθεσα το ερώτημα αν υπήρχε κάτι τέτοιο στην οροφή. Η απάντηση του ήταν πως όχι αλλά θα το ελέγξει καλού κακού. Φυσικά τίποτα δεν άλλαξε. Εν τω μεταξύ είχα αρχίσει να διαολίζομαι με το θόρυβο, ο οποίος ξεκινούσε όποτε ήθελε και κράταγε για ώρες, ενώ με ξύπναγε σχεδόν κάθε βράδυ.

Μετά παρατήρησα ότι ο εξαεριστήρας στο μπάνιο έκανε παρόμοιο θόρυβο και κατέληξα με συνοπτικές διαδικασίες ότι, δεν μπορεί, είναι ο εξαεριστήρας του αποπάνω ο οποίος πρέπει να είναι προφανώς κουφός και αναίσθητος και αφήνει το φως αναμμένο συνέχεια χωρίς αιδώ και χωρίς να καταλαβαίνει ότι εγώ από κάτω βρίζω Χριστοπαναγίες ανά τακτά χρονικά διαστήματα! Καθότι Κύπρια όμως, ντρεπόμουνα να πω κάτι και κατέφυγα στην κτηματομεσίτρια (που είναι στο ίδιο κτήριο) για να δω αν όντως έφταιγε αυτό και αν μπορούσε να γίνει κάτι (πριν να πάρω το τσεκούρι και αρχίσω να βγάζω μόνη μου τους εξαεριστήρες!). Η απάντηση της ήταν ότι δεν μπορεί να βοηθήσει αλλά εισηγήθηκε να ρίξω ένα χαρτάκι στον αποπάνω ζητώντας του να κάνει λιγότερο θόρυβο.

Καθότι αναβλητική μέχρι αηδίας, πέρασαν ακόμα μερικές μέρες μέχρι να το αποφασίσω κατά τη διάρκεια των οποίων παρακολουθούσα το θόρυβο και βρήκα αρκετά μοτίβα συμπεριφοράς, δηλ.σταματούσε μόλις άκουγα το διακόπτη του αποπάνω, ξεκινούσε σχεδόν κάθε μέρα κατά τις 5 το πρωί και πήγαινε μέχρι τις 6 κ.ο.κ. Όλα συνηγορούσαν στο ότι φταίει ο αποπάνω, ο οποίος ήταν εντελώς αναίσθητος και κουφός και γαμώ το κέρατο του που πλένεται επί μία ώρα στις 5 το πρωί!!

Τελικά αποφάσισα ότι το πράγμα είχε φτάσει στο απροχώρητο και αποφάσισα να πάω να του μιλήσω. Διάλεξα μια στιγμή που να ακουγότανε και ο θόρυβος και ανέβηκα πάνω. Δεν ήμουν καν σίγουρη πιο διαμέρισμα ήταν ακριβώς από πάνω μου γιατί ο σχεδιασμός είναι λίγο διαφορετικός αλλά τέλοσπάντων διάλεξα το πιο πιθανό και κτύπησα. Καμία απάντηση. Ξαναδοκίμασα μετά από λίγο, πάλι το ίδιο. Στο τέλος έγραψα ένα ευγενικό μεν, αλλά to the point σημείωμα και το έριξα κάτω από την πόρτα. Με το που κατέβηκα κάτω ο θόρυβος σταμάτησε αλλά αυτό κράτησε πολύ λίγο. Εν τω μεταξύ, άρχισα να έχω αμφιβολίες αν είχα διαλέξει το σωστό διαμέρισμα γιατί κατόπιν ωρίμου σκέψης συνειδητοποίησα ότι το δικό μου βλέπει στην πίσω αυλή ενώ αυτό που έριξα το σημείωμα ήταν από τη λάθος πλευρά του διαδρόμου!

Τέλοσπάντων, ο θόρυβος συνέχιζε και κόντευα να τρελλαθώ όταν μια ωραία μέρα την περασμένη βδομάδα που καθόμουν στον υπολογιστή στον πάγκο της κουζίνας (όπου κουζίνα βλέπε δίπλα από κρεβάτι), παρατήρησα ότι μαζί με το βουητό έτρεμε και ο πάγκος. Επιστήμων καθώς είμαι (!), άρχισα να κάνω γύρω γύρω τον πάγκο και παρατήρησα ότι ο τρομερός θόρυβος που μου τριβέλλιζε τα αυτιά και με ταλάνιζε επί δυο ολόκληρες βδομάδες και για τον οποίον έβριζα ως λιμενεργάτης νυχθημερόν, ερχόταν από το μικρό καταψύκτη κάτω από τον πάγκο ΜΟΥ!!

