tag:blogger.com,1999:blog-85062504110041128232012-01-30T20:36:49.794-08:00drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.comBlogger1841100tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-889249909210740532011-12-27T05:51:00.000-08:002011-12-27T06:09:51.126-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Είναι απίστευτο το αίσθημα του να παίρνεις δύο μισθούς ταυτόχρονα! Ξαφνικά ο τραπεζικός σου λογαριασμός παίρνει τα πάνω του και αισθάνεσαι την ανάγκη να ξοδέψεις. <br /><br /><br /><br />Ελπίζω μόνο να μην είναι ο πρώτος και ο τελευταίος μου!<br /><br />--------------------------------------<br />Α, και Χρόνια Πολλά σε όλους!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-88924990921074053?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-8996109453385305392011-10-18T23:55:00.000-07:002011-10-18T23:55:28.564-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες γύρω στη Δευτέρα- Τρίτη νιώθω ότι πρέπει να είναι τουλάχιστον&nbsp;Πέμπτη...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Πότε επιτέλους θα καθιερώσουμε η εργάσιμη εβδομάδα να έχει δύο μέρες?!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-899610945338530539?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-75948766442906971972011-10-16T23:39:00.000-07:002011-10-16T23:39:35.373-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><br /><br />Το να σε παίρνει ο άλλος τηλέφωνο στη δουλειά μια Παρασκευή και να σου λέει ότι πρέπει οπωσδήποτε να σου πει κάτι γιατί δεν κρατιέται άλλο και δεν μπορεί να περιμένει και μετά να σου ξεφουρνίζει ότι αρκετά περιμένατε, είσαι η γυναίκα της ζωής του, χωρίς εσένα ξέρει ότι δεν θα είναι ευτυχισμένος και θα νιώσει ολοκληρωμένος μόνο αν κάνει οικογένεια μαζί σου, θεωρείται πρόταση γάμου?! <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Γιατί αν θεωρείται, νομίζω είπα ναι…<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-7594876644290697197?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-68744888368891110762011-10-10T00:07:00.000-07:002011-10-10T00:07:39.439-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Περιδιάβαζα λίγο στα βλογκ προχτές που&nbsp;ήταν Παρασκευή και βαριόμουν να δουλέψω (τι πρωτότυπο!) και παρατήρησα κάτι. Προφανώς δεν είμαι η μόνη που το παρατήρησε αλλά μια που έχω χρόνο και διάθεση (quelle surprise!) είπα να κάνω μία πιο δομημένη κοινωνιολογική προσέγγιση. <br /><br /><br /><br /><br />Οι βλόγκερς, λοιπόν, είναι όπως και οι γκόμενοι. Είναι σαν τα τρένα. Έρχονται σε κύματα ανά περιόδους. Μιαν εποχήν, ήταν οι πρώτοι διδάξαντες, γνωριστήκαν μεταξύ τους και έφτιαξαν τη δική τους μικρή κοινωνία, ανοικτή βέβαια σε άλλους αλλά όπως και να το κάνουμε αλλιώς αισθάνεσαι με τη φιλενάδα σου από το δημοτικό και αλλιώς με το συνάδελφο σου. <br /><br /><br /><br />Μετά ήρθε το δεύτερο κύμα, το τρίτο (στο οποίο νομίζω ανήκω και εγώ), το τέταρτο και τώρα πρέπει να είμαστε στο πέμπτο κατά πως το κόβω. Σε κάθε κύμα συμβαίνει περίπου το ίδιο πράγμα. Ξεκινάς με τους παλιότερους αλλά σιγά σιγά αναπτύσσεις το δικό σου δίκτυο το οποίο περιλαμβάνει κυρίως άτομα τα οποία ανήκουν στο ίδιο κύμα με σένα. Μέχρι να έρθει το καινούριο κύμα, το βλογκινγκ είτε έχει χάσει τη γοητεία του καινούριου, είτε έχουν αλλάξει οι συνθήκες σου και δε βρίσκεις χρόνο ή/και υλικό ή και απλά βρήκες κάποιον άλλον κακόμοιρο για να γκρινιάζεις και δεν έχεις «ανάγκη» το διαδικτυακό ώμο συμπαράστασης και κατανόησης. Άρα το δικό σου βλογκ –και το αντίστοιχο κύμα σου- «παλιώνει». Πολύ πιθανόν να αραιώσουν και οι αναρτήσεις σου και ως φυσική συνέπεια να αραιώσουν και οι επισκέπτες σου, είτε γιατί είναι «παλιοί» και αυτοί και δε μπαίνουν τόσο συχνά πια είτε γιατί είναι «νέο κύμα», δε σε «ξέρουν» και δεν τους δίνεται η ευκαιρία να σε μάθουν γιατί εσύ ο ίδιος έχεις αφήσει λίγο ως πολύ το βλογκ σου. <br /><br /><br /><br />Άρα σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή υπάρχουν 3 καταστάσεις στη βλογκόσφαιρα: Οι «παρελθοντικοί» που είτε έχουν γίνει κλασσικοί –οι ελάχιστοι- είτε έχουν αφήσει ουσιαστικά το βλογκ και απλά εμφανίζονται από καιρού είς καιρόν αλλά εις μάτην, οι «παρόντες» που διανύουν τη χρυσή περίοδο του βλόγκινκγ έχοντας και το κοινό και την όρεξη για γράψιμο και οι «μελλοντικοί» που μόλις τώρα ανακαλύπτουν το βλόγκινκγ και ενώ έχουν την όρεξη για γράψιμο δεν έχουν αποκτήσει ακόμα το κοινό. <br /><br /><br /><br />Τώρα που το σκέφτομαι έχω κάνει και γαμώ τις παρομοιώσεις με το κύμα. Οι «μελλοντικοί» είναι το κύμα που έρχεται και φουσκώνει με ορμή, οι «παρόντες» είναι η κορυφή του κύματος που πάει να σκάσει με δύναμη στην παραλία και οι «παρελθοντικοί» είναι το κύμα που πισογυρίζει κουρασμένο στη θάλασσα. Θα το πατένταρα ως ιδέα αλλά από ότι έχω δει τα περισσότερα πράγματα στη ζωή λειτουργούν έτσι άρα μάλλον και δε θα μου την έδιναν την πατέντα και θα μου έμενε μόνο η τασιηνόπιττα!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6874488836889111076?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-6387590402517586452011-09-28T04:40:00.000-07:002011-09-28T04:41:44.984-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Πότε ξέρεις ότι έχεις πραγματικά μεγαλώσει?<br /><br /><br /><br /><br />(α) Όταν αρχίσεις να μαζεύεις τα κουπόνια που σου δίνουν στο σουπερμάρκετ<br /><br />(β) Όταν ακούς το "Τρίτο" καθοδόν για τη δουλειά το πρωϊ.<br /><br />(γ) Όταν πας στη δουλειά κάθε μέρα, το πρωϊ!<br /><br />(δ) Όταν ρωτάς για το συνταξιοδοτικό σου.<br /><br />(ε) Όλα τα πιο πάνω.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-638759040251758645?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-78105369216805450922011-09-16T02:51:00.000-07:002011-09-16T02:55:39.736-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><em>Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση</em><br /><br /><br />Αυτό το καλοκαίρι ξανα-ανακάλυψα μια παλιά μου αγάπη με την οποία είχαμε χαθεί σταδιακά χωρίς να καταλάβω το πως και το γιατί.<br /><br /><br />Τα παγωτά Ρέτζις.<br /><br />Για κάποιο ανεξήγητο λόγο είχα χρόνια να τα δω κάπου και μόλις είδα τις κλασσικές πλάκες στο σουπερμάρκετ έσπευσα να αγοράσω, έτσι, γιατί η πρώτη σου αγάπη είναι και παντοτινή και οι παλιές συνήθειες δεν ξεχνιούνται! Μετά μπάνισα και κάτι νέες γεύσεις και είπα να μην τις κακοφανίσω και από κει και πέρα με πήρε η κατρακύλα! Γενικά τα κυπριακά παγωτά είναι πολύ ωραία, αλλά δεν ξέρω πως τα κατάφερε η Ρέτζις, η γεύση στο στόμα σου είναι ακριβώς ότι γράφει το κουτί. Καραμέλα γράφει πάνω? Τη νιώθεις να λιώνει στον ουρανίσκο σου. Φουντούκι λέει το κουτί? Είναι&nbsp;λες και τα έλιωσες τώρα στο παγωτό.&nbsp;Το πιστάτσιο δε,είναι μέχρι και λιγουλάκι αλμυρό! Το μόνο που δεν υπάρχει περίπτωση να φάω είναι αυτό με γεύση κανέλα αλλά τι να κάνουν οι άνθρωποι? Δε με ρώτησαν από πριν να ξέρουν. Άσε που φροντίζουν και για τη γραμμή μου. Οι μπουκίτσες καραμέλα με κρέμα γάλακτος είναι ότι πρέπει για όταν θέλεις κάτι γλυκό γύρω στις 20 φορές την ημέρα αν και ίσως θα έπρεπε να σκεφτούν μια πιο λάρτζ συσκευασία γιατί για έναν περίεργο λόγο τελειώνουν αμέσως!<br /><br />Και επειδή το παγωτό θέλει και το συνοδευτικό του, πέτυχα τα <a href="http://www.bottlegreendrinks.com/">Bottlegreen</a>, αγαπημένη μου επιλογή για κάτι δροσιστικό στο Λονδίνο, στο μετρό (όχι το κανονικό, το σουπερμάρκετ) και έδεσε το γλυκό. Το μόνο που έμεινε είναι να ανακαλύψω συνταγές που να τα συνδυάζουν. Εναλλακτικά, μπορώ να τα συνδυάσω και στο στομάχι μου.<br /><br />&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-7810536921680545092?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-50972358465675596142011-09-11T07:55:00.000-07:002011-09-11T07:57:28.045-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Το ότι η καθαριότητα δεν είναι η μισή μου αρχοντιά το<a href="http://drspockblog.blogspot.com/2011/01/blog-post.html#comments"> ξανάπαμε</a>. Το ότι μένω με κάποιον όμως του οποίου η καθαριότητα είναι ολόκληρη αρχοντιά, όχι.<br /><br />Όταν, λοιπόν,&nbsp;εγώ λέω ότι θα καθαρίσω (α)"από γωνιάς", εννοώ ότι θα καθαρίσω μόνο το μέρος του πατώματος που φαίνεται αποφεύγοντας επιμελώς όλο το υπόλοιπο και όταν λέω ότι (β) θα πάρω αυτά που "βλέπει η πεθερά", εννοώ μια πεθερά με καταρράκτη σε προχωρημένο στάδιο! Αντιθέτως, ο περί ου ο λόγος, εννοεί ότι (α) θα σηκώσουμε όλα τα έπιπλα για να πάρουμε&nbsp;ΟΛΕΣ τις γωνίες και (β) ότι η πεθερά θα είναι το CSI με λάμπα UV. Άσε που δεν προλαβαίνω να αφήσω κανένα χαρτί&nbsp;σε κανένα τραπεζάκι. Μέχρι να γυρίσω και να κάτσω&nbsp;έχει ήδη πεταχτεί, ενώ τα πάντα πρέπει να τακτοποιούνται σε ορθές γωνίες! Αφού κουράζομαι μόνο&nbsp;που τον βλέπω να καθαρίζει!<br /><br />Τέλοσπάντων, μην το συζητάς, ένα δράμα ζω! <br /><br />Στα πλαίσια αυτού του δράματος, απεφασίσθει ότι το Σάββατο έπρεπε να καθαρίσουμε. Προσπάθειες μου να αναβληθεί επ' αόριστον η γενική καθαριότητα, έπεσαν στο κενό κυρίως επειδή είχε δίκαιο και το σπίτι ήταν ένα αχούρι. Με βαριά καρδιά πήρα το μπάνιο και πήρε τα υπόλοιπα. Μέχρι να συρθώ μέχρι το μπάνιο έτριβε ήδη τους πάγκους της κουζίνας και μέχρι να&nbsp;τρίψω τη μπανιέρα είχε ήδη σηκώσει τον καναπέ&nbsp;-πράγμα καθαρά περιττό κατ'εμέ&nbsp;αφού&nbsp;κάθομαι πάνω στον καναπέ&nbsp;και από κάτω καλύτερα να μην ξέρω τι έχει. <br /><br />Τελικά, κάτω από τον καναπέ είχε κάτι&nbsp;πατάτες τηγανητές που μου έπεσαν πριν κάνα μήνα -και που είχα μαζέψει υποτίθεται- και οι οποίες είχαν ξυλιάσει αλλά ευτυχώς δεν μας έφαγαν οι κατσαρίδες. Βασικά, πήγαν να μας φάνε τα μυρμήγγια αλλά προνοητική καθώς είμαι είχα ψεκάσει και πέθαναν καθοδόν προς τις πατάτες τα καημένα. <br /><br />Πράγμα που αποδεικνύει περίτρανα ότι είχα εξαρχής δίκαιο που δεν ήθελα να ξέρω τι υπάρχει κάτω από τα έπιπλα!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5097235846567559614?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-87821479581853625782011-09-08T03:36:00.000-07:002011-09-08T03:36:07.566-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Τα τελευταία χρόνια τα καλοκαίρια μου αφήνουν μια αίσθηση ανικανοποίητου. Ότι πέρασε άλλο ένα καλοκαίρι -άλλη μια χρονιά δηλαδή αφού ο χρόνος μου καθορίζεται πάντα από την ακαδημαϊκή χρονιά- και δεν έχω κάνει και τίποτα ιδιαίτερο. Δεν είμαι ποτέ σίγουρη τι ακριβώς είναι αυτό το "ιδιαίτερο" αλλά μάλλον δεν το έχω κάνει. Δεν έχω κάνει τις διακοπές που θα ήθελα (το λιώσιμο στον καναπέ δεν είναι διακοπές, αυτό κάνω όλη μου τη ζωή), τις δουλειές που θα&nbsp;ήθελα, γενικά, πράγματα θεωρητικά και αόριστα τις περισσότερες φορές, που νιώθω ότι θα έπρεπε να έχω&nbsp;κάνει και φυσικά δεν κάνω ποτέ. Γιατί είμαι και ζυγός, μην ξεχνιόμαστε! <br /><br />Φέτος φερ ειπείν, απέκτησα καρριέρα και τώρα σκέφτομαι ότι ίσως θα ήμουν καλύτερα με καρριέρα οικοκυράς. Και μετά νιώθω τύψεις για όλους τους φίλους μου που αγωνίζονται χρόνια για την καρριέρα&nbsp;που εγώ δεν ήμουν καν σίγουρη ότι ήθελα&nbsp;και δεν την απέκτησαν. Μετά, όμως,&nbsp;σκέφτομαι ότι θα βαριόμουν σαν οικοκυρά -ειδικά επειδή το μόνο που μου αρέσει είναι να κάνω κώλο την κουζίνα φτιάχνοντας γλυκά,&nbsp;και να την αφήνω έτσι εννοείται!- και σκέφτομαι ότι πρέπει να συγκεντρωθώ και να προωθήσω την καρριέρα μου. Μετά, όμως,&nbsp;σκέφτομαι ότι αυτό απαιτεί προσπάθεια και σκληρή δουλειά και προβάρω το να συστήνωμαι σαν νοικοκυρά. Φυσικά δεν πρόκειται να παραιτηθώ και από ότι φαίνεται τα καταφέρνω καλά και χωρίς πολλή προσπάθεια, αλλά μετά νιώθω ότι δεν κάνω αυτά που πρέπει να κάνω για να προωθήσω την καρριέρα μου και φτου από την αρχή. Κάθε περσινό καλοκαίρι και καλύτερα!<br /><br />Μερικές φορές σκέφτομαι ότι όντως "μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι" γιατί αυτοί έχουν πιάσει τουλάχιστον το νόημα. Και στην ανάγκη, τη λουί βουτυρόν που θα <strike>τους</strike> τις ολοκληρώσει κάνουν ένα δάνειο και την παίρνουν. Εγώ που θέλω πάντα&nbsp;κάτι περισσότερο και δεν ξέρω και τι είναι σε ποιον να αποταθώ! <br /><br /><br /><br />Καλή χρονιά είπα? <br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8782147958185362578?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-45735200916794535632011-08-02T03:35:00.000-07:002011-08-02T03:35:26.313-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Νομίζω είναι καιρός να σταματήσω να σκέφτομαι τα "what ifs" της ζωής μου -και κυρίως αυτά για τα οποία η απόφαση ανήκε σε άλλους- και να προχωρήσω. <br /><br />Στο κάτω κάτω αυτό που φαντάζεσαι είναι πάντα καλύτερο από αυτό που ζεις. Αυτός δεν είναι και ο&nbsp;ορισμός της φαντασίωσης? <br /><br /><br />----------------------------------------------------------------------------------<br />Λέω να μετακομίσω Λεμεσό&nbsp;για να έχω μόνιμα φριζαρισμένο μαλλί. Εισηγήσεις για περιοχές, anyone? Θέλω, ει δυνατόν, να βλέπω θάλασσα και να μην το πληρώνω χρυσό. &nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4573520091679453563?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-86521711861751880142011-07-27T02:37:00.000-07:002011-07-27T02:37:15.968-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_yy69fg="112">Όπως τόσοι και τόσοι άλλοι μαρτυρικοί συμπολίτες μας υπέμεινα -και υπομένω ακόμα- κάθε μέρα την ταλαιπωρία που λέγεται αυτοκινητόδρομος Λευκωσίας-Λεμεσού και συγκεκριμένα την έξοδο/είσοδο στη Λευκωσία. Στωική όμως, καθώς είμαι επέλεξα να μην παραπονεθώ τόσους μήνες γιατί ήλπιζα σε <strike>μια δίκαιη και βιώσιμη λύση </strike>κάτι καλύτερο. Κάτι που θα έκανε την καθημερινή διαδρομή μου για τη δουλειά, ευχάριστη και ελευθέρα άγχους (που αυτό τον καιρό με κατατρώει αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) και με ανυπομονησία έβλεπα τα έργα να προχωρούν γοργά ενώ την ίδια ώρα έβριζα από μέσα μου για τις αναρτήσεις που χάλαγα. </div><div closure_uid_yy69fg="112"><br /></div><div closure_uid_yy69fg="112">Και εγένετο το θαύμα! Άρχισαν να στρώνουν σιγά σιγά την καινούρια άσφαλτο και να παραδίνουν τμήματα του νέου δρόμου. Με ανείπωτη χαρά περίμενα να τα ΄"πατήσω" για να νιώσω επιτέλους ότι οδηγώ πάνω σε χρυσά (τόσο μας κόστισαν) σύννεφα, αλλά φευ. Η χαρά μου μετατράπηκε σε γαμοσταυρίδι τη στιγμή που άφησα την παλιά άσφαλτο για την καινούρια. Όλα σχεδόν τα τμήματα που ξαναστρώθηκαν έχουν την απίστευτη ιδιότητα να προκαλούν δονήσεις στο αυτοκίνητο μου -και όχι μόνο στο δικό μου το τσέκαρα- ωσάν να οδηγώ σε <strike>τσακιλό</strike>χωματόδρομο! Πλέον ανυπομονώ να πετύχω την παλιά, καλή και χιλιοπερασμένη άσφαλτο μπας και γλυτώσω το αυχενικό! </div><div closure_uid_yy69fg="112"><br /></div><div closure_uid_yy69fg="112">Θα πρότεινα, πριν να παραδωθεί ο δρόμος να περάσουν από πάνω -με κανονικό αυτοκίνητο όμως όχι τις λιμουζίνες με τα εκατό αντικραδασμικά! όλοι οι υπουργοί και μόνο αν διορθωθεί αυτή η κατάσταση να πληρωθεί το έργο αλλά κάτι μου λέει ότι η πιθανότητα να γίνει κάτι σωστά σε αυτή τη χώρα -είτε στο στάδιο της κατασκευής είτε της παράδοσης- είναι από μηδαμινές εώς καθόλου και το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να παραγγείλω από τώρα το κολάρο και να προσμένω πια στη μη αποπεράτωση του έργου.</div><div closure_uid_yy69fg="112"><br /></div><div closure_uid_yy69fg="112">Α, και να παραπονιέμαι ελεύθερα πια!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8652171186175188014?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-11110630736940910892011-07-20T08:38:00.000-07:002011-07-20T08:38:03.168-07:00Η αυτάρκεια είναι ευχή και κατάρα. <br /><br /><br />Σε βοηθά να επιβιώσεις, αλλά μόνο αυτό. <br /><br /><br /><br />Να επιβιώσεις. <br /><br /><br /><br />Όχι να ζείς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-1111063073694091089?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-33810616318494942702011-07-16T09:01:00.000-07:002011-07-16T09:01:38.877-07:00Δεν ήθελα να πω τίποτα. <br /><br />Δεν έχω να πω τίποτα. <br /><br />Τα είπαν όλα οι άλλοι. Οι "ειδικοί".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3381061631849494270?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-20950909057764349812011-06-28T01:28:00.000-07:002011-06-28T01:28:02.074-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Έγινα εγώ ξαφνικά μια οργανωτική/διεκπεραιωτική σκύλλα ή είναι όλοι οι άλλοι άσχετοι και ανοργάνωτοι?!!<br /><br /><br /><br /><br /><br />(Λες να είναι επειδή πλησιάζω τα 30 και θα αναλάβει ο ωροσκόπος μου -που δεν ξέρω και&nbsp;τι είναι αλλά θα είναι κάτι δυναμικό, δεν εξηγείται αλλιώς!)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-2095090905776434981?