Περιττό να πω ότι τον έκλεισα και ησύχασα!

Γιορτάζω αλλά πια δεν το φωνάζω?

Ήρθε και πάλι εκείνη η εποχή του χρόνου. Που τα τελευταία 2 χρόνια με πιάνει μια ψιλοκατάθλιψη ένα μήνα πριν και ένα «τι κάνω με τη ζωή μου?» με τρώει τα βράδυα. Που από τη μιά θέλω να το γιορτάσω κι από την άλλη νιώθω ότι δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να κάνω ή κάποιος/οι που θα ήθελα να γιορτάσω μαζί τους.

Αλλά ως διά μαγείας φέτος δε νιώθω έτσι!

Τίποτα ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει (οκ, κάποια πράγματα έχουν αλλάξει αλλά αν ήθελα να μιζεριάσω μπορούσα να το κάνω άνετα), παρόλαυτά νομίζω η κρίση των mid-twenties μου έχει περάσει ανεπιστρεπτί και έχω κανα-δυο καλά χρόνια μπροστά μου μέχρι να με πιάσει η κρίση των 30! Φέτος νιώθω ότι η ζωή μου έχει πάρει το δρόμο της, ακόμα κι αν πολλά μπορούν να αλλάξουν στην πορεία κι αυτό ίσως τελικά να κάνει όλη τη διαφορά.

Οπότε, τουλάχιστον για αυτό το θέμα, δε θα γράψω ποστ της σειράς «μίζερα ποστ και οι βλόγγερ που τα ανέδειξαν», και μπορείτε κι εσείς να κοιμηθείτε ήσυχοι!



ΥΓ: Πότε πέρασε ένας χρόνος πάντως ακόμα να καταλάβω?! Χτες δεν ήταν που καθόμουνα στο Μόναχο και μιζέριαζα σκεφτόμενη ότι μεγαλώνω και χαραμίζω τη ζωή μου, τρώγωντας ένα (?) κομμάτι από το παραδοσιακό Βαυαρικό κέικ μου?

Back to School

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο. Ξύπνησα το πρωί, πιο νωρίς από τις άλλες μέρες, πλύθηκα, ντύθηκα και πήρα τη τσάντα μου να φύγω γιατί είχα αργήσει αλλά δεν έφαγα πρωϊνό γιατί η μαμά μου δε μου είχε φτιάξει. Ουπς! «Rewind»

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα στο καινούριο μου πανεπιστήμιο. Ξύπνησα το πρωί, πιο νωρίς από τις άλλες μέρες, πλύθηκα, ντύθηκα και πήρα τη τσάντα μου να φύγω γιατί είχα αργήσει αλλά δεν έφαγα πρωϊνό γιατί...είχα αργήσει!

Μαζευτήκαμε από όλα τα μάστερ σε μια μεγάλη αίθουσα και ένας τύπος φώναζε τα μάστερ και οι φοιτητές έφευγαν αναλόγως του τίτλου για κάπου αλλού. Εγώ –που είχα διαβάσει και το πρόγραμμα- νόμιζα ότι θα παραμείνω στη μεγάλη αίθουσα. Τελειώνει καποτε η μεγάλη έξοδος και λέει ο τύπος «αν δεν είστε σε αυτά τα εναπομείναντα μάστερ, τότε είστε σε λάθος αίθουσα. Είναι κανένας που δεν πρέπει να είναι εδώ?». Κοιτάζω τους τίτλους, πουθενά το δικό μου. «Γμτ είμαι σε λάθος αίθουσα». Σηκώνω το χέρι και φεύγω υπό τα βλέμματα όλων με προσωπική συνοδεία για να βρω το γκρουπ μου.

Ρεζίλεμα: τσεκ!

Επιστρέφουμε στη μεγάλη αίθουσα για τις εγγραφές, πάλι λέει ο τύπος πρέπει να έχετε μαζί σας τη φόρμα εγγραφής, διαβατήριο και φωτοτυπία διαβατηρίου. «Γμτ, δεν έχω φωτοτυπία! Μα αφού το ημαίλ έλεγε ότι θέλουν μόνο πρωτότυπα!». Τι κανουμε, τι κάνουμε, τελικά πήγαμε μέχρι τη βιβλιοθήκη με άλλους δύο να βγαλουμε φωτοτυπία το διαβατήριο μας. Πάμε πίσω στην ουρά για την εγγραφή, φτάνει η σειρά μου, δίνω το πρωτότυπο και περήφανα προσφέρω και τη φωτοτυπία. Όχι, μου κάνει η κοπέλλα, δε χρειάζεται. Η φωτοτυπία είναι μόνο για όσους έχουν βίζα. Σόρρυ για την παρεξήγηση! Δεν πειράζει, της κάνω. Τουλάχιστον ξέρω ότι δεν είμαι τρελλή (καλά το είδα το ημαίλ)!