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-75337588544276273132011-06-21T01:10:00.000-07:002011-06-21T01:10:40.415-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://3.gvt0.com/vi/9GNhdQRbXhc/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9GNhdQRbXhc&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/9GNhdQRbXhc&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br />Έχασα κι ένα στοίχημα γιατί νόμιζα ότι το εν λόγω άσμα το τραγουδα ο Τζόνι Λόγκαν και μάλιστα σε Ευροβίζιον εκδοχή. Τελικά το τραγουδά ένας κύριος Meatloaf. <br /><br /><br /><br /><br /><br />"I would do anythign for love, but I won't do that"<br /><br /><br /><br /><br />Τι να είναι άραγε αυτό που δε θα έκανε για τον υπέρτατο έρωτα? Εγώ νομίζω θα θυσίαζα αρκετά αλλά όχι εμένα. Έχω αρκετά ανεπτυγμένο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Τουλάχιστον όταν αρχίσω να καταλαβαίνω ότι χάνω τον αυτοσεβασμό μου. <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-7533758854427627313?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-18344242915083707272011-06-20T00:06:00.000-07:002011-06-20T05:32:49.703-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Διάβαζα χτες μερικά από τα παλιά μου ποστ και μου φάνηκαν όλα τόσο μακρυά, σαν να πέρασαν αιώνες. Ήμουν όντως πιο διασκεδαστική και ανέμελη παλιότερα κι αυτό το παλιότερα&nbsp;ήταν μόλις πριν 2-3 χρόνια. Άλλαξα τόσο πολύ ή απλά έχω πολύ πιο σοβαρά πράγματα να διευθετήσω τον τελευταίο καιρό? Εντάξει, μεγάλωσα (έχω και 1-2 άσπρες τρίχες πια) αλλά ο χαρακτήρας μου δεν άλλαξε. Άλλαξε όμως, η καθημερινότητα μου. Τα ευχάριστα/διασκεδαστικά έχω πια κάπου να τα πω και ίσως αυτό να αφήνει μόνο τα ψυχοπλακωτικά για εδώ. Ναι, ίσως να φταίει κι αυτό. Φταίνε όμως κι άλλα. Έχω κάνει λάθη τα τελευταία χρόνια κι έχω μάθει από αυτά -ή τουλάχιστον αυτό θα ήθελα να ελπίζω. Πλέον, δεν (κατα)κρίνω κανέναν και για τίποτα, εκτός ίσως από τον εαυτό μου και αυτούς που με πλήγωσαν. Πόσο μου λείπει η ελευθερία του να είσαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Να μην έχει κανένας προσδοκίες για σένα, ούτε ακόμα κι εσύ και οι επιλογές σου να βαραίνουν μόνο εσένα. Αλλά και πάλι ποιος ζει σε κενό? Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα τον βαραίνουν οι επιλογές σου και εσύ θα βαραίνεις τις δικές του. <br /><br />Δε βγάζω νόημα, το ξέρω. Αυτό συμβαίνει όταν πίνεις 3 καφέδες και δε σου κολλάει ύπνος το βράδυ. Το σκοτάδι είναι κακός σύμβουλος. Καλύτερα να ξεραίνομαι από τις 11.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-1834424291508370727?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-56998736133908563902011-06-18T06:31:00.000-07:002011-06-18T06:31:24.210-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br />Υπάρχει ο χρόνος (και ίσως και ο τόπος) για τα πάντα και αν χάσεις το timing οι κατάλληλες συγκυρίες μπορεί και να μην ξανάρθουν ποτέ. <br /><br /><br /><br />Και τότε θα είναι όντως αργά.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5699873613390856390?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-37170302152066549952011-06-09T02:43:00.000-07:002011-06-09T02:43:28.326-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Τουλάχιστον όταν πήγαινα δουλειά στη Λευκωσία δεν έκανα όοολη την παραλιακή για να ζηλεύω.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3717030215206654995?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-42619502807951827972011-06-01T05:11:00.000-07:002011-06-01T05:11:19.690-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Ψες άκουσα κάτι χαζό στην τηλεόραση και δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. <br /><br /><br />"Αν ρωτάς τον εαυτό σου για το αν είσαι ευτυχισμενος, τότε μάλλον δεν είσαι"<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4261950280795182797?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-80676050264857695432011-05-16T01:28:00.000-07:002011-05-16T01:28:50.781-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Τελικά απεδέχθην τη δουλειά στη Λεμεσό (αν εμπορούσα ας έκαμνα κι αλλιώς δηλαδή, είναι career choice) και πλέον έχω γίνει κι εγώ commuter, ή για να το θέσω πιο σωστά τρώω την ημέρα μου μες στο δρόμο! <br /><br /><br /><br />Και κάθε, μα κάθε μέρα μου παρουσιάζονται πάμπολλες ευκαιρίες να βρίσω τον κάθε μαλάκα -μετά συγχωρήσεως- που δεν ξέρει να οδηγεί αλλά παρόλα αυτά οδηγεί διακινδυνεύοντας τη ζωή άλλων και κυρίως τη δική μου! Εντάξει, το ομολογώ πλέον κάνω και εγώ σφήνες μέσα στο δρόμο και ξεπερνώ -κατά τι- το όριο ταχύτητας αλλά τουλάχιστον εγώ κρατώ και μιαν απόσταση ασφαλείας που τον μπροστά! Κοιτάζω τα καθρεφτάκια μου πριν να αλλάξω λωρίδα, ανάβω και κάνα σηματοδότη και γενικά ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ πριν να κάνω κάτι. Σε αντίθεση με τον μαλάκα 1 που ενώ είχα 4 φορτηγά στην αριστερή λωρίδα και άλλα 10 αυτοκίνητα μπροστά μου στη δεξιά έπαιζε μου τα φώτα τζιαι έμπαινε τέλεια μέσα στον υπέροχο κώλο μου (όχι το δικό μου υπέροχο, του αυτοκινήτου μου, καταλαβαίνετε) και ξαφνικά προσπέρασε από αριστερά, μπήκε στην ελάχιστη απόσταση που κρατούσα από τον μπροστά και φρέναρε!&nbsp;Ή το μαλάκα 2 που έμπαινε με 30 από είσοδο στον αυτοκινητόδρομο και επέλεξε εκείνη τη στιγμή να μπει στην εσωτερική λωρίδα απευθείας και να με κόψει! <br /><br /><br />Επειδή λοιπόν, αυτό γίνεται κάθε μέρα και θα καταλήξω να ακούω ήχους τροπικού δάσους στο αυτοκίνητο για να μη φτάνω στη δουλειά μες στα νεύρα, έχω να κάμω την&nbsp;εξής παράκληση σε όλους τους οδηγούς.<br /><br />Αν μπροστά υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα, όσο και να θέλεις δεν πρόκειται να πετάσεις! Αλλά αν μπορείς παρόλαυτά να πετάσεις, πέτα που πίσω μου, μεν μπαίνεις στον κώλο μου γιατί εγώ σίγουρα δεν μπορώ να πετάσω!<br /><br />Κυρίως,&nbsp;όμως,&nbsp;πριν κάμεις οτιδήποτε ΣΚΕΨΟΥ. Έσιει τζιαι άλλους μέσα στο δρόμο ή είμαι μόνος μου τζιαι κάμνω ό,τι θέλω?!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8067605026485769543?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-12788985376037751772011-05-05T01:19:00.000-07:002011-05-05T01:19:54.866-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><br /><br />Τώρα τελευταία ανησυχώ ότι θα καταλήξω να είμαι εγώ ο άντρας της ζωής μου, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. <br /><br /><br /><br />Ίσως τελικά το παραδοσιακό μοντέλο οικογένειας να ήταν έτσι για κάποιο λόγο. <br /><br /><br /><br />------------------------------------------<br />Άσχετο, αλλά μήπως εσείς οι Λεμεσιανοί ξέρετε κάποιο συντόμι χωρίς κίνηση που να βγαίνει από τον αυτοκινητόδρομο στον κυκλικό κόμβο του παλιού λιμανιού? <br />Και πως αντέχεται η υγρασία???!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-1278898537603775177?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-19193714944875637972011-04-29T09:32:00.000-07:002011-04-29T09:34:06.886-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Επειδή νιώθω λίγο ντάουν τώρα τελευταία και επειδή μάλλον θα καταντήσω κι εγώ&nbsp;κομμιούτερ είπα να κάνω ένα ταξιδάκι ντάουν μέμορι λέιν μπας και ξεχαστώ και ξεχάσω κι όλες τις δουλειές που θυμήθηκα ότι επείγουν.<br /><br /><br /><br />Μια φορά, λοιπόν, κάπου στην εξωτική Κροατία και συγκεκριμένα στο Ντουμπρόβνικ που μοιάζει απίστευτα σε βλάστηση με την εναλία χώρα-μας αντιγράφουν δεν το συζητώ!- είχα γνωρίσει μια Γερμανίδα. Η οποία Γερμανίδα έψαχνε τηλέφωνο να πάρει τον άντρα της γιατί μετακόμιζε εκείνο το σαββατοκύριακο και ήθελε να δει τι έκανε. Τέρας διακριτικότητας όπως είμαι, ρώτησα πως γίνεται να μετακομίζει μόνος του και μου απάντησε εντελώς κάσουαλι ότι πολύ θα ήθελε να είναι εκεί για να τον βοηθήσει αλλά ούτως ή άλλως το δικό του σπίτι μετακομίζει. Φυσικά, αθώα ων, δεν κατάλαβα τι εννοούσε και ζήτησα διευκρινήσεις. Και μου εξήγησε η κοπέλα ότι με τον άντρα της είναι αυτό που λένε "commuter couple". Ζει ο καθένας σε διαφορετική πόλη&nbsp;στην οποία δουλεύει και συναντιώνται τα ΣΚ για τα περαιτέρω!&nbsp;Γιατί στο κάτω κάτω έχουν και μια καρριέρα να φροντίσει ο καθένας&nbsp;η οποία&nbsp;δυστυχώς δεν έκατσε να είναι και στην ίδια πόλη.&nbsp;Φαντάζεσαι να βλέπεις τη γυναίκα/άντρα σου σαββατοκύριακα και γιορτές? Δεν υπάρχει περίπτωση να πάρεις διαζύγιο! Βέβαια αυτό δυσκολεύει όταν έχεις παιδιά αλλά μέχρι τότε....<br /><br />Επίσης, στο τραπέζι αποκάλυψε ότι επειδή ο άντρας της ήθελε να έχουν το ίδιο επίθετο και εκείνη δεν ήθελε να το αλλάξει -η δημοσιευμένη καρριέρα που λέγαμε- άλλαξε το δικό του ο άντρας της. Βέβαια, σε αυτό το σημείο όλες οι εθνικότητες αντρών στο τραπέζι άρχισαν να διαμαρτύρονται ότι ο άντρας της χαλάει την πιάτσα και&nbsp;ότι αν συνέβαινε αυτό σε Αγγλία/Κροατία/Κύπρο (το επιβεβαίωσα κι εγώ!) και ακόμα και Ολλανδία ή θα τον γιουχάιζαν ή θα έτρωγε πολύ ξύλο! <br /><br /><br /><a href="http://drspockblog.blogspot.com/2008/05/blog-post_19.html">Εγώ, όμως, πάντα το έλεγα ότι οι Γερμανοί είναι ανοικτόμυαλοι!</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-1919371494487563797?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-42415081295656542402011-04-21T07:34:00.000-07:002011-04-21T07:34:43.493-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Το τίμιο ετούτο βλογκ κλείνει σήμερα αισιώς τα 3 χρόνια. Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια έχει -και έχω- αλλάξει διάθεση και όχι μόνο αμέτρητες φορές.<br /><br /><br />Διαβάζοντας παλαιότερα ποστ αντιλήφθηκα ότι τα τελευταία&nbsp;3 χρόνια έχω αλλάξει αρκετά. Δε ξέρω αν η ζωή μου έχει αλλάξει ουσιαστικά προς το καλύτερο αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι έχει αλλάξει και εγώ έχω μεγαλώσει. Βέβαια, όπως μου είπε και κάποιος, πιο παλιά (επί Μονάχου και αργότερα) τα ποστ μου ήταν πιο διασκεδαστικά. Τώρα είμαι λίγο πιο <strike>μίζερη</strike> σοβαρή. Τότε, παρότι ψαχνόμουνα και επαγγελματικά και συναισθηματικά, ήμουν ίσως πιο αισιόδοξη. Μπορούσε να συμβεί το οτιδήποτε και όλα ήταν θέμα για ποστ. Τώρα, έχω την επαγγελματική καριέρα και καταξίωση (που δεν ήμουν καν σίγουρη ότι ήθελα) και γενικά δεν μπορώ να έχω παράπονο ούτε συναισθηματικά αλλά παρόλαυτά νιώθω ότι δεν είναι αρκετά. Νιώθω ότι κάτι λείπει ακόμα. Ότι έχω μπει και πάλι στη διαδικασία να περιμένω για να έχω αυτό που χρειάζομαι ολοκληρωμένα. Όλο το πακέτο. Το&nbsp;X factor που λέμε! <br /><br /><br />Όντως, είμαι πολύ μίζερη τώρα τελευταία. Κατάφερα να&nbsp;μετατρέψω ένα εορταστικό ποστ&nbsp;(από τα ελάχιστα πια)&nbsp;σε ένα καταθλιπτικό soul searching ποστ από αυτά που δεν ήθελα να ξαναγράψω! Πάω να φάω ένα κομμάτι τούρτα καλύτερα. Να ζήσουμε να μας&nbsp;<strike>θυμόμαστε </strike>χαιρόμαστε!<br /><br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://s7.orientaltrading.com/is/image/OrientalTrading/3_2583?$FULL_SIZE$" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320px" i8="true" src="http://s7.orientaltrading.com/is/image/OrientalTrading/3_2583?$FULL_SIZE$" width="320px" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><a href="http://drspockblog.blogspot.com/2010/06/2-12.html">Αν μη τι άλλο, φέτος τουλάχιστον το θυμήθηκα!</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4241508129565654240?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-87846206008394783162011-04-15T09:22:00.000-07:002011-04-15T09:22:58.412-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Έχω μια θεωρία. <br /><br />Η οποία έχει να κάνει με το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το πεδίο προσοχής μου (βλ. attention span) έχει μειωθεί από καμιά ώρα σε ...χμ μερικά δευτερόλεπτα! Το αυτό και με τη μνήμη μου.<br /><br />Αλλάζω δωμάτιο και όταν φτάσω εκεί διερωτώμαι γιατί. Αν μεσολαβήσει οτιδήποτε μεταξύ του να ανοίξω ένα ντουλάπι και του να πάρω αυτό που θέλω, ξεχνώ τι ήθελα. Διαβάζω κάτι και μετά από 5 λεπτά δεν το θυμάμαι. Γιου γκετ δε πίκτιουρ. Εγώ! Που θυμόμουν τα πάντα! Με λεπτομέρειες και ονόματα!&nbsp;(Η τέλεια γκόμενα, δεν το συζητώ!) <br /><br />Και επειδή, θεωρητικά, είμαι πολύ νέα για Αλτζχάιμερ κατέληξα στο εξής (η θεωρία που λέγαμε). Για όλα φταίει η εποχή της πληροφορίας και η προσκόλληση μου στο ίντερνετ ως πηγή πληροφοριών για τα πάντα. (Α, και πιθανώς και η τηλεόραση αλλά με αυτήν το παράκανα και παλαιότερα και δεν είχα εμφανίσει τόσο μεγάλο πρόβλημα.) Και εξηγώ: <br /><br />Παλιά -στο Σαν Φραντσίσκο- αν ήθελα να μάθω κάτι θα άνοιγα καμιά εγκυκλοπαίδεια ή θα ρωτούσα κάποιον, πράγμα το οποίο θα έπαιρνε&nbsp;και χρόνο και προσπάθεια. Άρα και η&nbsp;πληροφορία που θα έπαιρνα&nbsp;θα&nbsp;ήταν πιο σημαντική (εφόσον αποκτήθηκε με κόπο και ιδρώτα) και πιο πιθανόν να&nbsp;μετατραπεί τελικά σε γνώση (και να τη&nbsp;θυμάμαι και μετά από 5 λεπτά!). Πλέον, αν θέλω να μάθω για το οτιδήποτε κάνω ό,τι και ο υπόλοιπος κόσμος. Το γκουγκλάρω! Διαδικασία που παίρνει δευτερόλεπτα και χωρίς καθόλου κόπο (αν έχεις γρήγορο ίντερνετ!). Και αν το ξεχάσω, το ξαναγκουγκλάρω! Άρα, ποιος ο λόγος να το θυμάμαι?! Η πληροφορία παραμένει πληροφορία -και όχι γνώση- και η φαιά μου ουσία μετατρέπεται σε φαιά σούπα! <br /><br />Το κακό είναι ότι πια είμαι πολύ προσκολλημένη στο ίντερνετ για να το κόψω κόουλντ τέρκι και δε μου το επιτρέπει και ο κόσμος στον οποίο ζω και κινούμαι πλέον. Ξεκίνησα να λύνω σουντόκου αλλά η μνήμη μου δε βελτιώθηκε ακόμα. <br /><br />Βασικά, δε θυμάμαι γιατί το ξεκίνησα.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8784620600839478316?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-61742861540326763442011-04-13T09:09:00.000-07:002011-04-13T09:09:24.835-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Νομίζω χρειάζομαι me time. <br /><br /><br />Κάπου μακρυά.<br /><br /><br /><br /><br />Ή καθόλου time. <br /><br /><br /><br />Ό,τι έρθει πρώτο τέλοσπάντων. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6174286154032676344?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-63525341023593660892011-04-01T08:11:00.000-07:002011-04-01T08:11:02.618-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ήταν γύρω στις 2:30 το πρωί, Τετάρτη προς Πέμπτη κοντά στη χαραυγή. Τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα επακολουθούσε στην ήσυχη γειτονιά της Λευκωσίας. Η Spock βρισκόταν στο κλάμπ σεντόνια, αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι, τρίτο όνειρο δεξιά όταν την απόλυτη μεταμεσονύκτια ησυχία&nbsp;διέκοψε ένα εκκωφαντικό "μπάααααμ". Πετάχτηκε απότομα πάνω και η πρώτη της σκέψη ήταν "Βόμβα? Αποκλείεται, αφού δεν μετακόμισα τελικά Λεμεσό!" Σηκώθηκε και μισοζαλισμένη κοίταξε έξω από το παράθυρο. Κανένας και τίποτα.&nbsp;Ο δρόμος ήταν άδειος κι&nbsp;έρημος. Στον αέρα μια ελαφριά μυρωδιά πυρίτιδας της ερέθιζε τα ρουθούνια. Όχι, δεν ήταν όνειρο. "Τι έγινε τώρα ρε, γα*%το" ψιθύρισαν τα καλοσχηματισμένα και ευγενικά της χείλη.&nbsp;Μέσα στη μαύρη νύχτα δε διέκρινε τίποτα και κανένας άλλος δεν φαινόταν να είχε ανησυχήσει. "Ά, στο διάλο", ξαναψιθύρισαν τα ευγενικά της χείλια και ξαναγύρισε στο κρεβάτι. "Αντε να ξανακοιμηθείς τώρα!"<br /><br /><br />-----------------------------------------------------------------<br />Λάβετε μέρος στο διαγωνισμό και κερδίστε...τη σωστή απάντηση! Τι ήταν αυτό που ξύπνησε τη Σπόκ από τον ύπνο ομορφιάς της;<br /><br />Α) Βόμβα Λεμεσιανού με χαλασμένο GPS.<br />Β) Βόμβα Λευκωσιάτη wannabe Λεμεσιανού.<br />Γ) Κροτίδα μα*&amp;^κα Λευκωσιάτη που δεν ήταν άξιος (ευτυχώς) να βρει βόμβα.<br />Δ) Όνειρο θερινής νυκτός.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6352534102359366089?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-53817295956191821582011-03-30T09:15:00.000-07:002011-03-30T09:15:30.435-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ανέκαθεν είχα ενα πρόβλημα με το πρωινό ξύπνημα (<a href="http://drspockblog.blogspot.com/2008/08/6.html">για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι</a>). Τώρα τελευταία όμως, τα "πρωινά" με πιάνει κάτι. Κάτι&nbsp;που δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, κάτι που κλείνω τα μάτια για ενα λεπτό ακόμα -και όχι επειδή νυστάζω μετά από 8-10 ώρες ύπνου- και πέφτω σε κώμα, κάτι που νιώθω ότι ίσως και να τσάππιζα στον ύπνο μου και&nbsp;άδικα με λένε ακαμάτρα και τεμπέλα (είναι μη σου βγει το όνομα!). <br /><br />Δε ξέρω τι να υποθέσω. <br /><br />Φταίει το στρώμα (φταίει αλλά αυτό είναι μόνιμο)? Φταίει ο θυροειδής μου? Έχω έλλειψη βιταμινών? Χρειάζομαι τζίνσεγκ και γκίνγκο μπίλοβα να στανιάρω?!<br /><br /><br />Ή μήπως....<br /><br /><br />Όχι, αποκλείεται!<br /><br /><br />Γιατί να χρειάζομαι πλήρη απασχόληση με σταθερό ωράριο?!&nbsp;<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5381729595619182158?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-51658451755164444952011-03-28T03:33:00.000-07:002011-03-28T03:33:56.321-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Αμαρτία μου ξομολοημένη δεν είμαι <strong>βαθιά</strong> πολιτευόμενο άτομο. Ξέρω τι συμβαίνει γύρω μου και παρακολουθώ τα τεκταινόμενα&nbsp;αλλά, στην Κύπρο ειδικά, αποφεύγω πολιτικές συζητήσεις για το λόγο ότι είμαι και διπλωμάτης (Ζυγός γαρ) και βαριέμαι να τσακώνομαι με τον κάθε κολλημένο! <br /><br />Κάτι αυτό, κάτι το ότι στις τελευταίες εκλογές (από το 2003 και μετά βασικά) τυγχάνει πάντα να λείπω, είναι ίσως η πρώτη φορά που προβληματίζομαι πραγματικά τι να ψηφίσω στις επερχόμενες βουλευτικές και σίγουρα η πρώτη φορά που θα κάτσω να δω μέχρι τέλους τηλεοπτικό ντιμπέτ αρχηγών κομμάτων! Γιατί, κακά τα ψέματα ό,τι και να λένε οι υποψήφιοι -που μέχρι στιγμής δε λένε και πολλά- κόμμα θα αναγκαστείς να ψηφίσεις. Και αυτό το κόμμα θα βάλει στη βουλή τα βασικά και παλαιά του στελέχη και όχι απαραίτητα αυτούς με τους περισσότερους ψήφους. Αλλά και πάλι όποιος και να μπει θα ακολουθήσει ουσιαστικά τη γραμμή του κόμματος που τον ανέδειξε, άρα μία από τα ίδια. Και δε ξέρω αλλά έχω την εντύπωση ότι, με την εξαίρεση των παλιών στελεχών/καραβάνων, όλα τα κόμματα έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα συλλογής διαφορετικών -και ελαφρώς άσχετων- υποψηφίων με την ελπίδα να μαζέψουν ακόμα και την τελευταία σκόρπια ψήφο.<br /><br /><br />Προβληματίζομαι...<br /><br /><br /><br />Και υποψιάζομαι ότι θα προβληματίζομαι περισσότερο μετά το ντιμπέιτ. <br /><br /><br /><br />Για το αν θα τους μαυρίσω όλους τελικά.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5165845175516444495?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-65734587189158133032011-03-21T04:36:00.000-07:002011-03-21T04:36:48.802-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Έμαθα χτες ότι μια παλιά μου φίλη, με την οποία είχαμε χαθεί λίγο τα τελευταία 2-3 χρόνια παντρεύεται. Και ενώ πραγματικά χάρηκα πάρα πολύ για εκείνην ταυτόχρονα με έπιασε και μια μικρή μελαγχολία. Μελαγχολία που οι άλλοι είναι σίγουροι και ευτυχισμένοι με τις επιλογές τους και προχωρούν τη ζωή τους ενώ εγώ νιώθω να είμαι μόνιμα κλειδωμένη σε ένα μάμπο. Ένα βήμα μπροστά, ένα βήμα πίσω. <br /><br />Δε ζηλεύω κανέναν που παντρεύεται,&nbsp;πόσο μάλλον μια παιδική μου φίλη που θέλω να δω ευτυχισμένη, αλλά μερικές φορές&nbsp;με πιάνω να ζηλεύω τη βεβαιότητα τους.&nbsp;Τη βεβαιότητα που ένιωσα κι εγώ κάποτε αλλά είναι πολύ πιο δύσκολη second time around. Σε μια περίοδο γενικής αβεβαιότητας στη ζωή μου χρειάζομαι να ξέρω ότι έχω μία σταθερά. Μία σταθερά για την οποία να μην αμφιβάλλω όποτε κάτι δεν πάει όπως το θέλω. <br /><br />Δε ξέρω...ίσως τελικά το πρόβλημα να είμαι εγώ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6573458718915813303?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-41745455569046838872011-03-15T04:14:00.000-07:002011-03-15T04:14:13.947-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Χτες η Μικρή&nbsp;ζήτησε τη συμβουλή μου για το αν θα κάνει και διδακτορικό, τώρα που τελειώνει το μάστερ. Εγώ, ως μεγαλύτερη, σοφότερη και διδάκτορ της έχω πει πολλάκις να "κάτσει τζιαμέ που&nbsp;κάθεται τζιαι να με βασανίζεται άδικα", εφόσον ένα διδακτορικό στον τομέα της δεν έχει και ιδιαίτερη&nbsp;χρηιμότητα αν δεν θέλει ακαδημαϊκή καριέρα&nbsp;και το αυτό επανέλαβα και χτες. Με αντέκρουσε, όμως λέγοντας μου ότι (α) με διδακτορικό θα προαχθεί πιο νωρίς (σε καμιά δεκαετία που θα διοριστεί!), (β) όλοι της οι φίλοι κάνουν ή θέλουν να κάνουν και διδακτορικό, εκείνη&nbsp;γιατί όχι&nbsp;και (γ) θέλει να τη λένε Δρ. γιατί φαίνεται μικρή και δεν τη σέβονται!&nbsp;Της είπα ότι με ένα&nbsp;λογικό ποσό της νοικιάζω το δικό μου (έχουμε που έχουμε το ίδιο αρχικό) αλλά δεν επείσθει. Θέλει ντε και καλά το δικό της!<br /><br />Και σκέφτομαι εγώ τώρα. Πως καταντήσαμε έτσι? <br /><br />Δε λέω η γνώση είναι δύναμη και καλά κάνεις να την αναζητείς, αλλά μήπως χάσαμε το νόημα του "γηράσκω αεί διδασκόμενος" και μείναμε μόνο στο γράμμα και τα πτυχία? Μήπως βασανιζόμαστε άδικα όταν κάνουμε δύο και τρία μεταπτυχιακά για να αποκτήσουμε&nbsp;εκείνο το μικρό πλεονέκτημα έναντι των άλλων&nbsp;με το ένα μόνο μεταπτυχιακό -αυτό που έχει και η κουτσή Μαρία!- στην αναζήτηση&nbsp;εργασίας με τον κατώτατο μισθό, την οποία θα μπορούσαμε να κάνουμε και με μόνο το πτυχίο? &nbsp;Τι τροφοδοτεί αυτή την κούρσα προσόντων? Είναι οι ανάγκες της αγοράς ή είναι&nbsp;ο πρωτόγονος ανταγωνισμός μας? Γιατί καταναλώνουμε χρήμα και κυρίως χρόνο, χρόνο που κλέβουμε από τον εαυτό μας και την οικογένεια μας, για να αποκτήσουμε γνώσεις και κυρίως πτυχία που μπορεί και να μη&nbsp;μας χρειάζονται πραγματικά?<br /><br />Η απάντηση είναι αντίστοιχη με το γιατί οι γυναίκες&nbsp;αποτριχώνονται&nbsp;εφόσον είναι βάσανο.<br /><br />Αφού όλοι το κάνουν. Αν δεν το κάνω κι εγώ θα μείνω πίσω. Θα μου φάει τη θέση, την προαγωγή, τη γκόμενα ο άλλος. Και επιδιδόμαστε σε μία arms race από την οποία ο κερδισμένος είναι επίσης και ο χαμένος κατά κάποιο τρόπο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4174545556904683887?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-66033602206044997972011-03-06T08:35:00.000-08:002011-03-06T08:35:00.250-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ψες κατά τις 12 και, που εγώ επέστρεφα σπίτι μου (όντας κωλόγρια και ξενέρωτη!)&nbsp;έπηξα στην κίνηση στη Γρίβα Διγενή. Δεν το πίστευα! Γινόταν ο κακός χαμός!<br /><br />Πότε εγίναν του καρναβαλιού οι Λευκωσιάτες και δεν το κατάλαβα? Έχασα επεισόδια πάλι?!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6603360220604499797?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-39958301210364693772011-03-02T02:12:00.000-08:002011-03-02T02:12:37.780-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Είναι ένα κατάστημα που πουλάει άντρες. Μπαίνει μέσα μια γυναίκα και στο ισόγειο γράφει "άντρες με καλό χαρακτήρα". Σκέφτεται λίγο και αποφασίζει να ανέβει και πιο πάνω. Στον πρώτο όροφο γράφει "ωραίοι άντρες με καλό χαρακτήρα". "Ωραία" σκέφτεται "όσο ανεβαίνεις βελτιώνονται" και ανεβαίνει στο δεύτερο όροφο. Εκεί γράφει "ωραίοι άντρες, με καλό χαρακτήρα και αίσθηση του χιούμορ".&nbsp;Χωρίς να το πολυσκεφτεί ανεβαίνει στον τρίτο όπου γράφει "ωραίοι άντρες, με &nbsp;καλό χαρακτήρα, αίσθηση του χιούμορ και λεφτά". "Καταπληκτικά" σκέφτεται και ανεβαίνει στον τέταρτο. "Ωραίοι άντρες, με καλό χαρακτήρα, αίσθηση του χιούμορ, λεφτά και αγαπούν τα παιδιά". Ανεβαίνει γρήγορα στον πέμπτο. "Ωραίοι άντρες, με καλό χαρακτήρα, αίσθηση του χιούμορ, λεφτά, αγαπούν τα παιδιά και λατρεύουν να κάνουν δώρα". Ενθουσιασμένη ανεβαίνει στον έκτο όπου&nbsp;βλέπει μια ταμπέλα που γράφει: &nbsp;"Τι άλλο ήθελες πια?!&nbsp;Έξοδος δεξιά&nbsp;χωρίς πρόσβαση στους άλλους ορόφους"<br /><br /><br /><br /><br /><br />Το ζήτημα είναι&nbsp;ότι κι εγώ οποσδήποτε θα ανέβαινα μέχρι τον τελευταίο όροφο!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3995830121036469377?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-20588665490950796602011-02-25T08:35:00.000-08:002011-02-25T08:35:13.183-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">Άκυρες</span> </span><span style="font-size: small;">επιχειρηματικές ιδέες </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><strong><span style="font-size: x-large;">Sunless Tan </span></strong></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">Στην Κύπρο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!</span></div><br />Που εγώ προσπαθώ εδώ και 4 μήνες να ξημαυρίσω για να κάμω λέϊζερ!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-2058866549095079660?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-43129933772299517692011-02-23T10:54:00.000-08:002011-02-23T10:54:13.123-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μέσα στα άλλα άσχετα, τι γνώμη έχετε (αν έχετε βέβαια) για το Mazda 2? Το σπορ αξίζει τα παραπάνω λεφτά? <br /><br />Προσωπικές εμπειρίες ευπρόσδεκτες</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4312993377229951769?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-51645574447006349122011-02-22T08:31:00.000-08:002011-02-22T08:31:00.353-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">"Sometimes you just have to walk away. Especially if you are the only one walking."</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5164557444700634912?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-82148250216549620372011-02-16T09:50:00.000-08:002011-02-16T09:50:14.980-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μερικές φορές σκέφτομαι πόσο καλά -ακόμα και ευτυχισμένη- ήμουν στο Λονδίνο, πόσο αισιόδοξη για τα πάντα&nbsp;και αναρωτιέμαι τι κάνω εδώ με τη ζωή μου. Ακόμα και στο Μόναχο που η δουλειά μου προκαλούσε τέτοιο εκνευρισμό και δεν ήξερα κανέναν και πάλι πιο καλά ένιωθα. Ίσως βέβαια να με ανάγκαζα να βγαίνω βόλτες μόνη μου γιατί δεν είχα και κάτι να κάνω στο "σπίτι" αλλά ακόμα κι έτσι ένιωθα πιο ελεύθερη. Πιο εντάξει.&nbsp;Μπορεί να ήταν ο καιρός, ο κρύος αέρας,&nbsp;τα τοπία, ο κόσμος στους δρόμους,&nbsp;η έλλειψη κοινωνικού και οικογενειακού πρέπει...δε ξέρω.<br /><br />Μερικές φορές&nbsp;όταν το σκέφτομαι νιώθω ότι αυτή η χώρα έχει έναν ύπουλο τρόπο να σε παίρνει από κάτω. Αν της το επιτρέψεις βέβαια. Κι εγώ συνήθως δε φέρνω πολλές αντιρρήσεις...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8214825021654962037?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-78731003570155435112011-02-11T09:43:00.000-08:002011-02-11T09:43:32.241-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<em><strong>&nbsp;&nbsp; "After</strong> <strong>all tomorrow is another day"</strong></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-7873100357015543511?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-55785895457612405822011-02-01T10:35:00.000-08:002011-02-01T10:35:57.760-08:00Από καιρού εις καιρόν ρωτώ γνωστούς και φίλους την άποψη τους για το αν πρέπει να διορθώσω το διάφραγμα μου για να αναπνέω καλύτερα. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν αρρωστήσω/γυμναστώ/<strike>ροχαλίζω</strike> και συνήθως κρατά 1-2 μέρες. Μετά καταλήγω στο "δε βαριέσαι, καλά είμαι κι έτσι!" και συνεχίζω για κανά δυο χρόνια ακόμα. Οι περισσότεροι μου λένε να το κάνω αλλά δεν είναι δική τους η μύτη! Αποφάσισα, λοιπόν να κάνω μία λίστα υπερ-κατά και βλέπουμε:<br /><br />Υπέρ: <br />Θα αναπνέω (πολύ καλύτερα)!<br />Θα αναπνέω και όταν είμαι λίγο άρρωστη <br />Δεν θα ροχαλίζω μέσα μέσα (αυτό ακόμα δεν το πιστεύω αλλά λέμε τώρα)<br />Θα κουράζομαι λιγότερο όταν ασκούμαι <br />Ταυτόχρονα μπορώ να κάνω και μια μικρή πλαστική μύτης<br /> <br /><br />Κατά: <br />Και τώρα αναπνέω (αρκετά)!<br />Τι με νοιάζει αν ροχαλίζω μέσα μέσα, εγώ κοιμάμαι!<br />Ποιος ασκείται?!<br />Η μύτη μου είναι μια χαρά και ταιριάζει και με το πρόσωπο μου!<br /><br />Και το κυριότερο:<br />Μη απαραίτητη εγχείρηση με ενδοφλέβιους ορρούς (βλέπε βελόνες) και κάποιος που μπορεί και να τσακώθηκε με τη γυναίκα του την προηγούμενη να σου σπάει τη μύτη με ένα σφυράκι!<br /> <br /><br /><br /><br />Μπα, δε βαριέσαι. Κι έτσι ψιλο-αναπνέω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5578589545761240582?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-46764047365240238242011-01-21T10:07:00.000-08:002011-01-21T10:07:34.427-08:00Αν ο σοφός λαός έχει δίκαιο και η καθαριότητα είναι όντως η μισή αρχοντιά ε, τότε εγώ έχω την άλλη μισή. <br /><br />Και δεν είναι ότι το σπίτι μου θυμίζει σταύλο του Αυγεία ή ότι μου αρέσει η μπίχλα ή το να έχω για κατοικίδιο το Μίκυ το ποντίκι ή την Πίτσα την κατσαρίδα. Την καθαριότητα τη λατρεύω, απλά δε μου αρέσει να την κάνω εγώ! Τόσο απλά. Βάλε με καλύτερα να γράψω paper (άλλη πονεμένη ιστορία), θα το προτιμήσω! Όνειρο μου είναι το αυτοκαθαριζόμενο σπίτι ή αλλιώς λέγε με "οικιακή βοηντό". Έλα, όμως, που ούτε ο χρόνος μου ούτε τα εισοδήματα μου αυτή τη στιγμή δικαιολογούν κάτι τέτοιο. Οπότε, τι μου μένει? Να ακούω με στωϊκότητα (που δεν έχω, αλλά έχω βαρεμάρα) το πόσο ακαμάτρα και τεμπέλα είμαι ("ναι είμαι, πήγαινε πιο πέρα με την ηλεκτρική τώρα με ενοχλείς") και να ελπίζω (?) ότι θα εκπληρωθούν οι ευχές της γιαγιάς μου, θα της κάνω σύντομα εγγόνια και θα μάθω επιτέλους κι εγώ τι πάει να πει κοκκονόσυκο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4676404736524023824?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-34029234464700252222011-01-11T09:14:00.000-08:002011-01-14T04:06:49.558-08:00Ως γνωστόν, η σχέση μου με οτιδήποτε περιλαμβάνει εγκράτεια και αυτοπειθαρχία ομοιάζει με τη σχέση της Ντενίση με τα όσκαρ. Θα σκότωνε για να τα αποκτήσει αλλά στο τέλος θα της έμεναν τα 25 με ισόβια ή από τα τρία το μακρύτερο! Εξού και δεν έχω καταφέρει να κάνω ποτέ δίαιτα και αντ' αυτού προτίμησα να συμφιλιωθώ με τις υπέροχες καμπύλες μου τις οποίες διατηρώ αναλλοίωτες εδώ και μια δεκαετία. <br /><br />Τους τελευταίους μήνες, όμως, εξαιτίας μιας ανεπανάληπτης γουρουνιάς πήρα κάνα δύο κιλάκια (ή 4-5 δεδομένου ότι τα, ομολογουμένως ένα νούμερο πιο στενά, παντελόνια που πήρα πέρσι δεν μου κάνουν πια!) και μετά από δύο μήνες γκρίνιας ότι πάχυνα πήρα τη μεγάλη απόφαση να κάνω δίαιτα για να επιστρέψω επιτέλους στα υπέροχα +5 κιλά μου που όλοι ξέρετε και αγαπάτε. Από σήμερα το μεσημέρι λοιπόν, κάνω για μια εβδομάδα τη δίαιτα της χορτόσουπας! (Και λέω από το μεσημέρι και όχι από το πρωί γιατί το μεσημέρι έφαγα ένα μπισκοτάκι που ήθελε η μικρή να διαπιστώσει αν έχει χαλάσει.)<br /><br />Η δίαιτα είναι εγκεκριμένη από επιστήμονες υγείας και περιλαμβάνει τη σταδιακή αναγούλα από τη σούπα με όλα τα χόρτα που δεν τρώω στην πραγματική ζωή συν κάτι φρούτα και λαχανικά, συν λίγο κρέας από την τρίτη μέρα και μετά. Τα καλά νέα είναι ότι μπορείς να φας όση σούπα θέλεις. Τα κακά νέα είναι ότι μάλλον δεν θα θέλεις! <br /><br /><br />Αν αντέξω μέχρι την άλλη Τρίτη σκέφτομαι να το συμπεριλάβω και στο βιογραφικό μου. Φυσικά μετά που θα το έχω γιορτάσει με μία πίτα σιεφταλιά!<br /><br />........................................................................<br />Μετά από 3 μερές νηστείας, προσευχής και εγκράτειας με την οποία εξεπληξα ακόμα και τον εαυτό μου (τελικά όταν θέλω, όντως μπορώ!), έκανα ένα search για την εν λόγω δίαιτα και ανακάλυψα ότι δεν είναι endorsed από κανένα νοσοκομείο και πιθανότατα μούφα -αν και έχει και θετικά στοιχεία- οπότε σήμερα έκανα τη μεγάλη υπέρβαση και έφαγα...ένα πιάτο φακές.<br /><br />Ελπίζω μόνο το 1 κιλό και κάτι ψιλά που έχασα να μου μείνει. Ή μάλλον να μη μου μείνει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3402923446470025222?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-58577439777101061482010-12-14T06:03:00.000-08:002010-12-14T06:03:35.898-08:00"Για Πάντα"<br /><br /><br /><br />Μπρρρρρρρρρ!!!<br /><br /><br /><br /><br />Τελικά έχω σοβαρά commitment issues!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5857743977710106148?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-52900589191053256922010-11-20T11:05:00.000-08:002010-11-20T11:05:28.551-08:00Ό,τι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο, που λέει και το άσμα. Ό,τι αρχίζει με εξονυχιστικούς ελέγχους στο αεροδρόμιο τελειώνει με ένα ωραιότατο -ας μην πω τι, δε μου το επιτρέπει και η αγωγή μου- εκεί που δεν πιάνει μελάνι! <br /><br />Μου ήρθε ο λογαριασμός του κινητού από τότε που ήμουν στο Ισραήλ και είμαι μείον 400 ευρώπουλα! Και για τι?! Για ούτε 2 ώρες περιαγωγής! Γιατί κι εγώ η ηλίθια δεν ήξερα, δε ρώτησα! Συνήθισα με την Ευρώπη και τα μη αισχρά τέλη περιαγωγής και δε σκέφτηκα να ελέγξω τα τέλη για Ισραήλ γιατί στο κάτω κάτω δεν πήγα και στην Αυστραλία! Που παρεπιπτόντως αν πήγαινα στην Αυστραλία πιο φτήνά θα μου ρχότανε! Γιατί η Αυστραλία και η Αμερική είναι ζώνη 3 και όχι ζώνη 5 όπως το Ισραήλ, το Ουζμπεκιστάν και η Ρωσσία που σε χρεώνουν 3.65 ευρώ το λεπτό! Και ντάξει όσο και να πεις συνηθισμένη είμαι σε υπέρογκους λογαριασμούς τηλεφώνου αλλά τουλάχιστον να υπάρχει μια δικαιολόγηση. Να ξέρω ότι όντως έχω μιλήσει πολύ και το πληρώνω. Αλλά 2 ώρες 400 ευρώ?! Όσο και να το φυσώ δεν κρυώνει! Στο λαιμό μου έκατσε και δε μπορώ να κάνω και τίποτα!<br /><br />Με αφορμή, δε, αυτό το καινούριο παλούκι έκατσα και υπολόγισα πόσα έχω δώσει τόσα χρόνια στην ΑΤΗΚ εξ αφορμής της υπερθαλάσσιας σχέσης και τη σούμα δεν την πίστευα όυτε εγώ. Χονδρικά χονδρικά και οι δύο μαζί έχουμε χρυσώσει την ΑΤΗΚ –κυρίως- και τον ΟΤΕ με 60-70 000 ευρώ. Ναι, καλά διάβασες, δεν έχω κάνει λάθος στα μηδενικά! 60-70 χιλιάδες σε περίπου 6 χρόνια. 