Άσκοπη περιπλάνηση και καθυστέρηση για εξασφάλιση μη απαραίτητων πιστοποιητικών: τσεκ!

Σε γενικές γραμμές καλά πήγε. Έκανα και μερικές γνωριμίες με άλλα παιδάκια, ε... φοιτητές. Μέχρι και ένας άλλος Κύπριος είναι στο μάστερ μου. Ίσως πάω και στο «πάρτυ» το απόγευμα, αλλά και πάλι ίσως βαρεθώ. Μεθαύριο έχουμε και field trip στο Cabridge για "bonding". Κάτι μου λέει ότι θα έχω κάτι να γράψω μετά.

Αυτά!



Ελπίζω μόνο αυτή να είναι όντως η τελευταία, πρώτη μέρα στο σχολείο!

I am a statistic

Το παίζω και το ξαναπαίζω στο μυαλό μου –για κάποιο νοσηρό λόγο που δεν ξέρω, λες και δεν θέλω να το ξεχάσω- και ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι συνέβη σε μένα και όχι σε κάποιον άλλο.

Έφτασα Λονδίνο την Τρίτη κατά τις 9. Παρ’ ότι κουβαλούσα δύο βαλίτσες είπα να πάρω το μετρό (στα πλαίσια της καινούριας τάξης πραγμάτων που ορίζει ότι είναι καιρός για οικονομία μιας και όλος σχεδόν ο μισθός μου πάει στο ενοίκιο). Έφτασα στο Earls court κατά τις 10 και 20 και καθότι δεν έβρισκα ταξί είπα να περπατήσω μέχρι το σπίτι της φίλης μου αφού ήταν μόνο 10 λεπτά και η περιοχή θεωρείται αρκετά καλή. Πέρα από τη μικρή ταλαιπωρία με τις βαλίτσες και το γεγονός ότι σταμάτησα καμιά 10αριά φορές, έφτασα κατά τις 11 παρά στο δρόμο της, πάροδο του κυρίως δρόμου στον οποίο υπήρχε συνέχεια κόσμος. Ο δρόμος ήταν έρημος εκείνη τη στιγμή και φτάνοντας στην πόρτα της είδα κάποιον που μου φάνηκε σχετικά ύποπτος να πλησιάζει αλλά επειδή θεωρώ ότι πάντα είμαι προσεκτική , χωρίς όμως να γίνομαι παρανοϊκή και δεν θέλω να παραδεχτώ ούτε και στον εαυτό μου ότι κατά βάθος είμαι ρατσίστρια εφόσον ανησυχώ περισσότερο για κάποιον μαύρο πίσω μου στο δρόμο παρά για έναν λευκό, έβαλα τις βαλίτσες στην είσοδο και ετοιμαζόμουν να την πάρω τηλέφωνο να μου ανοίξει όταν με πλησίασε και με ρώτησε που μπορεί να βρει τσιγάρα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα την απειλή αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο –ήμουν με τις βαλίτσες στην πόρτα της- και ακόμα δεν πίστευα ότι μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε. Τότε πλησιάζοντας κι άλλο με ρώτησε αν έχω εγώ τσιγάρα και ταυτόχρονα άρπαξε τη τσάντα μου. Τα υπόλοιπα τα θυμάμαι σχεδόν σα να συνέβησαν σε κάποιον άλλο. Άρπαξα ενστιγκτωδώς τη τσάντα μου, άρχισα να φωνάζω τη φίλη μου και βοήθεια και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ όσο με έσερνε μαζί με τη τσάντα στο πεζοδρόμιο για 2-3 μέτρα μέχρι τη γωνία ήταν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει αυτή τη τσάντα! Και όχι, δεν ήταν επειδή ήταν Λουί Βουτυρόν, αλλά επειδή μόλις είχα φτάσει και η τσάντα είχε μέσα την επιταγή για τα δίδακτρα, μετρητά, το λαπτοπ μου, δύο κινητά, το διαβατήριο και την ταυτότητα μου και 5-6 κάρτες. (Το ότι μπορεί να έβγαζε μαχαίρι το σκέφτηκα πολύ αργότερα.) Την ώρα που την άφησε άκουσα κάποιον να με ρωτά τι έγινε από ένα αυτοκίνητο και μάλλον αυτός θα τον φόβισε και θα έφυγε. Του είπα ότι προσπάθησε να μου πάρει τη τσάντα και νομίζω τον κυνήγησε με το αυτοκίνητο αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι και δε νομίζω να κατάφερε τίποτα. Εκεί ήρθε και ένας άλλος, με ρώτησε αν είμαι καλά και περίμενε λίγο μαζί μου μέχρι να καταφέρω να πάρω τη φίλη μου η οποία κατέβηκε μες την καλή χαρά και δεν είχε ακούσει ή καταλάβει απολύτως τίποτα!

Θυμάμαι έτρεμα από το σοκ και ήθελα να βάλω τα κλάματα αλλά ντρεπόμουν. Ανεβήκαμε πάνω, της είπα τι έγινε και το έπαιζα γενναία μέχρι που μπήκα στο ντους και ξέσπασα σε κλάματα, περισσότερο από την ταραχή μου παρά από οτιδήποτε άλλο. Το βράδυ δεν κοιμήθηκα, αλλά το σοκ είχε περάσει. Βέβαια, δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναέρθω εδώ βράδυ και χαίρομαι απίστευτα που τελικά δεν θα μείνω σ’ αυτό το σπίτι όπως έλεγα αρχικά. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα. Τώρα βέβαια είμαι μια χαρά, δεν ταράζομαι πια όταν το διηγούμαι και στο κάτω κάτω δεν έγινε και τίποτα αλλά χτες που γύριζα κοίταζα συνέχεια γύρω μου και κάθε φορά που πλησιάζω το σπίτι με πιάνω να ιδρώνω χωρίς λόγο. Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι μήπως τον ξανασυναντήσω. Θα το ξεχάσω εντελώς σε μερικές μέρες, ειδικά όταν μετακομίσω τη Δευτέρα και θα γίνει κι’ αυτό μια ιστορία από το Λονδίνο, αλλά ακόμα δεν πιστεύω ότι συνέβη. Κι αν δεν είχα και κανα δυο μώλωπες να το επιβεβαιώνουν μπορεί και να μην το πίστευα.

Τουλάχιστον, όμως οι πιθανότητες να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο είναι πλέον πολύ λιγότερες!

Moving on

Μπήκε επιτέλους το φθινόπωρο.



Καιρός να φεύγουμε κι εμείς σιγά σιγά...

Bank me baby!

Τα τελευταία χρόνια -από τότε που μεγάλωσα και μυαλό δεν έβαλα δηλαδή, επειδή ούτως ή άλλως μου περισσεύει ήδη- από καιρού εις καιρόν πετάγομαι μέχρι την τράπεζα για να εκπληρώσω τις οικονομικές μου υποχρεώσεις και να διαπιστώσω και μη ηλεκτρονικά πόσο κοντά στη πτώχευση είμαι. Και κάθε φορά εκπλήσσομαι λες και δε ζω σ' αυτή τη χώρα.





Την πρώτη φορά που τη βλέπεις, είναι μία συνεσταλμένη μαθητευόμενη ταμίας -βαμμένη και ντυμένη στην τρίχα- η οποία μαθαίνει τη δουλειά σιγά σιγά.





Τη δεύτερη φορά που τη βλέπεις (μετά από 3-4 μηνιαίες πληρωμές πιστωτικών) είναι μία ήδη πεπειραμένη -βαμμένη και ντυμένη στην τρίχα- ταμίας η οποία σου χώνει ήδη το νεαποκτηθέν μονόπετρο με την κοτρόνα στη μούρη.





Την τρίτη φορά που τη βλέπεις (μετά από κανα δύο ταξίδια, πληρωμές πιστωτικών και συνάλλαγμα) είναι μία -βαμμένη και ντυμένη στην τρίχα- ταμίας με την κοιλιά στο στόμα. (Προφανώς, το γαμο τον έχασες γιατί πλήρωσες την κάρτα ηλεκτρονικά ή γιατί απλά η βέρα δεν αντανακλά το φως με τον ίδιο τρόπο όπως το μονόπετρο και δε την πρόσεξες)





Την τέταρτη φορά που τη βλέπεις είναι μία -βαμμένη και ντυμένη στην τρίχα- πεπειραμένη ταμίας.





Επίσης, αυτό συμβαίνει και στις λειτουργούς λογιστηρίου του πανεπιστημίου. Λέτε να είναι κάποιος ιός που σχετίζεται με τα οικονομικά ή απλά το όνειρο κάθε Κύπριου γαμβρού/Κύπριας πεθεράς?





ΥΓ: Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα είναι η αγαπημένη μου τραπεζικός, που ουδεμία σχέση έχει με τις πιο πάνω -παρότι με μονόπετρο προσφάτως- και η οποία είναι πάντα με την καλή κουβέντα στο στόμα, ξέρει τι κάνει και το κάνει γρήγορα και καλά και είναι πάντα πρόθυμη να εξυπηρετήσει.