10 000 το χρόνο. Μισός μισθός! Προκαταβολή για σπίτι! Διακοπές για μια ζωή! Ταξίδια στο Λονδίνο και δεκάδες Τζίμυ Τσου! Άσε, καλύτερα να μην το σκέφτομαι γιατί είμαι και σε ήλικία κρίσιμη για έμφραγμα!<br /><br />Αλλά το τηλέφωνο κομμένο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5290058919105325692?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-15464064912597382922010-10-30T07:00:00.000-07:002010-10-30T07:00:37.141-07:00Το ένιωθα εδώ και λίγο καιρό να με πλησιάζει απειλητικά. Σκέφτηκα ότι είναι απλά μια φάση και θα περάσει αλλά φευ. Τελικά όσο και να τρέξεις δε μπορείς να γλυτώσεις από αυτό. Ό,τι και να κάνεις τελικά η μάνα σου είχε δίκαιο. Όλες οι chick-flicks που έχεις κρίνει ως γλυκανάλατες κατά καιρούς ήταν τελικά βγαλμένες μέσα από τη ζωή. Θέτω το θέμα πλέον ξεκάθαρα στο τραπέζι και αναγνωρίζω το δικαίωμα στον οποιοδήποτε να αρχίσει να τρέχει. Το βιολογικό πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.<br /> <br /><br /><br />Θέλω να κάνω παιδιά!<br /><br /><br /> <br />Από σήμερα ανήκω και επίσημα πλέον στο club της <a href="http://gourounella.blogspot.com/">Γουρουνέλλας</a>!<br />Το μόνο που υπόσχομαι είναι ότι δε θα γίνω μάνα πριν από αυτήν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-1546406491259738292?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-85687232902481096042010-10-27T10:22:00.000-07:002010-10-27T10:22:19.282-07:00Χτές έκανα κάτι που είχα να κάνω πολύ καιρό. <br /><br /><br />Περπάτησα για να πάω κάπου!<br /><br /><br />Συγκεκριμένα έβαλα τα ακουστικά μου και πήγα στο γυμναστήριο, 20-25 λεπτά μακρυά με τα πόδια, από κύριους δρόμους και εν ώρα κίνησης. Πολύ το ευχαριστήθηκα και θυμήθηκα και λίγο το Λονδίνο που με αυτή τη συνεχή ζέστη αρχίζω και το πεθυμώ. Εντάξει, τα κτίρια και οι δρόμοι δε σε ενέπνεαν το ίδιο και βασικά ήμουν εγώ και 2-3 αλλοδαποί αλλά λέω να το κάνω συχνά από εδώ και πέρα. <br /><br />Ελάτε να γίνουμε πολλοί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8568723290248109604?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-1706857881419190712010-10-14T01:14:00.000-07:002010-10-14T01:14:02.056-07:00Γενικές εντυπώσεις (στα γρήγορα γιατί αρχίζω ήδη να ξεχνώ):<br /><br />Οι Ισραηλινοί είναι γενικά λίγο καχύποπτοι. Ένας τύπος που χάθηκα βράδυ στα τείχη επέμενε να με συνοδεύσει μέχρι απέναντι από το ξενοδοχείο μου και όχι, δεν ήταν επειδή ήταν ιδιαίτερα φιλόξενος ή ευγενικός (και ευτυχώς όχι επειδή ήθελε να με ληστέψει ή/και μαχαιρώσει όπως σκέφτηκα για ένα δευτερόλεπτο) αλλά επειδή ήθελε να βεβαιωθεί ότι ήμουν όντως τουρίστρια που έψαχνε την έξοδο και όχι καμικάζι που έψαχνε καλό σημείο για βόμβα!<br /><br /><br />Τουλάχιστον στην Ιερουσαλήμ παρατήρησα μια ευδιάκριτη προσπάθεια επιβεβαίωσης της ιστορίας τους στο μέρος και του "ιστορικού δικαιώματος" τους να είναι εκεί. Πολλά heritage κτήρια, πολλά. <br /><br /><br />Η Ιερουσαλήμ είναι αρκετά ωραία και τα μέρη που είδα εγώ τουλάχιστον ήταν πολύ καλοδιατηρημένα και φροντισμένα αλλά με τρόπο που ταίριαζε στο τοπίο (πολύ ωραία η πουρόπετρα σχεδόν παντού και το ροζμαρι). Εμείς να τα βλέπουμε! Επίσης, πολλή αστυνομία/στρατός με αυτόματα παντού. Εμείς να μην τα βλέπουμε!<br /><br /><br />Το τείχος φαινόταν ξεκάθαρα από εκεί που έμενα και σε κάποιο σημείο του αυτοκινητοδρόμου Τελ Αβιβ-Ιεροσολύμων κάλυπτε και αυτόν. Περίεργη αίσθηση. Ομολογώ ότι δεν τόλμησα να ανοίξω πολιτική συζήτηση ως φιλοξενούμενη.<br /><br />Και όχι δεν ένιωθα περισσότερη ασφάλεια επειδή απέξω είχαμε ένα 18χρονο με όπλο στο κωλομέρι!<br /><br /><br />Και last but not least, το αεροδρόμιο!<br />Φτάνοντας ήταν αρκετά εύκολο, απλά ρώτησαν το σκοπό της επίσκεψης μου. Φεύγοντας όμως...<br />Με επέλεξαν "randomly" για περαιτέρω ερωτήσεις, το οποίο μεταφραζόταν σε κανά εικοσάλεπτο επαναλαμβανόμενων ερωτήσεων για όλες τις πτυχές τις προσωπικής και επαγγελματικής μου ζωής καθώς και για το meeting. Αν είχα κάνει και παρουσίαση θα με έβαζαν να τους την κάνω και δεν αστειεύομαι, έχει συμβεί! Στα ενδιάμεσα οι δυο τύπισσες μίλαγαν μεταξύ τους στα Εβραϊκά -για τα γκομενικά τους πιθανότατα- για να με κάνουν να ιδρώσω ακόμα περισσότερο. Πάντως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα για υγρά, ο ανιχνευτής μετάλλων είναι μια τυπικότητα αλλά ένα ψυχογράφημα στο κάνουν δώρο με κάθε εισητήριο! Όλοι οι υπόλοιποι δε ξέρουν να ελέγχουν την ασφάλεια των πτήσεων, μόνο το Ισραήλ!<br /><br /><br />Σε γενικές γραμμές καλά ήταν αλλά πελλός που εν να ξαναπάει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-170685788141919071?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-84821653051560352442010-10-05T04:07:00.000-07:002010-10-05T04:07:19.748-07:00Βλέποντας για πολλοστή φορά εκείνη τη διαφήμηση καφέ που με μία γουλιά γίνονται όλοι και όλες θεογκόμενοι επειδή «έτσι την είδε» μου δημιουργήθηκε μία εύλογη –πιστεύω- απορία.<br /><br /><br /><br /><br />Εν LSD που έσιει μέσα ο καφές???!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8482165305156035244?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-63747471882337563732010-10-03T01:52:00.000-07:002010-10-03T02:45:54.802-07:00Ψες όπως ξάπλωνα άυπνη κοιτάζοντας το ρολόϊ που έδειχνε 4, μόνο μια σκέψη περνούσε από το μυαλό μου.<br /><br />.<br />.<br />.<br /><br /> <br /><strong>Υπάρχει άλλη λύση για το ροχαλητό πέρα από την ανθρωποκτονία εν βρασμώ ψυχής!?</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6374747188233756373?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-20483963219453278622010-09-19T09:24:00.001-07:002010-09-19T09:24:52.340-07:00Χάθηκα το ξέρω και το ζήτημα δεν είναι ότι χάθηκα από τα βλογκ αλλά ότι χάθηκα γενικά. Τελικά η απόφαση που είχα πάρει να κάνω περισσότερα πράγματα και να μη χάνομαι με τους φίλους μου μάλλον δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου ή στην έλλειψη σιδήρου μου. Η μόνη λύση είναι να παίρνω τηλέφωνα την Κυριακή και να κανονίζω όλη τη βδομάδα απο πριν. Μόνο έτσι θα καταφέρνω να κάνω κάτι άλλο πέρα από το να κάθομαι σπίτι και να νιώθω τύψεις για αυτά που έχω να κάνω (αλλά που πλέον δεν κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι θα κάνω!) χαζεύοντας τηλεόραση ξάπλα στον καναπέ.<br /><br />Εκτός των άλλων πρέπει να δω και τι θα κάνω στο ζήτημα «εργασία και χαρά» που από ότι ακούω ταλαιπωρεί πολύ κόσμο! Και έχω και την εντύπωση ότι, συν τοις άλλοις, έχω αρχίσει να γίνομαι και μία δεσποτική σκύλα στη δουλειά. Ποια? Εγώ! Που ήμουν πάντα διπλωματική και ευπροσήνης! Βέβαια το δεσποτική σκύλα μπορεί και να μεταφράζεται σε σοβαρή επαγγελματία αρκεί να είχα ένα Υ χρωμόσωμα αλλά όσο και να πεις το σκέφτομαι. Λες να είναι που μεγάλωσα? Λες να είναι που πλησιάζω τα άντα και αρχίζει να μου βγαίνει ο ωροσκόπος? Που δε ξέρω και τι είναι δηλαδή αλλά σίγουρα θα είναι κάτι πιο δεσποτικό, δεν εξηγείται αλλιώς!<br /><br /><br />Τι να πει κανείς? Ίσως πρέπει να αρχίσω κι εγώ το μουρουνόλαδο. Οψώμεθα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-2048396321945327862?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-84371663418218265062010-08-25T00:40:00.001-07:002010-08-25T00:45:23.327-07:00Κάθε μέρα παίρνω διάφορα ημαίλ από ένα site που με ενημερώνουν για τις διαθέσιμες προσφορές στα Λάντα. Σήμερα πήρα αυτό:<br /><br /><br /><em>"39 pounds to cleanse your insides- 39 pounds instead of 100 for a hydrotherapy with full diagnostic physiology at Clarity Colonic"</em><br /><br /><br />Και ναί, είναι ακριβώς αυτό που φαντάζεστε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8437166341821826506?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-49196075427404807102010-08-23T03:25:00.000-07:002010-08-23T03:28:34.749-07:00Είναι τόσα που γυρίζουν στο μυαλό μου και θέλω να τα γράψω αλλά είτε τα βρίσκω πολύ προσωπικά πια (κοινώς ούτε στον εαυτό μου δε θέλω να τα πω) ή μέχρι το πρωϊ τα ξεχνώ.<br /><br />Αλλά πιστέψτε με, έχω γράψει καταπληκτικά εικονικά ποστ στο μυαλό μου κάτι μεταμεσονύχτιες ώρες!<br /><br /><br /><br /><br /><em>(ΥΓ: Θέλω να πάω θάλασσα. Επειγόντως!)</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4919607542740480710?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-39620220439019281582010-08-11T00:27:00.000-07:002010-08-11T00:39:10.826-07:00Τον τελευταίο μήνα είμαι πνιγμένη. <br /><br />Πνιγμένη, βέβαια, όπως είμαι συνήθως όταν έχω να κάνω κάτι το οποίο απαιτεί 2 μήνες φυσιολογικής εργασίας (συν κοινωνικής ζωης) και αποφασίζω να το κάνω μέσα σε 3 βδομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτών των 3 εβδομάδων, γκρινιάζω συνέχεια ότι είμαι πνιγμένη και έχω να δουλέψω, δεν κανονίζω απολύτως τίποτα άλλο -γιατί έχω να δουλέψω!- κάθομαι 3-4 ώρες και κοιτάζω απλανώς τον υπολογιστή κάθε πρωύ και χαζεύω τηλεόραση όσο "δουλεύω" το βράδυ. Αποτέλεσμα? Έστειλα το πρώτο ολοκληρωμένο draft της διατριβής μου προς διόρθωση και σχολιασμό και ήρθε πίσω ανοιξιάτικο λιβάδι με παπαρούνες και τη σημείωση ότι μόνο ένα draft δικαιούνται να σχολιάσουν, κάτι το οποίο είχα φυσικά ξεχάσει και την έκαψα νωρίς την ευκαιρία μου! Επακόλουθο?<br />Έβλεπα εφιάλτες όλο το βράδυ από το άγχος μου για τη δουλειά που με περιμένει και σήμερα γράφω στο βλογ αντί να δουλέψω. Και μόλις τελειώσω αυτό έχω κι άλλα τέτοια να με περιμένουν!<br /><br />Μήπως μια χειρονακτική εργασία θα μου ταίριαζε καλύτερα?<br /><br />Και θα κοιμόμουν και καλύτερα τα βράδια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3962022043901928158?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-62682389301583854732010-07-09T03:59:00.000-07:002010-07-09T04:07:42.794-07:00<a href="http://www.polyvore.com/cgi/img-thing?.out=jpg&size=l&tid=8080834"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://www.polyvore.com/cgi/img-thing?.out=jpg&size=l&tid=8080834" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br />Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά πολλά χρόνια, είχα αποφασίσει να κάνω έκπληξη στον πρώην (και νυν και αει) και να του πάρω παγωτό τριαντάφυλλο, που ήταν το αγαπημένο του από τα παιδικά του χρόνια, στην Αθήνα. Έστιψα το μυαλό μου και κατέληξα ότι ο πιο ασφαλής τρόπος για να μη ντυθώ εγώ παγωτό τριαντάφυλλο –μετά από σχετικό ατύχημα στη βαλίτσα μου!- ήταν η χρήση ξηρού πάγου. (Καταπληκτική εφεύρεση ο ξηρός πάγος δεν το συζητώ!) Παράγγειλα λοιπόν 5 κιλά πάγου, just to be on the safe side, και 2 μεγάλα κουτιά παγωτό και τα έβαλα όλα στους -80 oC προς διατήρηση και πάγωμα υψηλών αποδώσεων. Η πτήση μου έφευγε πρωϊ αλλά επειδή δεν ήμουν σίγουρη για το πόσο θα κράταγε ο πάγος αποφάσισα να καθυστερήσω το πακετάρισμα όσο το δυνατόν περισσότερο. Τα μεσάνυκτα της προηγούμενης πήρα μια φίλη μου και μια παγωνιέρα, πήγα στη δουλειά και πακέταρα το παγωτό μαζί με ΟΛΟ το ξηρό πάγο. Ο φύλακας θα διερωτήθηκε λίγο τι κάναμε και γιατί μπήκαμε με άδεια χέρια και φύγαμε κουβαλώντας και οι δύο μια βαριά παγωνιέρα αλλά φάνηκε διακριτικός και δε ρώτησε –ευτυχώς!- λεπτομέρειες. Έβαλα την παγωνιέρα στη βαλίτσα, πήγα το πρωί, νωρίς στο αεροδρόμιο, έδωσα τη βαλίτσα, μπήκα στο αεροπλάνο και όταν προσγειωθήκαμε περίμενα εναγωνίως να δω σε τι κατάσταση θα έρθει η βαλίτσα μου. <br /><br />Φυσικά, ως συνήθως, το είχα παρακάνει λίγο και η βαλίτσα μου ήρθε με κρυστάλλους πάγου εξωτερικά, στο σημείο που από μέσα ήταν η παγωνιέρα. Και όταν την άνοιξα, το παγωτό ήταν πέτρα και έπρεπε να το αφήσουμε εκτός ψυγείου μισή μέρα για να φτάσει να τρώγεται. Αλλά μέχρι να ξεπαγώσει κάναμε εφφέ με το ξηρό πάγο που δεν είχε εξατμιστεί ακόμα!<br /><br /><br /><br />Δε ξέρω αν σας το είπα αλλά καταπληκτική εφεύρεση ο ξηρός πάγος!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6268238930158385473?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-64196443081790204642010-07-04T05:22:00.000-07:002010-07-04T05:27:23.961-07:00Δε μ' αρέσουν οι μοναχικές Κυριακές. <br /><br />Θέλω κάποιον να κουλουριάζομαι στο πλάι του και να με ξεσηκώνει για βόλτες. Να κάνω κάτι που να διαφέρει από όλες τις άλλες μέρες ας είναι και απλά να χαζεύουμε σειρές ή να ακούμε μουσική και όχι να χαζολογώ μόνη μου νιώθοντας τύψεις που για ακόμα μια μέρα δεν έχω δουλέψει καθόλου. <br /><br />Πότε θα περάσουν επιτέλους 2 βδομάδες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6419644308179020464?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-14976136784046710902010-06-30T03:43:00.000-07:002010-06-30T03:45:13.682-07:00Επέστρεψα μόνιμα, λοιπόν, στην εναλία χώρα Κύπρο και μπορώ για πρώτη φορά και με πάσα ειλικρίνεια να πω ότι εν τέλει εδώ είναι και η χώρα μου και η πατρίδα μου και το σπίτι μου και όσα κακά και να έχει μπορώ τουλάχιστον τώρα πια να εκτιμήσω και τα καλά της.<br /><br />Επίσης, έχω να πω ότι μισώ τις μετακομίσεις, ειδικά από χώρα σε χώρα, αλλά να ναι καλά οι κυπριακές αερογραμμές που δεν είπαν τίποτα για τα έξτρα κιλά!<br /><br />Κλασσικά, το πρόσεχα 9 μήνες το σπίτι για να πάρω πίσω ολόκληρη την προκαταβολή μου και την τελευταία ημέρα που πήγα να κλείσω το φουτόν/κρεβάτι (ναι ούτε ένα κρεβάτι της προκοπής δεν είχα με 1200 λίρες ενοίκιο το μήνα!) το έσπασα! Ελπίζω να μη μου κοστίσει ο κούκος αηδόνι, που θα μου κοστίσει βέβαια αλλά τι να κάνω? Προφανώς είμαι πιο δυνατή από ότι νόμιζα. Να το προσέξω αυτό!<br /><br />Έχω πάρα πολλά ρούχα, παπούτσια, καλλύντικά κλπ! Δεν το είχα συνειδητοποιήσει πλήρως μέχρι τώρα γιατί είχα και από μια γκαρνταρόμπα σε κάθε χώρα αλλά τώρα που τα είδα όλα μαζί το εμπέδωσα! Κάποια στιγμή, σύντομα πρέπει να μαζέψω το 1/3 τουλάχιστον και να τα πάρω στον Ερυθρο Σταυρό. (Παίρνουν ρούχα ακόμα φαντάζομαι?) Και φυσικά από αυτή τη στιγμή ξεκινώ εμπάρκο στις αγορές για οτιδήποτε εκτός από υπηρεσίες και αναλώσιμα/φαγώσιμα!<br /><br />Φυσικά το ίντερνετ έχει πρόβλημα σύνδεσης ασύρματα και όλα τα άλλα δίκτυα που πιάνω και με είχαν βολέψει τα Χριστούγεννα είναι τώρα κλειδωμένα. Μα καμία εμπιστοσύνη πια στο γείτονα σου?! Τς τς τς.<br /><br />Η κυπριακή τηλεόραση δεν έχει απολύτως τίποτα αξιόλογο -ή έστω πασσάμπλ!- να δεις οποιαδήποτε ώρα της ημέρας! Αφού κατάντησα να χαίρομαι όταν έχει μουντιάλ! Πρέπει οπωσδήποτε να βάλω καλωδιακή ή δορυφορική ή κάτι τέτοιο. Υπάρχει κάτι καλό που προτείνετε, κατά προτίμηση και με γρήγορο ίντερνετ?<br /><br />Το ξέρω ότι έχουμε έλλειψη νερού και συνήθως είμαι πολύ ευσυνείδητη αλλά δεν μπορώ να κάνω ντους με το νερό να στάζει λίγο λίγο! Πάντα τόσο χάλια ήταν η πίεση και απλά έχω καλομάθει ή έπεσε κι άλλο?<br /><br /><br /><br /><em>Αντιλαμβάνομαι ότι τα πιο πάνω είναι στην πλειοψηφία τους παράπονα/γκρίνια αλλά είπαμε, εναγκαλίζομαι και τα καλά και τα κακά. Απλά τα κακά τείνουν να βγαίνουν πιο εύκολα!</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-1497613678404671090?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-3691067048886069832010-06-08T08:43:00.000-07:002010-06-08T02:09:40.602-07:00Κάποιος να καλέσει τις κοινωνικές υπηρεσίες, το συνήγορο του παιδιού, τη UNICEF! Είμαι μία κατάπτυστη μάνα! (ή όπως λένε και εδώ a bad excuse for a mother)<br /> <br />Χτες όπως ξάπλωνα, προσπαθώντας να κοιμηθώ επιτέλους, θυμήθηκα! <br /><br />Θυμήθηκα ότι ξέχασα τα δεύτερα γενέθλια του βλογκ μου! <br /><br />Και δεν είναι ότι ήταν χτες, προχτές και κάτι το διάβασμα κάτι η έλλειψη σιδήρου το θυμήθηκα μια δυο μέρες μετά. Πέρασε ενάμιση μήνας σχεδόν για να το θυμηθώ! Πέρσι μέχρι και <a href="http://drspockblog.blogspot.com/2009/04/make-wish.html">τούρτα</a> έκοψα!<br /><br /><br />Ίσως να έχει να κάνει και με την αλλαγή που επήλθε πρώτα σε μένα και μετά, αναπόφευκτα, στο βλογκ μου. Διαβάζοντας κάποια ποστ του πρώτου χρόνου και συγκρίνοντας τα με τώρα, διαπιστώνω ότι όντως δεν είναι προσωπικά στον ίδιο βαθμό.<br />Άσε που τώρα γράφω πιο αραιά και κυρίως για θέματα που με ακουμπούν μεν αλλά δε με αφορούν προσωπικά δε. <br /><br />Αυτό οφείλεται βέβαια και σε αλλαγές στη ζωή και στον περίγυρο μου αλλά και στον εαυτό μου. Γενικά τον τελευταίο χρόνο αντιλαμβάνομαι ότι έχω αλλάξει. Ή μάλλον, όχι τόσο αλλάξει όσο μεγαλώσει. Ενώ πάντα είχα την αίσθηση ότι ήμουν πιο ώριμη από την ηλικία μου, τον τελευταίο χρόνο αντιλήφθηκα ότι εδώ και 27 χρόνια ένιωθα ουσιαστικά "ανήλικη". Κόρη των γονιών μου, εγγονή των παππούδων μου, φοιτήτρια των καθηγητών μου άλλά όχι κυρίαρχος της μοίρας μου. Το οποίο εξηγεί εν μέρει και το γιατί ένιωθα πολύ μικρή για δέσμευση και οικογένεια και το γιατί έκρυβα τον γκόμενο από τον καθηγητή μου λες και ήταν κακό να έχω κάποιον στα 22 μου! <br /><br />Ίσως να φταίει το ότι οι γονείς μας τείνουν να μας μεγαλώνουν ιδιαίτερα προστατευμένα, πιστεύοντας ότι έτσι μας βοηθούν -ακόμα ο πατέρας μου προσφέρεται να πάει στην τράπεζα για μένα- αλλά πιθανώς να φταίει και το ότι δεν έχω βρει ακόμα μια κανονική δουλειά! <br /><br />Ό,τι και νάναι πάντως, απεταξάμην.<br /><br /><br />Α, και ζητώ ταπεινά συγνώμη στο βλογ μου για την παράλειψη μου. Του υπόσχομαι του χρόνου θα του κάνω και πάρτυ γενεθλίων, αρκεί να μη με καταγγείλει στο google για αμέλεια προς ανήλικο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-369106704888606983?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-66559716211503823592010-05-26T03:07:00.000-07:002010-05-26T04:08:24.222-07:00Πριν κανα δίμηνο αποφάσισα να κατέβω Αθήνα. Περνώντας από τον έλεγχο στο αεροδρόμιο στην επιστροφή γίνεται το ακόλουθο σκηνικό:<br /><em>Σ: Σεκουριτάς<br />Ξ.Σ: Ξινή Σεκουριτάς<br />Σ.Ξ.Σ: Σούπερ Ξινή Σεκιουριτάς</em><br /><br />Ξ.Σ: Βγάλτε το μαντήλι σας!<br />Μοι: Το μαντήλι μου?! (Το τρυπητό, σχεδόν διαφανές μαντήλι μου που και να έκρυβα κάτι από κάτω -εκτός από ένα ιλιγγιώδες ντεκολτέ- θα χτύπαγε στον ανιχνευτή?)<br />Ξ.Σ: Ναι, βγάλτε το! (με ύφος χιλίων καρδιναλίων)<br />Μοι: Εδώ στο Χήθροου που ερχόμουν και δε μου ζήτησαν να το βγάλω.<br />Ξ.Σ: Εδώ είναι Ελλάδα!<br />Μοι: Το κατάλαβα!<br /><br />Το μαντήλι το έβγαλα αλλά εκνευρίστηκα πάρα πολύ και με το παράλογο της απαίτησης της αλλά κυρίως με τον τρόπο που μου το ζήτησε. Είπα όμως ότι μαλάκες (και σκύλλες υπάρχουν παντού και το ξέχασα).<br /><br />Χτες ξαναγύρναγα από Αθήνα και έγιναν τα ακόλουθα, συνεχόμενα σκηνικά:<br />Περνώντας για τον έλεγχο πήγα να πάρω μια πλαστική σακουλίτσα για υγρά για να την έχω για την επόμενη φορά (σιχαίνομαι να ανοίγω πράγματα στα αεροδρόμιο). Συνήθως την παίρνω και δε λέω τίποτα αλλά ήμουν μόνη, φάτσα κάρτα με την υπάλληλο και είπα να φανώ ευγενής και να εξηγήσω.<br /><br />Μοι: Έχω τα υγρά σε σακούλα, τη θέλω για άλλη φορά.<br />Ξ.Σ: Δε μπορείτε να έχετε δυο.<br />Μοι: Όχι, δεν έχω δύο. Τα έχω ήδη σε σακούλα. Τη θέλω για άλλη πτήση για να μη χρησιμοποιώ την ίδια.<br />Ξ.Σ: Δε μπορείτε να την έχετε.<br />Μοι: Δε μπορώ να πάρω μια άδεια?<br />Ξ.Σ: Όχι, δε μπορειτε να έχετε άδεια μαζί σας.<br />Μοι: Δε μπορώ να έχω μία άδεια πλαστική σακούλα μαζί μου?!!! (Γιατί αν θέλω να πνίξω κάποιον με αυτήν θα βαρεθώ να αδειάσω αυτήν που έχω ή αυτήν που θα μπορούσα να φέρω από το σπίτι ή από τα αφορολόγητα που είναι και πιο κατάλληλου μεγέθους!) <br />Ξ.Σ: Όχι, δε μπορείτε.<br />Μοι: ΟΚ?! (αφήνοντας τη σακούλα)<br /><br />Πάω να βγάλω το ρολόι μου για να περάσω από τον έλεγχο.<br />Σ:Μη βγάλετε τα κοσμήματα σας.<br />Να μη βγάλω τα κοσμήματα μου?! (για να περάσω από ανιχευτή μετάλλων?!)<br />Σ:Οχι<br />Περνώ, φυσικά χτυπά και έρχεται μια ακόμα πιο ξινή να με ψάξει.<br />Μοι: Μα μου είπαν να μη βγάλω το ρολόι, φυσικά και χτύπησε.<br />Σ.Ξ.Σ: Βγάλτε το και ξαναπεράστε (με μία απόλυτη σιγουριά ότι θα ξαναχτυπήσει)<br />Ξαναπερνώ και χτυπά <br />Σ.Ξ.Σ: Τώρα θα σας ελέγξω!<br />Μοι: Ελέγχτε με (με τα ίδια ρούχα δε χτύπησα στο Χήθροου αλλά πα στο διάολο, χτύπησε, τη δουλειά της κάνει)<br /><br />Πάω να πάρω τα πράγματα μου<br /><br />Σ.Ξ.Σ: Αφήστε τα πράγματα σας κι ελάτε εδώ (πολύ επιταχτικά!)<br />Μοι: (Άντε να δούμε)<br />Σ.Ξ.Σ: Βάλτε το πόδι σας εδώ (σε ένα μηχάνημα)!<br />Μοι: (Βάζοντας το). Μπορείτε να μου εξηγήσετε τι κάνετε?<br />Σ.Ξ.Σ: Σας ελέγχουμε για την ασφάλεια σας! Βάλτε το άλλο πόδι.<br />Μοι: (Βάζοντας το). Ναι αλλά δε μπορείτε να μου πείτε τι κάνετε?<br />Σ.Ξ.Σ: Σας ελέγχουμε για την ασφάλεια σας! Για τη δική σας ασφάλεια σας ελέγχουμε, δεν πετάμε εμείς. Αν δε θέλετε να σας ελέγξουμε δεν πετάτε!<br /><br />Στο τσακ ήμουνα να της πω για τις υποχρεώσεις της και τα δικαιώματα μου αλλά μέχρι να το αποφασίσω είχα ήδη πάρει τη τσάντα μου και είπα να δώσω τόπο στην οργή.<br /><br />Δε φτάνει που με υποβάλλεις σε παράλογους, άχρηστους (ελάχιστα μέτρα αποδεδειγμένα συμβάλλουν στην ασφάλεια μου και όχι μόνο στην ταλαιπωρία μου!) και υποτιμητικούς ελέγχους <strong>να μη μου εξηγάς και τι μου κάνεις?! </strong>Σε οποιαδήποτε δουλειά, πόσο μάλλον σε μια τέτοια, οφείλεις να είσαι αν όχι ευγενής τουλάχιστον ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑς! Δε ξέρω πόσο βαρετή είναι η δουλειά σου ή πόσο σε καταπιέζουν στο σπίτι αλλά δε μπορείς να καβαλάς το καλάμι με την ελάχιστη εξουσία που σου δίνεται! Και ναι, είσαι εδώ για την ασφάλεια ΜΟΥ! Όχι για να νιώσεις καλύτερα για τον εαυτό σου! <br />Έχω σούρει κι έχω σούρει στους Άγγλους για την ασφάλεια τους στα αεροδρόμια αλλά ό,τι κι αν είναι, είναι τουλάχιστον επαγγελματίες!<br /><br /><br />---------------------------------------------------------------------<br /><br />Χτες ήμουν πολύ εκνευρισμένη με όλα αυτά, σήμερα όμως απλά αρχίζω να έχω μια πικρή γεύση για την Ελλάδα, η οποία μπορεί να μη φημιζόταν ποτέ για τον ορθολογισμό της ή τον επαγγελματισμό της αλλά φημιζόταν τουλάχιστον για τους ανθρώπους της και ειδικά τώρα δεν είναι σε θέση να χάσει και τα ελάχιστα ίχνη συμπαθειας που έχει. Είναι που είναι μια ακριβή χώρα σαν προορισμός, με ουσιαστικά τίποτα περισσότερο να προσφέρει στον ξένο σε σχέση με την Τουρκία ή άλλες χώρες, πέρα από κάποια ίχνη ανθρωπιάς, ας φροντίσουν να μην τα χάσουν κι αυτά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6655971621150382359?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-3153859470107773552010-05-13T09:00:00.000-07:002010-05-13T09:16:44.992-07:00Εδώ και κανα χρόνο έπαιζα με την ιδέα να κόψω τα μαλλιά μου. Ήθελα μια αλλαγή και ως γνωστόν, τι αλλάζουν πιο εύκολα οι γυναίκες?! Τα μαλλιά τους. Να γίνω ξανθιά το απέκλεισα με συνοπτικές διαδικασίες, οπότε τι μου έμενε? Το μάκρος. <br /><br />Έτσι για την ιστορία να πω ότι από το δημοτικό έκοψα δύο φορές κοντά (σχετικά) τα μαλλιά μου, μία όταν τέλειωσα το λύκειο -και μου άρεσαν- και μία όταν τέλειωσα το πανεπιστήμιο -που δε μου άρεσαν! Όταν, λοιπόν, τέλειωσα και το διδακτωρικό (το βλέπετε φαντάζομαι που πάει με τα ακαδημαϊκά ιδρύματα!) ήθελα μια αλλαγή. Σκέφτηκα να κάνω ένα μικρό τατουάζ -και όχι, δε θα έλεγε PhD and loving it!- αλλά με χάλασε το πόσο της μόδας έχουν γίνει και το γεγονός ότι γίνονται με βελόνες! Εν τω μεταξύ, τα μαλλιά μου μάκρυναν αρκετά και όποιον ρωτούσα μου έλεγε κατηγορηματικά, όχι να μην τα κόψω. Οπότε μου πήρε ενα χρόνο και δύο-τρεις επισκέψεις στο κομμωτήριο για να το αποφασίσω αλλά χτες πήγα έτοιμη για αλλαγή και αφέθηκα στα χέρια του -ήλπιζα έμπειρου και ταλαντούχου- κομμωτή. <br /><br /><br />Και σήμερα δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη! <br /><br /><br /><br />Τουλάχιστον, όμως, δε θα χρειαστεί να τα ξανακόψω όταν τελειώσω και το μάστερ!<br /><br /><br />----------------------------------------------------------------<br />Παρατήρησα ότι με το κοντό νιώθω πιο παιχνιδιάρα ενώ με το μακρύ πιο σέξυ. Διερωτώμαι τι θα έλεγε ο Φρόυντ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-315385947010777355?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-70995505368249569942010-05-08T05:35:00.000-07:002010-05-08T05:37:45.663-07:00Μερικές φορές σκέφτομαι πως εν επειδή ζω εκτός (κυριολεκτικά και μεταφορικά!) που μου λείπει η Κύπρος (μέσα μέσα)...<br /><br /><br /><br />Φαντάζομαι σύντομα θα το διαπιστώσω πέραν πάσης αμφιβολίας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-7099550536824956994?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-2708967173074740142010-04-27T11:32:00.000-07:002010-04-27T11:39:43.370-07:00Πότε καταλαβαίνεις ότι είσαι πολύ μεγάλος/η για να είσαι φοιτητής?<br /><br /><br />Α. Όταν αυτά που μαθαίνεις το πρωί τα ξεχνάς μέχρι το μεσημέρι.<br />Β. Όταν χρειάζεται να τσιμπήσεις τον εαυτό σου για να μην κοιμηθείς στο μάθημα μετά το μεσημεριανό.<br />Γ. Το Α και το Β.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-270896717307474014?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-57315294328473038892010-04-14T11:53:00.000-07:002010-04-14T11:59:59.303-07:00Λύστε μου μιαν απορία αν δε βαριέστε.<br /><br />Πόσο δημοφιλές είναι το twitter στην Κύπρο? Μόνον εγώ έμεινα που δεν κάνω twit ακόμα ή είμαστεν πολλοί? <br /><br />Για το facebook έχω ιδεολογικές αντιρρήσεις αλλά για το twitter δεν έχω σχηματίσει γνώμη ακόμα. Αξίζει τίποτε ή this too shall pass?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5731529432847303889?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-40037702791165817142010-04-05T12:30:00.000-07:002010-04-05T13:17:21.899-07:00Τα τελευταία πέντε τουλάχιστον χρόνια, το έφερε η τύχη και οι περιστάσεις να κάνω μόνο μία φορά Πάσχα στην Κύπρο. Όλες τις άλλες φορές ήμουν πάντα κάπου αλλού που ούτε καν μπορώ να θυμηθώ πια. Έτσι σποραδικά, θυμάμαι ένα Πάσχα στην Κων/πολη που είχα πάει για ένα συνέδριο –αν και σ’ αυτό καλά πέρασα-, ένα στο Σικάγο και δύο στην Αγγλία. Τώρα που πέρασε και το φετινό εκτός Κύπρου και δεν κατάλαβα Χριστό –αναστημένο ή άλλως πως!!- συνειδητοποίησα ότι από τα Πασχάτα της ζωής μου έχω κάποιες από τις καλύτερες και αθωότερες αναμνήσεις της μέχρι τώρα ζωής μου. Η Μεγάλη Εβδομάδα έχει συνδεθει άρρηκτα στο μυαλό μου με γεύσεις, αρμονίες και κυρίως μυρωδιές και αρώματα. <br /><br />Δε μεγάλωσα σε χωριό –το εντελώς αντίθετο μάλιστα- αλλά παρόλα αυτά η Λευκωσία του 80 διατηρούσε ακόμα μια αίσθηση ανθρωπιάς και κοινότητας, την οποία εκτιμώ περισσότερο όσο περνούν τα χρόνια και μια μυρωδάτη ροζ τριανταφυλλιά από την οποία κόβαμε λουλούδια για τον επιτάφιο καθοδόν προς την εκκλησία για να απογεμίσουμε τα καλαθάκια μας, εμείς οι μικρές μυροφόρες. Για μένα δεν υπάρχει Πάσχα χωρίς τη μυρωδιά των -έστω σκονισμένων από τα καυσαέρια- ανθών στα πεζοδρόμια και τους ύμνους της Μ. Παρασκευής στην εκκλησία της ενορίας μου. Χωρίς το τόσο δύσκολο ξύπνημα –ήμουν πάντα υπναρού- για την πρωϊνή λειτουργία και το ακόμα πιο πρωϊνό ξύπνημα το Μ. Σάββατο αν θέλαμε να βοηθήσουμε για να φτιάξουμε τις φλαούνες, με το τυρί που έτριβε ο παππούς μου όλη μέρα την προηγούμενη και είχαμε ζύμωσει με τη γιαγιά μου το βράδυ όσο αργά κι αν είχαμε γυρίσει από τον Επιτάφιο. Χωρίς την αυγολέμονη της γιαγιάς μου και τα κόκκινα αυγά το βράδυ μετά την Ανάσταση και φυσικά την απαραίτητη σούβλα που έψηνε ο πατέρας μου την Κυριακή.<br /><br />Τώρα πια, δεν πολυπάω εκκλησία –αν και δεν τολμώ να αρνηθώ τη Μ. Εβδομάδα- δε φτιάχνουμε πια όλοι μαζί δεκάδες φλαούνες το Μ. Σάββατο –άλλωστε οι μισοί έχουν χοληστερόλη και διαβήτη- και ο τελευταίος από τους δύο καλλίφωνους και γνώριμους ιερείς των παιδικών μου χρονων αφυπηρετεί φέτος. Η μικρή τριανταφυλλιά ξεριζώθηκε πριν χρόνια για να χτιστεί μια πολυκατοικία και από ότι βλέπω τα τελευταία χρόνια, τα καλαθάκια των μυροφόρων γεμίζουν από ανθοπωλεία. <br /><br />Παρόλα αυτά, η γιαγιά μου εξακολουθεί να φτιάχνει αυγολέμονη και οι γονείς μου πολύ θα ήθελαν να είχα πάει σπίτι για το Πάσχα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4003770279116581714?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-84071100019695615042010-03-12T05:54:00.000-08:002010-03-12T06:17:10.806-08:00Δεν είναι συχνά που μια ταινία με επηρεάζει μετά που έχει τελειώσει. Τα ψυχολογικά θρίλερ τα αποφεύγω εξάλλου για αυτόν ακριβώς το λόγο. Αλλά ψες είδα μια ταινία η οποία με επηρέασε βαθύτατα και ακόμα τη σκέφτομαι.<br /><br />Δεν την πέτυχα από την αρχή και για λίγο δεν ήμουν σίγουρη αν έβλεπα ταινία ή ντοκυμανταίρ, γεγονός που την έκανε ακόμα πιο συγκινητική. Πολλές φορές μάλιστα φώναξα στην τηλεόραση (τείνω να το κάνω αυτό, η μικρή λέει ότι επέλλανα τέλεια) παροτρύνοντας ακόμα και αυτόν που κρατούσε τη κάμερα -αν ήταν ντοκυμανταίρ- να την αφήσει και να κάνει κάτι.<br /><br />Σήμερα τη γκούγκλαρα. Είναι μια ιρανική ταινία από μια πολύ νεαρη σκηνοθέτρια, η οποία πραγματεύεται μια μέρα στη ζωή ενός εξάχρονου κοριτσιού στο Αφγανιστάν που θέλει να πάει σχολείο. Έχει πάρει πολλά βραβεία συμπεριλαμβανομένου και ενός στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Απλά να πω ότι η μικρή είναι το πιο χαριτωμένο, έξυπνο και υπέροχο κοριτσάκι που έχω δει και το χειρότερο είναι ότι αν δεν είναι η καλύτερη ηθοποιός της γενιάς της τότε το ρεαλιστικότατο παίξιμο της πρέπει να οφείλεται στο ότι ουσιαστικά έπαιζε την καθημερινότητα της.<br /><br />Δεν θα πω τίποτα άλλο πέρα από το ότι τη συνιστώ ανεπιφύλακτα και να τη δείτε δε με ενδιαφέρει πως!<br /><br /><br />-----------------------------------------------------------------<br /><br />Για κάποιο λόγο δε με αφήνει να βάλω λινκ για το τρέιλερ, οπότε κάντε και κάτι μόνοι σας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8407110001969561504?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-46756998513944711462010-03-03T13:02:00.000-08:002010-03-04T08:46:05.661-08:00Εδώ και λίγο καιρό βλέπω ένα πρόγραμμα του channel 4 (και ουχί του BBC) που τιτλοφορείται «one born every minute» (κομμένο και ραμμένο για τη Γουρουνέλα!Χ). Βασικά, έβαλαν κάμερες σε ένα θάλαμο τοκετών δίνοντας έτσι σε όλους εμάς, τους περίεργους και διεστραμμένους τηλεθεατές, την ευκαιρία να δούμε από πρώτο χέρι πως γεννά ο κόσμος. Δηλαδή οι γυναίκες, γιατί οι άντρες ομολογουμένως υστερούν σε αυτόν τον τομέα. Το πανέρι έχει από όλες και από όλα (τα είδη τοκετού) και πριν να ρωτήσεις αγαπημένε μου αναγνώστη γιατί επιμένω να το βλέπω (και δεν εκατάλαβες ήδη ότι η περιέργεια και η διαστροφή είναι τα καλά μου χαρακτηριστικά) σε πληροφορώ ότι επειδή πάντα υπάρχει η πιθανότητα να σπάσει ο διάολος το χέρι του και να γίνω μάνα, θέλω να είμαι προετοιμασμένη. Και φυσικά εμπιστεύομαι το Channel 4 για την πληροφόρηση μου.<br /><br />Η πρώτη μου αντίδραση σε κάθε επεισόδιο (και η δεύτερη και η τρίτη!) είναι: «OMG δεν υπάρχει περίπτωση να γίνω μάνα!! Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Αντζελίνα!». Η τέταρτη αντίδραση, ή μάλλον διαπίστωση μου είναι πόσο αλλάζει η γυναίκα όταν πονά. Εντελώς σκύλες και κακότροπες γυναίκες (επειδή γεννώ ρε μαλάκα!) γίνονται σκυλάκια του καναπέ μόλις αρχίσει να ενεργεί η επισκληρίδιος. Δόξα να χει ο γιαραμπής για τα φαρμακευτικά σκευάσματα! Η πέμπτη διαπίστωση μου είναι ότι η καισαρική δεν είναι και τόσο γκλάμουρ όσο ακούγεται (άρα πάει και αυτό το back-up plan). Βέβαια, υπάρχει και η περίπτωση να γυρίσεις πλευρό και να γεννήσεις μέσα σε 2 λεπτά όπως είδα ψες αλλά κάτι μου λέει –και σε μένα και σε σένα γενναία αναγνώστρια- ότι εσύ δε θα είσαι τόσο κωλόφαρδη. Μεταφορικά ή κυριολεκτικά!<br /><br />Γιατί τα γράφω όλα αυτά? Πρώτον γιατί έχω να διαβάσω ηθική για αύριο και βαριέμαι και δεύτερον γιατί στο τελευταίο επεισόδιο που είδα δεν άλλαξα κανάλι επαναλαμβάνοντας τρεις όπως τις άλλες φορές «δεν υπάρχει περίπτωση να γίνω μάνα!».<br /><br />Spooky?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4675699851394471146?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-81987363920054981602010-02-16T09:22:00.000-08:002010-02-16T09:31:36.567-08:00"<em>In the sixty seconds she'd known me, I'd already made her laugh twice, and I'd read enough Playboy by then to know that beautiful women want a man who can make them laugh. Of cource, what they really meant was a man who could make them laugh after he'd delivered multiple orgasms on his private jet with his trusty nine-inch cock..."</em><br /><br /><span style="font-size:85%;">[<em>This is where I leave you</em> by J. Tropper]</span><br /><br /><br />Τώρα να πω ότι δε συμφωνώ θα μεγαλώσει η μύτη μου και δε θέλω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8198736392005498160?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-31229513743254200722010-02-10T09:50:00.000-08:002010-02-10T10:13:54.608-08:00Να δεις που τελικά είχε δίκαιο η μήτηρ μου όταν μας έλεγε πως κάθε πράμα πρέπει να γίνεται στον καιρό του (στα πλαίσια του "κοντεύετε να τριανταρίσετε κι εμείς πότε θα αξιωθούμε εγγόνια" για να μη ξεχνιόμαστε βεβαίως βεβαίως!).<br /><br /><br /><br />Καιρός να τα μαζεύουμε και να αλλάζουμε κεφάλαιο σιγά σιγά. Μετά από 10 χρόνια είμαι απίστευτα έτοιμη να κλείσω το κεφάλαιο "σπουδές" και να ανοίξω ένα άλλο. Οποιοδήποτε! Εντάξει, μου πήρε λίγο περισσότερο από ό,τι είθιστε αλλά ποιος μετρα?! Το ζήτημα ήταν να το πάρω απόφαση.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Το μόνο κακό είναι ότι έχω άλλους 6 μήνες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3122951374325420072?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-77588410055762665652010-01-19T02:57:00.001-08:002010-01-19T03:02:37.068-08:00Έχω ξαναδεί περίεργα όνειρα αλλά αυτό πρώτη φορά μου συμβαίνει.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Μετά από δυο βδομάδες σχετικά ταραγμένου ύπνου και πολλών, ζωντανών ονείρων, ψες ονειρεύτηκα ενα ποίημα. Δικό μου και κομπλέ με εικόνες που ταίριαζαν σε κάθε στίχο. Και συνειδητά να ξέρω τι σημαίνει ο κάθε στίχος και η κάθε εικόνα και να με βλέπω σ΄αυτές...<br /><br /><br /><br /><br /><br />Και μετά χτύπησε το κωλοξυπνητήρι και πετάχτηκα πάνω ξεχνώντας τους μισούς στίχους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-7758841005576266565?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-9263881425041354022010-01-14T04:57:00.000-08:002010-01-15T10:29:01.861-08:00<p><p>Μέσα σε δύο μέρες κατάφερα να:<br /><br />-Δω το λάθος πρόγραμμα και να πάω shopping την Τετάρτη το απόγευμα αντί στις πρώτες δύο διαλέξεις του δεύτερου βασικού μαθήματος για αυτό το μήνα.<br /><br />-Αφού συνειδητοποίησα το πιο πάνω λάθος το βράδυ και φρόντισα να δω το σωστό πρόγραμμα (!), να πάω αργοπορημένη και αφού είχε ξεκινήσει η διάλεξη σε δύο, το ξαναλέω δύο, λανθασμένες αίθουσες το πρωί της Πέμπτης στη μία εκ των οποίων πήγα μέχρι την πρώτη σειρά, έκατσα, έβγαλα το παλτό μου, ξανακοίταξα το πρόγραμμα, συνειδητοποίησα τη μαλακία μου και έφυγα υπό τα βλέμματα όλων.<br /><br /><br /><br />Δεν πρέπει να μας δίνουν διακοπές. Αποσυντονίζομαι.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-926388142504135402?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-75641541770879787072010-01-09T03:51:00.000-08:002010-01-09T04:06:56.915-08:00Μια φορά κι έναν καιρό, όταν ήμουν μικρή και ανόητη πίστευα ότι τα πάντα στη ζωή είναι άσπρο-μαύρο, καλό-κακό, πρέπον και μη-πρέπον και θεωρούσα ότι εγώ ως ηθική και σωστή νεανίς θα ήξερα πάντα ποιο θα ήταν το σωστό και θα το έκανα χωρίς καμιά αμφιβολία ή δυσκολία. Εξάλλου, πόσο δύσκολο θα μπορούσε να ήταν? Ακόμα και στα στρουμφάκια ο Δρακουμέλ ήταν πάντα ο ηττημένος και δε διερωτήθηκα ποτέ από που ξεφύτρωσαν ξαφνικά τα μικρά στρουμφ ή πόσο περίεργο ήταν που η στρουμφίτα ήταν η μόνη θηλυκή σε όλο το χωριό.<br /><br /><br />Τώρα που μεγάλωσα και ομόρφυνα αντιλήφθηκα -κάπως απότομα ίσως- ότι η ζωή είναι ένα απέραντο γκρι. Χιλιάδες αποχρώσεις του γκρι. Γκρι σουρί και γκρι γαϊδουρί σαν αυτές που κοίταζε η ηρωϊδα του Δημήτρη Ψαθά. Κι εγώ χωμένη, ή καλύτερα χαμένη, σε αυτές. Το μόνο θετικό είναι ότι, αν και πάντα το έπαιζα ανοικτόμυαλη, από τούδε και στο εξής πραγματικά δεν κρίνω (και ούτε κατακρίνω) κανέναν και για οτιδήποτε.<br /><br /><br />Εκτός ίσως για εγκλήματα του ποινικού κώδικα!<br /><br /><br /><br /><br /><em>ΥΓ1: Για πρώτη φορά πραγματικά δεν ήθελα να φύγω. Τι να σημαίνει άραγε?<br />ΥΓ2: Μισώ το Heathrow! Ορκίστηκα ότι δεν θα ξανάρθω μόνη μου εδώ. Με καταθλίβει απίστευτα.</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-7564154177087978707?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-33379543635696218212009-12-25T10:50:00.000-08:002009-12-25T11:14:01.558-08:00Χριστούγεννα σήμερα αλλά δε μου έκανε καμία εντύπωση. Ούτε καν το -πολύ- πρωϊνό ξύπνημα για να πάμε στην εκκλησία δε φανέρωσε καμία αλλαγή στις σκέψεις μου. (Ούτε καν αυτά που άκουσα στο μήνυμα του αρχιεπίσκοπου αλλά τέλοσπάντων!)<br /><br /><br /><br /><br /><br />Νομίζω ο κυνισμός μου αρχίζει και με κατακλύζει.<br /><br /><br /><br /><br /><br />'Η πάλι ίσως να χρειαζόμαστε νέο αίμα στην οικογένεια. Και παιδιά. Κυρίως παιδιά. Πάνε χρόνια που δεν έχουμε παιδιά στις οικογενειακές συνάξεις που κάθε χρόνο μικραίνουν όλο και περισσότερο. Νομίζω αρχίζω να καταλαβαίνω τις συνεχείς επικλήσεις των γονέων και παππούδων μου στα θεία για εύρεση γαμβρών και κατά συνέπεια εγγονιών και δισεγγόνων. Δεν έχει να κάνει τόσο με κοινωνικά πρέπει όσο με την ανάγκη τους να ξαναδούν το σπίτι γεμάτο. Από νέο αίμα και νέα ζωή. Συνέχεια στη δική τους ζωή. Η δική τους αθανασία.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Χρόνια τώρα φροντίζω να τους λέω προληπτικά ότι, από μένα τουλάχιστον, καλά κάνουν να μην περιμένουν εγγόνια και για χρόνια το πίστευα. Φέτος νιώθω κάτι να αλλάζει. Προς το παρόν βέβαια, περιμένω ο Άγιος Βασίλης να μου φέρει τη νέα συλλογή του Αρκά αλλά του χρόνου ή καλύτερα του άλλου χρόνου...ποιός ξέρει?<br /><br /><br /><br /><br /><br />Αλλά και πάλι, προηγείται η αδερφή μου!<br /><br /><br /><br /><br /><br />ΥΓ: Γι' αλλού το ξεκίνησα κι αλλού η ζωή (και το ποστ) με πήγε αλλά και πάλι εύχομαι<br /><br /><div align="center"><strong>Χρόνια Πολλά και ό,τι επιθυμείτε!</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3337954363569621821?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-1999179776758322672009-12-07T08:48:00.000-08:002009-12-07T13:31:16.633-08:00Διάβασα πριν λίγο μια παρατήρηση σ' ένα <a href="http://ritsaepi.blogspot.com/2009/12/blog-post.html">μπλογκ</a> ότι πολλοί βλόγγερς δεν πολυγράφουν τώρα τελευταία. Δε ξέρω για τους άλλους αλλά για μένα απ΄ότι φαίνεται ισχύει. Ίσως επειδή δε βρίσκω χρόνο (δηλαδή βρίσκω αλλά είναι γεμάτος ενοχές για αυτα που θα έπρεπε να κάνω). Ίσως επειδή τίποτα συνταρακτικό δε μου συμβαίνει. Ποιος ξέρει.<br /><br /><br /><br />Βέβαια πέρσι που έγραφα πιο συχνά από ποτέ μου συνέβαιναν ακόμα πιο λίγα πράγματα. Ίσως όμως, γι αυτό ακριβώς να έδινα μεγαλύτερη σημασία σε μικρά συμβάντα. (Ίσως γιατί έπρεπε να γίνει έτσι για να παραμείνω ψυχικά υγιής στο Μόναχο -καταπληκτική πόλη, χάλια πέρασα!). Τώρα αν κάτι δεν είναι συγκλονιστικό, χάνεται στην καθημερινότητα του σχολή-σπίτι, σπίτι-σχολή. Βασικά δεν έχω χρόνο να σκεφτώ κάτι το οποίο να μην είναι χρηστικό, δηλ να έχει να κάνει είτε με το μάστερ είτε με τη δουλειά (βέβαια, να βλέπω τηλεόραση 5 ώρες την ημέρα βρίσκω χρόνο αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία!). Και ακόμα και να συμβεί κάτι, μέχρι να μπορέσω να το καταγράψω το έχω ξεχάσει ήδη.<br /><br /><br /><br />Δε νομίζω ότι το μπλόγκινγκ ήταν μια φάση και πέρασε. Απλά αυτή την εποχή είμαι σε άλλη φάση. Ούτε καλή ούτε κακή. Ουδέτερη. Και το μπλογκ μου αντανακλά ακριβώς αυτό.<br /><p></p><p></p><p><br /></p><p></p><br /><p><em>(Ένας φίλος μου είπε να κάνω κάθε μέρα κάτι έξω από το comfort zone μου για ένα μήνα. Δε νομίζω ότι τα πάω πολύ καλά.)</em><br /></p><p> </p><p><span style="color:#6600cc;">Attendum: Βγήκα έξω για ποτό απόψε και στο tube ήταν και μια οικογένεια Κυπρίων. Κανονικά θα έκανα ότι είμαι από άλλο ανέκδοτο γιατί δε μ' αρέσει να δηλώνω την καταγωγή μου όπου βρεθώ και να κάνουμε παναϋρι όλοι μαζί, αλλά σκέφτηκα τα πιο πάνω και τους χαμογέλασα. Φυσικά μου μίλησαν (πήγαιναν στον αγώνα του Αποέλ) και αυτή η ολιγόλεπτη επαφή την οποία συνήθως αποφέυγω μου έφτιαξε τη διάθεση. Μπορεί να είμαστε τα μύρια όσα (ως Κύπριοι) αλλά τουλάχιστον διατηρούμε ακόμα μια ανθρωπιά. Τελικά ο φίλος μου είχε δίκαιο...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-199917977675832267?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-50091359892048378712009-11-26T04:32:00.000-08:002009-11-26T04:43:36.592-08:00Σήμερα το πρωί ενώ περπατούσα βιαστικά και ως συνήθως αργοπορημένη για τη σχολή μου ήρθαν στο μυαλό κάτι άσχετες σκέψεις που ξεκίνησαν από κάτι Κινέζες που μου έκοψαν το δρόμο και πήγαζαν από <a href="http://drspockblog.blogspot.com/2009/09/blog-post.html">αυτο</a> (κάνω άσχετους συνειρμούς, το ξέρω!). Για όσους δε θυμούνται, μια Κινέζα μασσεζ είχε μοιραστεί μαζί μου την άποψη ότι στην Κύπρο όλοι –και κυρίως οι γυναίκες- ασχολούνται μόνο με την εξωτερική τους εμφάνιση και καθόλου με το πνεύμα τους, σε αντίθεση με τις Κινέζες που συνέχεια διαβάζουν. Ενώ είχα συμφωνήσει και εξακολουθώ να συμφωνώ, άρχισα να σκέφτομαι αν όντως υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά μεταξύ μας.<br /><br />Οι Κινέζες –και οι Κινέζοι- αφιερώνουν από μικροί όλο τους το χρόνο και κάνουν τεράστιες προσπάθειες για να είναι οι καλύτεροι ακαδημαϊκά. Δεν το κάνουν μόνο και μόνο επειδή θέλουν να μορφώσουν το πνεύμα τους και να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι στο κοινωνικό σύνολο. Το κάνουν επειδή έτσι πρέπει. Θεωρούν ότι η ακαδημαϊκή αριστεία θα τους εξασφαλίσει την κοινωνική και οικογενειακή καταξίωση, μια καλή δουλειά/καριέρα και κατ’ επέκτασην οικονομική ευχέρεια και πιθανώς κι έναν καλό σύζυγο. Ο ανταγωνισμός για μια θέση στο πανεπιστήμιο, για μια καλή δουλειά κ.ο.κ. είναι τόσο μεγάλος που απλά για να πετύχεις οτιδήποτε <strong>πρέπει</strong> να είσαι ο καλύτερος. Για να γίνουν οι καλύτεροι θυσιάζουν πολλές φορές –αν όχι πάντα- τον προσωπικό τους χρόνο και ίσως κάποια άλλα πράγματα τα οποία θα τους ευχαριστούσαν μεν αλλά δεν θα τους προσέφεραν οτιδήποτε σε αυτή τους την αναζήτηση για κοινωνική καταξίωση μέσω της ακαδημαϊκής αριστείας.<br /><br />Οι Κύπριες –και οι Κύπριοι- ενώ θεωρούν οτι η ακαδημαϊκή μόρφωση είναι κοινωνικό προσόν, θέλεις λόγω μειωμένου ανταγωνισμού για μια θέση σε πανεπιστήμιο ή δουλειά, θέλεις λόγω του μεσογειακού ήλιου που δε σου αφήνει και πολλή διάθεση για διάβασμα, ανέπτυξαν άλλα κοινωνικά πρέπει πιο ισχυρά. Για να εξασφαλίσεις την κοινωνική και οικογενειακή καταξίωση, την καλή δουλειά και τον καλό σύζυγο στην Κύπρο δε χρειάζεται να είσαι ο καλύτερος. Χρειάζεται φυσικά να έχεις γνωστούς στις κατάλληλες θέσεις, αλλά το κυριότερο, σε μια χώρα όπου είσαι ό,τι δηλώσεις, χρειάζεται να<strong> φαίνεσαι</strong> ότι είσαι ο καλύτερος. Έτσι, οι Κύπριες/οι ξοδεύουν υπερβολικό χρόνο και σκέψη στο φαίνεσθαι αντί στο είναι για να πετύχουν όμως και αυτοί τελικά την κοινωνική καταξίωση.<br /><br />Ενώ λοιπόν με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι είμαστε τόσο διαφορετικοί, εν τέλει απλά καθόμαστε σε αντίθετες πλευρές της ίδιας τραμπάλας προσπαθώντας και οι δύο να ανεβούμε όσο πιο ψηλά γίνεται. Ο απώτατος στόχος και των δύο, όσο διαφορετική προσέγγιση και να αναπτύξαμε, είναι η διαιώνιση του είδους και συγκεκριμένα των δικών μας εγωιστικών γονιδίων. Ψάχνουμε όλοι το καλύτερο ταίρι με το οποίο να αναμείξουμε το υπέροχο γενετικό μας υλικό και να το περάσουμε στις επόμενες γενιές. Η δύναμη που σπρώχνει όλους μας σε αυτή τη διεργασία είναι απλούστατα η επιβίωση του καλύτερου.<br /><br />Απλά στην Κύπρο βαρεθήκαμε να αναπτύξουμε την ικανότητα να χρησιμοποιούμε εργαλεία και αναπτύξαμε πολύχρωμα φτερά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5009135989204837871?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-76375163744411011382009-11-21T09:45:00.000-08:002009-11-21T09:49:56.424-08:00Ποτέ δεν κατάλαβα το διαχωρισμό καρδιάς-μυαλού. Για μένα όλα περνούν από το μυαλό. Ο έρωτας είναι εγκεφαλική διεργασία και δυστυχώς για μένα η καρδιά σκιρτά μόνο αν της δώσει τις απαραίτητες οδηγίες το κεφάλι. Τι κάνεις όμως όταν η λογική σου, μια εξίσου εγκεφαλική διαδικασία, έρχεται σε αντίθεση με την ήδη υποταγμένη στο μυαλό καρδιά? Όταν τα mind-games που σε οδήγησαν σ’ αυτό το δρόμο (κατηφόρα καλύτερα) δεν έχουν λειτουργία συμβατότητας με την κοινή ή έστω βασική λογική σου? Δε μπορείς να κατεβάσεις το επόμενο service pack ή έστω να κάνεις μια αναβάθμιση στο λειτουργικό σου. Ποιο σύστημα θα επικρατήσει τελικά και τι κάνεις εν τω μεταξύ? Έχει σημασία πόσους θα πληγώσεις στην πορεία ή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα?<br /><br />Ή μήπως πρέπει απλά να κάνεις shut down? Για όσο χρειαστεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-7637516374441101138?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-50940683728942313842009-11-17T12:32:00.000-08:002009-11-17T12:56:13.966-08:00<strong>Πράγματα που έχω να κάνω (ή έπρεπε να έχω ήδη κάνει!):</strong><br /><br /><ul><br /><br /><li>Να τελειώσω ένα κεφάλαιο (για το οποίο η προθεσμία ήταν η 1 Νοεμβρίου. 2009!</li><br /><br /><br /><li>Να ξεκινήσω (και να τελειώσω!) άλλο ένα κεφάλαιο για το οποίο δεν έχω ιδέα τι να γράψω και για το οποίο η προθεσμία ήταν επίσης 1 Νοεμβρίου.</li><br /><br /><br /><li>Να διαλέξω (δηλ. να πάρω μια τελειωτική απόφαση, ναι εγώ) τα μαθήματα που θα πάρω στα επόμενα εξάμηνα.</li><br /><br /><br /><li>Να μελετήσω για ένα τεστ την Παρασκευή.</li><br /><br /><br /><li>Να γράψω ένα abstract για ένα συνέδριο (δυστυχώς όχι εκείνο στο Μπουένος Άϊρες :( ).</li><br /><br /><br /><li>Να έχω κάτι να δείξω στον καθηγητή/ αφεντικό μου, που με πληρώνει για να κάθομαι στα Λονδίνα και να σπουδάζω αιωνίως. Αύριο!</li></ul><br /><p><br /></p><br /><p><strong>Πράγματα που έκανα σήμερα όλο το απόγευμα που είχα ελεύθερο:</strong><br /><br /></p><br /><ul><br /><li>Άνοιξα τον υπολογιστή.</li><br /><br /><br /><li>Είδα τα ημαίλ μου.</li><br /><br /><br /><li>Ξεκίνησα να διαβάζω ένα άρθρο που πρέπει να διαβάσω γι' αύριο.</li><br /><br /><br /><li>Ξεκίνησα το δεύτερο κεφάλαιο και έγραψα 2 παραγράφους σε 2 ώρες.</li><br /><br /><br /><li>Είδα ένα επεισόδιο Simpsons.</li><br /><br /><br /><li>Χαζολόγησα στο ίντερνετ για καμιά ώρα.</li><br /><br /><br /><li>Είδα κι άλλη τηλεόραση.</li><br /><br /><br /><li>Έγραψα μία ανάρτηση χωρίς κανένα απολύτως νόημα στο βλογ μου.</li></ul><br /><br /><p></p><br /><br /><p><br /></p><br /><br /><p></p><p align="center"><br /><br /><br /></p><p align="center"><span style="font-family:arial;">Φορές που γκρίνιαξα τον τελευταίο μήνα για το γεγονός ότι έχω ένα εκατομύριο πράγματα να κάνω και πρέπει επιτέλους να κάτσω να τα κάνω: 13 τρισεκατομύρια 999 999 9999 999.</span></p><p align="center"></p><span style="font-family:arial;"><p align="center"><br /></p></span><p align="center"><br /></p><p align="center"><span style="font-family:arial;color:#000000;">Ποσό που πρέπει να πληρώσω με τη master card μου αν ξεκινήσω ποτέ επαγγελματική ψυχανάλυση: ανεκτίμητο!</span></p><br /><br /><br /><p></p><br /><br /><br /><p></p><br /><br /><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5094068372894231384?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-22822417714208716102009-10-26T07:14:00.000-07:002009-10-26T14:43:21.646-07:00Εδώ πιο κάτω είναι ένα κατάστημα φιλοσοφικού περιεχομένου (προφανώς δεν έχω καταλάβει ακόμα τι -και αν- ακριβώς πουλάει) το οποίο κάθε βδομάδα αναρτεί και ένα διαφορετικό 'ρητό' να το πω στη βιτρίνα του. Τα βρίσκω πάντα πολύ διασκεδαστικά οπότε ένεκα φόρτου εργασίας αποφάσισα να τα αναρτώ κάθε βδομάδα και εδώ, προς τέρψην και ηθική διαπαιδαγώγηση όλων.<br /><br /><br /><br />Αυτή τη βδομάδα έχουμε και λέμε:<br /><br /><br /><br /><br /><br /><div align="center"><span style="color:#6600cc;">"Too much of a good thing can be trully wonderful" </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#6600cc;"></span></div><br /><div align="center"></div><p></p><p></p><p><br /></p><div align="center"></div><br /><div align="left">και μπόνους της προηγούμενης βδομάδας</div><p></p><p></p><p><br /></p><div align="center"></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="color:#6600cc;">"You could live to be 100 if you gave up all the things that make you want to live to be 100"</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-2282241771420871610?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-27256116396719234552009-10-16T08:52:00.000-07:002009-10-16T08:55:59.730-07:00Από τότε που μετακόμισα στο καινούριο διαμέρισμα (όπου διαμέρισμα βλέπε σπιρτόκουτο) πριν 2-3 βδομάδες παρατήρησα έναν πολύ ενοχλητικό θόρυβο, σαν βουητό. Ακουγόταν αρκετές ώρες την ημέρα, σε διάφορες ώρες και ήταν τόσο δυνατός και εκνευριστικός που δεν μπορούσες να τον αγνοήσεις. Άσε που με ξύπναγε και τα βράδια σε ακατανόμαστες ώρες! Το πρόβλημα, όμως, ήταν ότι δεν μπορούσα να εντοπίσω από πού ερχότανε, γιατί το διαμέρισμα είναι τόσο μικρό που αντηχούσε παντού. Βασισμένη σε προηγούμενη εμπειρία μου με αντλία νερού στην ταράτσα υπέθεσα ότι μπορεί να ήταν κάτι παρόμοιο και αφού κάλεσα το maintenance boy και καλά ότι στάζει ο νιπτήρας (που έσταζε αλλά τον έφτιαχνα και μόνη μου άμα ήταν) του έθεσα το ερώτημα αν υπήρχε κάτι τέτοιο στην οροφή. Η απάντηση του ήταν πως όχι αλλά θα το ελέγξει καλού κακού. Φυσικά τίποτα δεν άλλαξε. Εν τω μεταξύ είχα αρχίσει να διαολίζομαι με το θόρυβο, ο οποίος ξεκινούσε όποτε ήθελε και κράταγε για ώρες, ενώ με ξύπναγε σχεδόν κάθε βράδυ.<br /><br />Μετά παρατήρησα ότι ο εξαεριστήρας στο μπάνιο έκανε παρόμοιο θόρυβο και κατέληξα με συνοπτικές διαδικασίες ότι, δεν μπορεί, είναι ο εξαεριστήρας του αποπάνω ο οποίος πρέπει να είναι προφανώς κουφός και αναίσθητος και αφήνει το φως αναμμένο συνέχεια χωρίς αιδώ και χωρίς να καταλαβαίνει ότι εγώ από κάτω βρίζω Χριστοπαναγίες ανά τακτά χρονικά διαστήματα! Καθότι Κύπρια όμως, ντρεπόμουνα να πω κάτι και κατέφυγα στην κτηματομεσίτρια (που είναι στο ίδιο κτήριο) για να δω αν όντως έφταιγε αυτό και αν μπορούσε να γίνει κάτι (πριν να πάρω το τσεκούρι και αρχίσω να βγάζω μόνη μου τους εξαεριστήρες!). Η απάντηση της ήταν ότι δεν μπορεί να βοηθήσει αλλά εισηγήθηκε να ρίξω ένα χαρτάκι στον αποπάνω ζητώντας του να κάνει λιγότερο θόρυβο.<br /><br />Καθότι αναβλητική μέχρι αηδίας, πέρασαν ακόμα μερικές μέρες μέχρι να το αποφασίσω κατά τη διάρκεια των οποίων παρακολουθούσα το θόρυβο και βρήκα αρκετά μοτίβα συμπεριφοράς, δηλ.σταματούσε μόλις άκουγα το διακόπτη του αποπάνω, ξεκινούσε σχεδόν κάθε μέρα κατά τις 5 το πρωί και πήγαινε μέχρι τις 6 κ.ο.κ. Όλα συνηγορούσαν στο ότι φταίει ο αποπάνω, ο οποίος ήταν εντελώς αναίσθητος και κουφός και γαμώ το κέρατο του που πλένεται επί μία ώρα στις 5 το πρωί!!<br /><br />Τελικά αποφάσισα ότι το πράγμα είχε φτάσει στο απροχώρητο και αποφάσισα να πάω να του μιλήσω. Διάλεξα μια στιγμή που να ακουγότανε και ο θόρυβος και ανέβηκα πάνω. Δεν ήμουν καν σίγουρη πιο διαμέρισμα ήταν ακριβώς από πάνω μου γιατί ο σχεδιασμός είναι λίγο διαφορετικός αλλά τέλοσπάντων διάλεξα το πιο πιθανό και κτύπησα. Καμία απάντηση. Ξαναδοκίμασα μετά από λίγο, πάλι το ίδιο. Στο τέλος έγραψα ένα ευγενικό μεν, αλλά to the point σημείωμα και το έριξα κάτω από την πόρτα. Με το που κατέβηκα κάτω ο θόρυβος σταμάτησε αλλά αυτό κράτησε πολύ λίγο. Εν τω μεταξύ, άρχισα να έχω αμφιβολίες αν είχα διαλέξει το σωστό διαμέρισμα γιατί κατόπιν ωρίμου σκέψης συνειδητοποίησα ότι το δικό μου βλέπει στην πίσω αυλή ενώ αυτό που έριξα το σημείωμα ήταν από τη λάθος πλευρά του διαδρόμου!<br /><br />Τέλοσπάντων, ο θόρυβος συνέχιζε και κόντευα να τρελλαθώ όταν μια ωραία μέρα την περασμένη βδομάδα που καθόμουν στον υπολογιστή στον πάγκο της κουζίνας (όπου κουζίνα βλέπε δίπλα από κρεβάτι), παρατήρησα ότι μαζί με το βουητό έτρεμε και ο πάγκος. Επιστήμων καθώς είμαι (!), άρχισα να κάνω γύρω γύρω τον πάγκο και παρατήρησα ότι ο τρομερός θόρυβος που μου τριβέλλιζε τα αυτιά και με ταλάνιζε επί δυο ολόκληρες βδομάδες και για τον οποίον έβριζα ως λιμενεργάτης νυχθημερόν, ερχόταν από το μικρό καταψύκτη κάτω από τον πάγκο ΜΟΥ!!<br /><br />Περιττό να πω ότι τον έκλεισα και ησύχασα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-2725611639671923455?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-42801806689913050012009-10-13T00:29:00.000-07:002009-10-13T00:31:47.231-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_FfNhUwrO_Tk/StQsz-zBpcI/AAAAAAAAAEQ/7_XgPCsv64k/s1600-h/happybirthdaysnoopywoodstockondoghouse.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391983925411292610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 317px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FfNhUwrO_Tk/StQsz-zBpcI/AAAAAAAAAEQ/7_XgPCsv64k/s320/happybirthdaysnoopywoodstockondoghouse.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><br />Ήρθε και πάλι εκείνη η εποχή του χρόνου. Που τα τελευταία 2 χρόνια με πιάνει μια ψιλοκατάθλιψη ένα μήνα πριν και ένα «τι κάνω με τη ζωή μου?» με τρώει τα βράδυα. Που από τη μιά θέλω να το γιορτάσω κι από την άλλη νιώθω ότι δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να κάνω ή κάποιος/οι που θα ήθελα να γιορτάσω μαζί τους.<br /><br />Αλλά ως διά μαγείας φέτος δε νιώθω έτσι!<br /><br />Τίποτα ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει (οκ, κάποια πράγματα έχουν αλλάξει αλλά αν ήθελα να μιζεριάσω μπορούσα να το κάνω άνετα), παρόλαυτά νομίζω η κρίση των mid-twenties μου έχει περάσει ανεπιστρεπτί και έχω κανα-δυο καλά χρόνια μπροστά μου μέχρι να με πιάσει η κρίση των 30! Φέτος νιώθω ότι η ζωή μου έχει πάρει το δρόμο της, ακόμα κι αν πολλά μπορούν να αλλάξουν στην πορεία κι αυτό ίσως τελικά να κάνει όλη τη διαφορά.<br /><br />Οπότε, τουλάχιστον για αυτό το θέμα, δε θα γράψω ποστ της σειράς «μίζερα ποστ και οι βλόγγερ που τα ανέδειξαν», και μπορείτε κι εσείς να κοιμηθείτε ήσυχοι!<br /><br /><br /><br /><em>ΥΓ: Πότε πέρασε ένας χρόνος πάντως ακόμα να καταλάβω?! Χτες δεν ήταν που καθόμουνα στο Μόναχο και μιζέριαζα σκεφτόμενη ότι μεγαλώνω και χαραμίζω τη ζωή μου, τρώγωντας ένα (?) κομμάτι από το παραδοσιακό Βαυαρικό κέικ μου?</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4280180668991305001?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-43349274692064693542009-09-28T06:27:00.000-07:002009-09-28T06:32:52.569-07:00Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο. Ξύπνησα το πρωί, πιο νωρίς από τις άλλες μέρες, πλύθηκα, ντύθηκα και πήρα τη τσάντα μου να φύγω γιατί είχα αργήσει αλλά δεν έφαγα πρωϊνό γιατί η μαμά μου δε μου είχε φτιάξει. Ουπς! «Rewind»<br /><br />Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα στο καινούριο μου πανεπιστήμιο. Ξύπνησα το πρωί, πιο νωρίς από τις άλλες μέρες, πλύθηκα, ντύθηκα και πήρα τη τσάντα μου να φύγω γιατί είχα αργήσει αλλά δεν έφαγα πρωϊνό γιατί...είχα αργήσει!<br /><br />Μαζευτήκαμε από όλα τα μάστερ σε μια μεγάλη αίθουσα και ένας τύπος φώναζε τα μάστερ και οι φοιτητές έφευγαν αναλόγως του τίτλου για κάπου αλλού. Εγώ –που είχα διαβάσει και το πρόγραμμα- νόμιζα ότι θα παραμείνω στη μεγάλη αίθουσα. Τελειώνει καποτε η μεγάλη έξοδος και λέει ο τύπος «αν δεν είστε σε αυτά τα εναπομείναντα μάστερ, τότε είστε σε λάθος αίθουσα. Είναι κανένας που δεν πρέπει να είναι εδώ?». Κοιτάζω τους τίτλους, πουθενά το δικό μου. «Γμτ είμαι σε λάθος αίθουσα». Σηκώνω το χέρι και φεύγω υπό τα βλέμματα όλων με προσωπική συνοδεία για να βρω το γκρουπ μου.<br /><br />Ρεζίλεμα: τσεκ!<br /><br />Επιστρέφουμε στη μεγάλη αίθουσα για τις εγγραφές, πάλι λέει ο τύπος πρέπει να έχετε μαζί σας τη φόρμα εγγραφής, διαβατήριο και φωτοτυπία διαβατηρίου. «Γμτ, δεν έχω φωτοτυπία! Μα αφού το ημαίλ έλεγε ότι θέλουν μόνο πρωτότυπα!». Τι κανουμε, τι κάνουμε, τελικά πήγαμε μέχρι τη βιβλιοθήκη με άλλους δύο να βγαλουμε φωτοτυπία το διαβατήριο μας. Πάμε πίσω στην ουρά για την εγγραφή, φτάνει η σειρά μου, δίνω το πρωτότυπο και περήφανα προσφέρω και τη φωτοτυπία. Όχι, μου κάνει η κοπέλλα, δε χρειάζεται. Η φωτοτυπία είναι μόνο για όσους έχουν βίζα. Σόρρυ για την παρεξήγηση! Δεν πειράζει, της κάνω. Τουλάχιστον ξέρω ότι δεν είμαι τρελλή (καλά το είδα το ημαίλ)!<br /><br />Άσκοπη περιπλάνηση και καθυστέρηση για εξασφάλιση μη απαραίτητων πιστοποιητικών: τσεκ!<br /><br />Σε γενικές γραμμές καλά πήγε. Έκανα και μερικές γνωριμίες με άλλα παιδάκια, ε... φοιτητές. Μέχρι και ένας άλλος Κύπριος είναι στο μάστερ μου. Ίσως πάω και στο «πάρτυ» το απόγευμα, αλλά και πάλι ίσως βαρεθώ. Μεθαύριο έχουμε και field trip στο Cabridge για "bonding". Κάτι μου λέει ότι θα έχω κάτι να γράψω μετά.<br /><br />Αυτά!<br /><br /><br /><br />Ελπίζω μόνο αυτή να είναι όντως η τελευταία, πρώτη μέρα στο σχολείο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4334927469206469354?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-41226316934758543152009-09-18T11:47:00.000-07:002009-09-18T11:54:06.278-07:00Το παίζω και το ξαναπαίζω στο μυαλό μου –για κάποιο νοσηρό λόγο που δεν ξέρω, λες και δεν θέλω να το ξεχάσω- και ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι συνέβη σε μένα και όχι σε κάποιον άλλο.<br /><br />Έφτασα Λονδίνο την Τρίτη κατά τις 9. Παρ’ ότι κουβαλούσα δύο βαλίτσες είπα να πάρω το μετρό (στα πλαίσια της καινούριας τάξης πραγμάτων που ορίζει ότι είναι καιρός για οικονομία μιας και όλος σχεδόν ο μισθός μου πάει στο ενοίκιο). Έφτασα στο Earls court κατά τις 10 και 20 και καθότι δεν έβρισκα ταξί είπα να περπατήσω μέχρι το σπίτι της φίλης μου αφού ήταν μόνο 10 λεπτά και η περιοχή θεωρείται αρκετά καλή. Πέρα από τη μικρή ταλαιπωρία με τις βαλίτσες και το γεγονός ότι σταμάτησα καμιά 10αριά φορές, έφτασα κατά τις 11 παρά στο δρόμο της, πάροδο του κυρίως δρόμου στον οποίο υπήρχε συνέχεια κόσμος. Ο δρόμος ήταν έρημος εκείνη τη στιγμή και φτάνοντας στην πόρτα της είδα κάποιον που μου φάνηκε σχετικά ύποπτος να πλησιάζει αλλά επειδή θεωρώ ότι πάντα είμαι προσεκτική , χωρίς όμως να γίνομαι παρανοϊκή και δεν θέλω να παραδεχτώ ούτε και στον εαυτό μου ότι κατά βάθος είμαι ρατσίστρια εφόσον ανησυχώ περισσότερο για κάποιον μαύρο πίσω μου στο δρόμο παρά για έναν λευκό, έβαλα τις βαλίτσες στην είσοδο και ετοιμαζόμουν να την πάρω τηλέφωνο να μου ανοίξει όταν με πλησίασε και με ρώτησε που μπορεί να βρει τσιγάρα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα την απειλή αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο –ήμουν με τις βαλίτσες στην πόρτα της- και ακόμα δεν πίστευα ότι μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε. Τότε πλησιάζοντας κι άλλο με ρώτησε αν έχω εγώ τσιγάρα και ταυτόχρονα άρπαξε τη τσάντα μου. Τα υπόλοιπα τα θυμάμαι σχεδόν σα να συνέβησαν σε κάποιον άλλο. Άρπαξα ενστιγκτωδώς τη τσάντα μου, άρχισα να φωνάζω τη φίλη μου και βοήθεια και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ όσο με έσερνε μαζί με τη τσάντα στο πεζοδρόμιο για 2-3 μέτρα μέχρι τη γωνία ήταν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει αυτή τη τσάντα! Και όχι, δεν ήταν επειδή ήταν Λουί Βουτυρόν, αλλά επειδή μόλις είχα φτάσει και η τσάντα είχε μέσα την επιταγή για τα δίδακτρα, μετρητά, το λαπτοπ μου, δύο κινητά, το διαβατήριο και την ταυτότητα μου και 5-6 κάρτες. (Το ότι μπορεί να έβγαζε μαχαίρι το σκέφτηκα πολύ αργότερα.) Την ώρα που την άφησε άκουσα κάποιον να με ρωτά τι έγινε από ένα αυτοκίνητο και μάλλον αυτός θα τον φόβισε και θα έφυγε. Του είπα ότι προσπάθησε να μου πάρει τη τσάντα και νομίζω τον κυνήγησε με το αυτοκίνητο αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι και δε νομίζω να κατάφερε τίποτα. Εκεί ήρθε και ένας άλλος, με ρώτησε αν είμαι καλά και περίμενε λίγο μαζί μου μέχρι να καταφέρω να πάρω τη φίλη μου η οποία κατέβηκε μες την καλή χαρά και δεν είχε ακούσει ή καταλάβει απολύτως τίποτα!<br /><br />Θυμάμαι έτρεμα από το σοκ και ήθελα να βάλω τα κλάματα αλλά ντρεπόμουν. Ανεβήκαμε πάνω, της είπα τι έγινε και το έπαιζα γενναία μέχρι που μπήκα στο ντους και ξέσπασα σε κλάματα, περισσότερο από την ταραχή μου παρά από οτιδήποτε άλλο. Το βράδυ δεν κοιμήθηκα, αλλά το σοκ είχε περάσει. Βέβαια, δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναέρθω εδώ βράδυ και χαίρομαι απίστευτα που τελικά δεν θα μείνω σ’ αυτό το σπίτι όπως έλεγα αρχικά. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα. Τώρα βέβαια είμαι μια χαρά, δεν ταράζομαι πια όταν το διηγούμαι και στο κάτω κάτω δεν έγινε και τίποτα αλλά χτες που γύριζα κοίταζα συνέχεια γύρω μου και κάθε φορά που πλησιάζω το σπίτι με πιάνω να ιδρώνω χωρίς λόγο. Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι μήπως τον ξανασυναντήσω. Θα το ξεχάσω εντελώς σε μερικές μέρες, ειδικά όταν μετακομίσω τη Δευτέρα και θα γίνει κι’ αυτό μια ιστορία από το Λονδίνο, αλλά ακόμα δεν πιστεύω ότι συνέβη. Κι αν δεν είχα και κανα δυο μώλωπες να το επιβεβαιώνουν μπορεί και να μην το πίστευα.<br /><br />Τουλάχιστον, όμως οι πιθανότητες να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο είναι πλέον πολύ λιγότερες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4122631693475854315?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-91080076236878089732009-09-12T06:09:00.001-07:002009-09-12T06:12:13.794-07:00Μπήκε επιτέλους το φθινόπωρο.<br /><br /><br /><br />Καιρός να φεύγουμε κι εμείς σιγά σιγά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-9108007623687808973?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-86394229458177361932009-09-09T09:22:00.001-07:002009-09-09T09:40:07.775-07:00Τα τελευταία χρόνια -από τότε που μεγάλωσα και μυαλό δεν έβαλα δηλαδή, επειδή ούτως ή άλλως μου περισσεύει ήδη- από καιρού εις καιρόν πετάγομαι μέχρι την τράπεζα για να εκπληρώσω τις οικονομικές μου υποχρεώσεις και να διαπιστώσω και μη ηλεκτρονικά πόσο κοντά στη πτώχευση είμαι. Και κάθε φορά εκπλήσσομαι λες και δε ζω σ' αυτή τη χώρα.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Την πρώτη φορά που τη βλέπεις, είναι μία συνεσταλμένη μαθητευόμενη ταμίας -βαμμένη και ντυμένη στην τρίχα- η οποία μαθαίνει τη δουλειά σιγά σιγά.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Τη δεύτερη φορά που τη βλέπεις (μετά από 3-4 μηνιαίες πληρωμές πιστωτικών) είναι μία ήδη πεπειραμένη -βαμμένη και ντυμένη στην τρίχα- ταμίας η οποία σου χώνει ήδη το νεαποκτηθέν μονόπετρο με την κοτρόνα στη μούρη.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Την τρίτη φορά που τη βλέπεις (μετά από κανα δύο ταξίδια, πληρωμές πιστωτικών και συνάλλαγμα) είναι μία -βαμμένη και ντυμένη στην τρίχα- ταμίας με την κοιλιά στο στόμα. (Προφανώς, το γαμο τον έχασες γιατί πλήρωσες την κάρτα ηλεκτρονικά ή γιατί απλά η βέρα δεν αντανακλά το φως με τον ίδιο τρόπο όπως το μονόπετρο και δε την πρόσεξες)<br /><br /><br /><br /><br /><br />Την τέταρτη φορά που τη βλέπεις είναι μία -βαμμένη και ντυμένη στην τρίχα- πεπειραμένη ταμίας.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Επίσης, αυτό συμβαίνει και στις λειτουργούς λογιστηρίου του πανεπιστημίου. Λέτε να είναι κάποιος ιός που σχετίζεται με τα οικονομικά ή απλά το όνειρο κάθε Κύπριου γαμβρού/Κύπριας πεθεράς?<br /><br /><br /><br /><br /><br />ΥΓ: Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα είναι η αγαπημένη μου τραπεζικός, που ουδεμία σχέση έχει με τις πιο πάνω -παρότι με μονόπετρο προσφάτως- και η οποία είναι πάντα με την καλή κουβέντα στο στόμα, ξέρει τι κάνει και το κάνει γρήγορα και καλά και είναι πάντα πρόθυμη να εξυπηρετήσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8639422945817736193?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-90267098802975731542009-09-04T03:34:00.000-07:002009-09-04T03:43:34.967-07:00Ανοίγει παρένθεση:<br />( Ένεκα που τις τελευταίες ημέρες ξυπνώ πιασμένη είπα να πάω να κάμω ένα ρημαδομασσάζ εδώ που εν θα το χρυσοπληρώσω.)<br />Έκλεισεν πιλέ.<br /><br /><br /><br />Με το καλημέρα που λέει ο λόγος η Κινέζα μασσέζ με πληροφορεί ότι εδώ (στο χρυσοκαφέ φύλο δηλαδή) μας ενδιαφέρει παραπάνω το έξω παρά το μέσα! Και κάτι παραπάνω θα ξέρει αφού δουλεύει σε μεγάλο ινστιτούτο καλλονής και φαντάζομαι τι θα έχουν δει τα μάτια της.<br /><br /><br /><br />Τελικά επήραν μας ούλλοι χαπάριν. Μόνον εμείς νομίζουμε ότι εν η πολλή κουλτούρα που μας έφαε εδώ στον ομφαλό της γης!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />(Μπορεί κάποιος να μου πει ποια -ή τι- είναι τελικά τζείνη η BOServices που ακούω συνέχεια και που προτείνει από πανεπιστήμια μέχρι καναπέδες? Εν να σπάσω!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-9026709880297573154?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-20344336617266861722009-08-30T04:53:00.000-07:002009-08-30T05:56:41.551-07:00Καθότι πρόσφατα φαν του Μπραντ Πιτ (τώρα που μεγάλωσε, ομόρφυνε και επιβεβαίωσε το υποκριτικό του τάλαντο) είπα να δω ψες το "Meet Jo Black". Καλή ταινία, πολύ καλός ο Άντονι Χόπκινς αλλά μου τα χάλασε το τέλος. Σε σημείο που εκνευρίστηκα, έκλεισα την τηλεόραση πριν τους τίτλους και πήγα να κοιμηθώ μονολογόντας το ποστ που θα έγραφα σήμερα.<br /><br /><br /><br />Μα είναι ποτέ δυνατόν να σου χτυπά ο χάρος την πόρτα (πως λέμε ο Χάρος βγήκε παγανιά?) και παρόλαυτα να έχεις χάππι έντιγκ και να βρίσκεις τον έρωτα της ζωής σου!!!<br /><br /><br /><br />Ερωτεύεσαι το θάνατο, ωραία? Ωραία. Δε σε παίρνει μαζί του (που θα ήταν ένα πιο αποδεκτό τέλος!), ωραία? Ωραία. Σε αφήνει να ζήσεις και φεύγει, ωραία? Ωραία. Δεν είπε κανένας να βάλεις την πλερέζα και τα μαύρα και να κλαις μια ζωή αλλά είναι ανάγκη το επόμενο δευτερόλεπτο να ζωντανεύει ο χορηγός του σώματος, ο οποίος στην τελική δεν ήταν και αυτός που μίλαγες και έκανες διάφορα τόσες μέρες και να γίνονται όλα πιο χάππι κι από το μικρό σπίτι στο λιβάδι!! Είναι ταινία φαντασίας, το ξέρω αλλά λίγος ρεαλισμός καταστάσεων και συναισθημάτων μέσα μέσα δε βλάπτει. Μας βλέπουν και ανήλικα!<br /><br /><br /><br />Εν κατακλείδι, καταδικάζω το ασύστολο χρύσωμα του χαπιού (και της πραγματικότητας) από το Χόλλυγουντ (και τα παραμύθια) και καλά κάνουν να περιμένουν το λογαριασμό του μελλοντικού ψυχιάτρου μου, στον οποίο θα καταλήξω χωρίς αμφιβολία, αφού εμένα δεν πρόκειται να με ερωτευτεί ο ιδανικός άντρας με το σώμα του Μπραντ Πιτ για τον απλούστατο λόγο ότι ο τέλειος άντρας είναι αποκλειστικά και μόνο στη φαντασία μου και στις ταινίες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-2034433661726686172?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-69853392271319764632009-08-13T02:16:00.000-07:002009-08-13T02:18:43.706-07:00Στη μακαρία νήσο ήρθα φέτος το καλοκαίρι με σχέδιο και δουλειές με φούντες. Έχω να γράψω μια ερευνητική πρόταση, να χειριστώ άλλες 4, να γράψω τουλάχιστον 2? άρθρα, να ξαναυποβάλω ένα τρίτο (που μου το απέρριψαν δις κάτι κακοί κακοί κριτές) και να ξεκινήσω 2 κεφάλαια για ένα βιβλίο. Σε γενικές γραμμές και όλα αυτά μέχρι μέσα Σεπτεμβρίου. Το αρχικό σχέδιο, λοιπόν, ήταν να δουλεύω γερά 4-5 ώρες κάθε μέρα και την υπόλοιπη μέρα να βγαίνω, να πηγαίνω θάλασσα και γενικά να μη μιζεριάζω όπως έκανα και πέρσι και πρόπερσι και αντιπρόπερσι. Ωράριο ευέλικτο καθότι μπορώ να δουλέυω και στο σπίτι. Ωραία? Ωραία.<br /><br />Χτυπά το ξυπνητήρι στις 8:30. Το κλείνω μουγκρίζοντας και σηκώνομαι με τα χίλια ζόρια στις 11 γιατί «έχω να δουλεψω». Ανοίγω τον υπολογιστή και βλέπω τα ημαίλ μου (και τα 4) όσο τρώω τα κορνφλέικς μου. Βάζω το λαπτοπ στα πόδια μου και ανοίγω την πρόταση. Την κοιτάζω, σηκώνομαι, πάω μέχρι το ψυγείο και πίνω λίγο νερό. Ξανακάθομαι, την ξανακοιτάζω, κάνω σκρόλ μέχρι πιο κάτω και μπαίνω ίντερνετ. Χαζευω κανα δύο βλογ. Με βρίζω για την αδυναμία του χαρακτήρος μου. Ξανακοιτάζω προσεκτικά την πρόταση και διορθώνω ένα τυπογραφικό λάθος. Βάζω το λαπτοπ στο πλάι και ξανακάνω σκρόλ. Ξαπλώνω διαγώνια στον καναπέ. Αλλάζω μία φράση. Σηκώνομαι και πάω μέχρι το ψυγείο. Το ανοίγω και βλέπω μόνο νερό, μαρμελάδες, μπύρες (δε ξέρω ποιος τις έφερε), κάτι ελιές γεμιστές που μάλλον έχουν λήξει (και ούτως ή άλλως δε μ΄αρέσουν) και την κρέμα ματιών μου. Το ξανακλείνω και καθοδόν προς τον καναπέ ανοίγω το ράδιο. Αρχίζω να διαβάζω την πρόταση. Γράφω άλλες 3 φράσεις, σβήνω μία και κάνω copy paste άλλες 2. Εκνευρίζομαι που το ράδιο έχει συνέχεια διαφημίσεις. Σηκώνομαι, το κλείνω και ανοίγω το –μόνο-ντουλάπι με φαγώσιμα. Ρύζι, μακαρόνια, κορν φλεϊκς, μια κονσέρβα ανανά, κάτι μπαγιάτικα ζαχαρωτά και –ευτυχώς- κάτι μπισκόττα που έκλεψα από την κουζίνα της μήτηρ μου (ανεξάντλητη πηγή τροφίμων). Παίρνω ένα και πάω προς τον καναπέ. Επιστρέφω και παίρνω άλλο ένα. Παίρνω το λαπτοπ και αποφασίζω ότι αρκετά κωλοβάρεσα. Το αφήνω και ξαπλώνω κάθετα. Χαζεύω άλλα δύο βλογ. Ξαναπάω μέχρι το ψυγείο. Ανοίγω την τηλεόραση. Κλείνω την τηλεόραση. Ξανακοιτάζω τα ημαίλ μου. Κοιτάζω το ρολόι και είναι ήδη πέντε. Πανικοβάλλομαι, κλείνω το ίντερνετ, ανοίγω την πρόταση, γράφω μισή σελίδα και αποφασίζω ότι πέρασε η ώρα.<br /><br />Καλά δουλέψαμε και σημερα.<br /><br /><br />(Σε αυτό το mode έγραψα τη διατριβή μου σε 3 μήνες. Τρομακτικό έτσι?)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6985339227131976463?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-48126624083013672152009-08-06T00:17:00.000-07:002009-08-06T00:21:19.846-07:00Της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος σήμερα (βοήθεια μας), είπαμε να πάμε ομαδικώς στην εκκλησία. Η μήτηρ μου μας είχε προειδοποιήσει (κυρίως εμένα) εδώ και μέρες ότι θα πάμε, ότι θα είναι νωρίς το πρωί και ότι καλό θα ήταν να νηστέυσουμε κιόλας και να κοινωνήσουμε μπας και μας συγχωρεθούν οι αμαρτίες. Η εκδρομή δεν ήταν προαιρετική, δεν τους κάνω που δεν τους κάνω κανένα χατήρι, λείπω που λείπω 11 μήνες το χρόνο, το «κουμμουνίστρια» το έχει έτοιμο για μένα η γιαγιά μου, είπα να την κάνω τη θυσία για το καλό της οικογενειακής αρμονίας και για να γλυτώσω το μουρμουρκό. Σηκώνομαι, λοιπόν μες τα μαύρα χαράματα -7:30 για να είμαστε ακριβείς- ντύνομαι σεμνά αλλά κομψά, μη μας πιάνουν στο στόμα τους οι φαρμακόγλωσσες και πάμε αργοπορημένες με τη μικρή. Να μην τα πολυλογώ, κοινωνούμε, παίρνουμε αντίδωρο και καθόμαστε με τη γιαγιά μου. Κοιτάζουμε το αντίδωρο, το μυριζόμαστε και κοιταζόμαστε με τη μικρή. Το προσφέρουμε στη γιαγιά μου που έχει γερή κράση και στομάχι (που ποιον ήταν να πάρω άλλωστε?!) αλλά την είχε προλάβει ήδη η μήτηρ μου, η οποία και μας «ενθάρρυνε» να φάει η καθεμιά το δικό της.<br />Spock: Εν η ιδέα μου ή άρχισεν ήδη η αλκοολική ζύμωση?<br />Μικρή: ...? (μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι).<br />Spock: Μάλλον επερίσσεψε τους που την τελευταία φορά που ήρτα εκκλησία.<br />Μικρή: ... (Ξεροκαταπίνει και με κοιτάζει τρομοκρατημένη συνειδητοποιώντας το μάκρος χρόνου).<br />Γιαγιά (στη μικρή): Πιας το δευτεράκι και διαβασε τούντην προσευχή.<br />Spock: Προσευχήθου να μεν πάμε που το αντίδωρο<br />Μικρή: !<br /><br />Τελικά προσεφέρθη αλτρουϊστικά η μήτηρ μου γιατί ως γνωστό, μάνα είναι μόνο μία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4812662408301367215?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-38418349606726070252009-08-04T08:08:00.000-07:002009-08-04T08:23:11.288-07:00<div align="left">Ένεκα που έχουν σφιξει για τα καλά οι ζέστες αλλά δεν μπορώ να πάω διακοπές λόγω φόρτου μαλ.., ε.., εργασίας θέλω να πώ και ένεκα που οι φωτογραφίες που θα μπορούσα να βάλω –και να το κάνω φώτο γκάλλερι εδώ μέσα- από παλαιότερα ταξίδια θέλουν χρόνο να τις βρω και να τις φορτώσω και ντεν έκω σύνδεση καρντιά μου, το τίμιο τούτο βλογ αποφάσισε να εγκαινιάσει τη στήλη guest star. Η στήλη guest star, λοιπόν, αγαπητέ καλοκαιρινέ αδκειασερέ αποτελείται από φιλοξενούμενα κείμενα άλλων ψωνισμένων που δεν διαθέτουν ακόμα βλογ και τα οποία βρίσκουν μία στοργική και ζεστή αγκαλιά στο τόσο φιλόξενο ετούτο βλογ (το οποίο βαριέται να γράψει οτιδήποτε από μόνο του). Η αρχή γίνεται με το ακόλουθο κείμενο το οποίο επιλέγη κατόπιν σκληρών δοκιμασιών, HACCP και ISO 2020, έλεγχο από το χημείο του κράτους και έγκριση από τη γενικό ελεγκτή ως το μόνο που βασικά προσεφέρθη.<br /><br /><em>“Οι γνώμες και απόψεις που εκφράζονται στο πιο κάτω κείμενο δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της ιδιοκτήτριας του βλογ. Οποιαδήποτε σχόλια (αρνητικά) θα απευθύνονται αποκλειστικά στον συγγραφέα του κειμένου. Για τα θετικά είμαστε πιο μεγαλόκαρδοι!”</em></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><br /><span style="color:#ff6600;">Ο Αντωνής ο άρκοντας, με τα πολλά τα μάλλια<br />Χωράφκι, αμπέλια πόλικα τζιαι σπίθκια τζιαι ριάλια<br /><br />Έρεσσεν ένα δειλινόν που του χωρκού την βρύση<br />Τζι ετσάς εκοντοστάθηκε την δίψα του να σβήσει<br /><br />Ήταν τζειαμαί τζι η Χριστινού στην ομορκιά στην χάρη<br />Απού τες πρώτες του χωρκού τ’αντρός της το καμάρι<br /><br />Εδίκλησεν τζιαι είδεν την...<br /><br />Πλάστη μου ποια εν τούτη,<br />Πο σιει περίσσια πάνω της,<br />ούλλα της γης τα πλούτη?<br /><br />Εννιωσεν μες στες φλέβες του το γαίμαν του ν’αφταίνει<br />Πεζεύκει απού τον άππαρον τζιαι σύγκοντα πηαίννει.<br /><br />Αν είσαι κόρη ξωτικόν τζιαι το Σταυρον του βάλλει,<br />Φύε τζιαι χάθου που δαμαί, πιάσε μιαν στράτα άλλη<br />Μ’αν είσαι πλάσμα του Θεού τότε αλλοίμονο μου<br />Που τωρά σιούρκασην εν θα χω πκιον ομπρός μου.<br /><br />Άμαν τον είδεν δίπλα της η Χριστινού φοήθην,<br />Το στόμα της εβάωσεν τζιαι δεν του πολοήθη.<br />Ήξερεν πως εν άτιμος τζιαι τζείνος τζι η γενιά του<br />Τζι αλλοίμονον της της φτωσιής<br />Που έμπλεξε μιτά του.<br /><br />(Το άλλο μισό του φεγγαριού, Άθως Χατζηματθαίου)<br /><br /></span></div><br /><div align="left"><span style="color:#ff6600;">Ναι, πρέπει να παραδεχτώ ότι αρέσκομαι στην κυπριακή λογοτεχνία και δει σε αυτή την μορφή της γραφής της. Δεν είναι ακριβώς ποίημα, είναι έργο λόγιο με στιχο και ομοιοκαταληξία. Λατρεύω την κυπριακή διάλεκτο (όχι αυτήν που έχουμε διασύρει στην τηλεόραση) γιατί ασπάζομαι την άποψη ότι είναι διάλεκτος ερωτική. Είναι ένας από τους πιο όμορφους τρόπους έκφρασης, ο οποίος όσο χυδαιος και αν καταντα δεν παύει να σε μαγεύει και να σε διασκεδάζει.<br /><br />Η κυπριακή διάλεκτος δείχνει τις ρίζες μας. Ποιοι είμαστε. Τα γραπτά κείμενα φανερώνουν τι εστί Κύπριος και είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν ήμασταν λαός πολεμοχαρής. Δεν ήμασταν ποτέ πολιτικοί, αλλά ούτε προσφέραμε τα φώτα του πολιτισμού σε κανέναν και για κανέναν λόγο. Είμαστε λαός απλός, θεοφοβούμενος, αγαπούμε την οικογένεια μεν αλλά πάντα θα υπάρχει και κάτι περισσότερο.<br /><br />Το πρώτο σημείο που με εξέπληξε ευχάριστα ήταν η προσφώνηση του Αντωνή ως άρχοντα με περιουσία, σπίτια, χωράφια κ.τ.λ. κάτι που ισχύει ακόμα και στις μέρες μας. Θα έλεγα με απόλυτη σιγουριά ότι μετά το όνομα ακολουθεί ο τίτλος και τα πριουσιακά στοιχεία, π.χ «ο Γιώργος, γιατρός που έχει το σπίτι του στη Λευκωσία, το χωράφι στο Μαρώνι και το εξοχικό στον Πρωταρα». Ακολούθως η ουσία του ποιήματος, Ο λόγος της έμπνευσης, η Χριστινού. Θα μπορούσα να πω ότι η αγάπη σε εμας δεν εκδηλώνεται με το λέγειν -άλλωστε σε αυτό υπερτερούν οι πέραν του Αιγαίου αδερφοί μας- αλλά με τις πράξεις μας. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι δύσκολα θα βρούμε σε ποιήματα λόγιο να εκθειαζει τις ομορφιές της γυναίκας που ποθεί, όσο το τι θα έκανε για χάρη της ή καλύτερα τι θα έκανε το σύμπαν για χάρη της.<br /><br />Ένιωσε, λέει το γαίμαν του ν΄αφταίνει και «Που τωρά σιούρκασην εν θα χω πκιον ομπρος μου». Είναι χαρακτηριστικά τα οποία καταμαρτυρούνται ακόμα και στις μέρες μας από νεαρούς που ακόμα νιώθουν αρκετά ρομαντικοί για να φλερτάρουν. Ίσως τελικά οι κλασσικές φράσεις που έχουμε υιοθετήσει όπως το «σε αγαπώ», «είμαι ερωτευμένος μαζί σου», «είσαι το φως μου» κτλ, όσον εξευγενισμένες και αν ακούγονται, τελικά να μην είναι στη δική μας φύση.<br /><br />Όπως θα έλεγε και ο Βασίλης Μιχαηλίδης:</span></div><br /><div align="center"><br /><span style="color:#ff6600;">Πλασθείσα των νυμφών ωραιοτέρα,<br />Κατήσχυνες τας χάριτας πασών.<br />Η νυξ, ο ουρανός και η ημέρα<br />Το κάλλος εκθειάζουσι το σον.<br /><br /><br /></span></div><br /><div align="left"><span style="color:#ff6600;">Με αγάπη...<br /><br /></span><br /><br /><em>Για περισσότερες πληροφορίες και αιτήσεις μπορείτε να απευθείνεστε εκεί που ξέρετε.</em><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3841834960672607025?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-25213628788858678042009-07-13T03:24:00.000-07:002009-07-13T03:27:14.747-07:00Θα βγαίνατε ποτέ με παντρεμένο/η?<br /><br /><br /><br /><br /><br />Α. Ποτέ! Έχω ήθος και αρχές εγώ.<br /><br /><br /><br />Β. Ναι και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή.<br /><br /><br /><br />Γ. Εξαρτάται από την κατάσταση της οικογενειακής του/της ευτυχίας (αναπτύξτε με δικά σας λόγια αν χρειαστεί).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-2521362878885867804?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-65819192539600862462009-07-03T03:13:00.000-07:002009-07-03T03:17:50.299-07:00<div align="left">Ότι οι τιμές για αποτρίχωση στην Αλβιόνα και δει στο Λονδίνο είναι φαρμακείο, το ήξερα. Είδα και ένα διαφημιστικό τιμοκατάλογο στο γυμναστήριο και έπαθα και ένα μικρό σοκ. Αλλά πόσο DIY να κάνεις πια όταν δεν πιάνει και το χέρι σου?! (Δυστυχώς για μένα παίρνω μόνο τα γράμματα.) Μια που μπήκε, λοιπόν και το καλοκαίρι για τα καλά και αύριο πετώ γι’αλλη γη γι’άλλα μέρη, πιο ηλιόλουστα και με σίγουρη την προοπτική για «παμ’παραλία?» είπα να κάνω το ρημαδο-μπικίνι. Πάω μετά τη δουλειά σε ένα συνοικιακό «ινστιτούτο» συστημένο από Ελληνίδα φίλη (παντού έτσι δουλεύουν τα πράγματα). Αρκετά περιποιημένο με κάτι Κινέζες που ανάθεμα μας κι αν καταλαβαινόμασταν. Με κατεβάζουν στα υπόγεια, με ρωτά τι θέλω να κάνω και μου κάνει «βγάλτο». Τι να βγάλω? Έτσι, στη ψύχρα?! Χωρίς να με βγάλεις για δείπνο, να με κεράσεις έναν καφέ, να ρωτήσεις το όνομα μου τουλάχιστον?! Δε λέω, και στην Κύπρο τα βλέπουν όλα αλλά τουλάχιστον το κάνουν διακριτικά. Μαζί με το βρακί σου κρατάς τουλάχιστον και μια στοιχειώδη –λέμε τώρα-αίσθηση αξιοπρέπειας! Και έκανε και μισή ώρα με το ρολόι. Για ένα μπικίνι! Που στην Κύπρο σε μισή ώρα και στην ίδια τιμή σου αποτριχώνουν μέχρι και το κεφάλι! Αλλά, έτσι είναι. Στο χρυσοπράσινο φύλλο πεταμένο στο πέλαγος δεν εξασκούν επάγγελμα, λειτούργημα κάνουν!<br /><br />Οπότε μια που λέω να κάτσω άλλον ένα χρόνο εδώ: </div><br /><div align="left"><br /></div><br /><br /><div align="center"><em><span style="color:#cc33cc;">Ζητείται αισθητικός για πλήρωση της θέσης της καλύτερης μου φίλης στο Λονδίνο</span> </em></div><p align="center"><em><br /></p><br /></em>Να μου κάνει καμιά καλύτερη τιμή και να ξέρει τουλάχιστον και τ’όνομα μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-6581919253960086246?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-42681804800329293522009-06-25T07:05:00.000-07:002009-06-25T07:16:38.309-07:00Πήγα να πάρω κάτι να φάω εδώ κοντά (είμαι αχαϊρευτη το ξέρουμε!) και όπως πήγα να μπω στο εστιατόριο είδα μια γριούλα ντυμένη λίγο φτωχικά να μετρά τα λεφτά της. Μπήκε μετά από μένα και παράγγειλε μια μερίδα σκορδόψωμο. Ήθελα να της το πληρώσω εγώ αλλά ντράπηκα.<br /><br />Πόσο άσχημο πρέπει να είναι να φτάνεις σε αυτή την ηλικία και αντί να ξεκουράζεσαι και να απολαμβάνεις ό,τι τελοσπάντων απέκτησες, να μην μπορείς να έχεις -όχι ακριβά ταξίδια και ρούχα- αλλά να σκέφτεσαι να πάρεις ένα πιάτο φαϊ. Τι κοινωνία αφήνει κάποιον που δούλευε όλη του τη ζωή στη ψάθα, ακριβώς όταν φτάνει σε μια ηλικία που δεν μπορεί να δουλέψει πια και αφού έχει συνεισφέρει τόσα χρόνια? <br /><br />Και το χειρότερο είναι ότι αν οι γονείς μου δεν χρειάζεται να ανησυχούν ιδιαίτερα γι' αυτό η δική μου γενιά χρειάζεται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4268180480032929352?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-39369782177584016522009-06-22T08:34:00.000-07:002009-06-23T04:39:59.434-07:00«Μεγάλο βούκκο βάλε, μεγάλο λόον μεν πεις» που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.<br /><br />Όπως δεν θα έχεις καταλάβει αναφέρομαι σε παλαιότερα μεγάλα λόγια μου (ή και ποστ) που αναθεμάτιζαν τη ζωή στη Χτερνία. Ε, στη Βοστώνη λοιπόν θα ήθελα να ζήσω. Βέβαια, σε κανα δυο χρόνια μπορεί και να τη βαριόμουν αλλά ένα ποστ-ντοκ στο Χάρβαρντ θα το προλάβαινα. Αρκεί να μου το προσέφεραν, βέβαια!<br /><br />Καταρχήν, είναι καταπράσινη με υπέροχα διόρωφα σπίτια με κόκκινο τούβλο (σε προσεχές ποστ, κατά Αύγουστο μεριά, θα φανερώσω το δρόμο στον οποίο θα ήθελα να ζήσω, με φωτογραφικά ντοκουμέντα, μην κρατάς την αναπνοή σου όμως, με ξέρεις!), απ’ ότι είδα περπατιέται άνετα και έχει πολύ καλή ποιότητα ζωής. Και έχει και θάλασσα και ποτάμι. Άσε που τόπους τόπους θυμίζει Αγγλία (δεν την είπαν Νέα Αγγλία άδικα). Α, και έχει και το Χάρβαρντ (και το ΜΙΤ) στο οποίο δεν πρόλαβα να πάω αλλά θα μου πεις αν είναι να πάω ως επισκέπτρια τι αξία έχει?<br /><br />Στα αρνητικά, είναι σχετικά μικρή (αυτό παίζει μπαλαντέρ και στα δύο), δεν έχει τη ζωή –ούτε καλλιτεχνική αλλά ούτε και βραδινή- του Λονδίνου και είναι απίστευτα εκνευριστικό να σε ρωτά όλο μα όλο το προσωπικό σε όλα τα ξενοδοχεία, μπαρ, εστιατόρια, πανσιόν «Hi, how are you?». Δε λέω, είναι πιο φιλικοί και πολλές φορές προσφέρθηκαν άγνωστοι να μας δείξουν το δρόμο χωρίς καν να ρωτήσουμε (θετικό) αλλά είναι ανάγκη να απαντώ συνέχεια «καλά, εσύ?» σε αγνώστους (αρνητικό)?! Το ξέρω ότι εξαρτώνται από το φιλοδώρημα και είναι μέρος της δουλειάς τους να είναι ευγενικοί, αλλά πόσο πια! Κάπου εκεί πεθύμησα τη βλοσυρή Ευρώπη όπου μπορείς να μπεις και να βγεις ανενόχλητος από ένα κατάστημα χωρίς να σε ρωτήσει κανένας τι κάνεις.<br /><br />Ένα άλλο ταιριαστό ρητό είναι και το «όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, τι θα βρεις από κάτω?». Μα φυσικά ¨Ελληνα. Μπαίνω στο αεροπλάνο για Βοστώνη (με ΒΑ), ακούγεται από τα μεγάφωνα «Γεια σας, είμαι ο Γιώργος και είμαι ο κυβερνήτης σας. Μιλάμε και Ελληνικά σ’ αυτή τη πτήση». (Προφανώς βέβαια ο Γιώργος μιλούσε μόνο Ελληνικά γιατί τα Αγγλιστί τα κανόνισε ο συνκυβερνήτης.) Κάθομαι σε καφέ στη Βοστώνη, δύο Ελληνίδες στο δίπλα τραπέζι. Προσπαθώ να διαλέξω κάτι στο Βικτόριας Σικρετ, τσουπ δυο Ελληνίδες να συζητούν τα υπέρ και τα κατά του στρινγκ. Καθόμαστε για ένα τζισκέικ να αναπληρώσουμε τις θερμίδες που κάψαμε μεταξύ μεσημεριανού και βραδινού, νάσου από δίπλα οι Ελληνάρες. Μπαίνω στο αεροπλάνο για την επιστροφή και μου κάνει ο αεροσυνοδός «I like your passport, καλοσώρισες». Κάνω έτσι να δω το ταμπελάκι του, Κύπριος της διασποράς. Απγκραίηντ πάντως δε μου έκανε αλλά μια αλληλεγγύη την ένιωσα!<br /><br />Εγκυκλοπαιδικά, η παρουσίαση μου πήγε πολύ καλά και για άλλη μια φορά απογοητεύτηκα από τα Αμερικάνικα, διεθνή συνέδρια. Μα $700 εγγραφή και να μην προσφέρουν ούτε έναν καφέ (κι ας μην πίνω)?! Στα Ευρωπαικά έχουν 2 κόφφι μπρέικ (με ενισχυμένα μπισκοτάκια) και μεσημεριανό! Και όχι δεν είμαι κοιλιόδουλη –καλά λίγο, όσο πατά ο ελέφαντας- αλλά προσωπικά το βρίσκω απαράδεκτο. Άλλο σημάδι της οικονομικής κρίσης ήταν ότι οι εταιρίες που διαφήμιζαν προϊόντα στην έκθεση, σε αντίθεση με άλλες χρονιές δεν προσέφεραν ούτε πέννα. Που τα μέμορυ στικ, τα πλαστικά μπαλάκια, οι θήκες για τα κινητά και όλα τα υπόλοιπα άχρηστα διαφημιστικά που μοίραζαν απλόχερα άλλα χρόνια!<br /><br />Παρόλη όμως, την προφανή αγωνία για την οικονομία και την, όχι και τόσο προφανή, αγωνία για το περιβάλλον και με εξωτερική θερμοκρασία 16 βαθμούς και βροχή τα κλιματιστικά ήταν συνέχεια αναμμένα στο φουλ. Σε μοουντ κυπριακού καύσωνα! Κι εγώ να νιώθω σαν χοιρινό στο τσιγκέλι! Αφού στις μισές διαλέξεις δεν έπαιρνα σημειώσεις γιατί έκανα διαλογισμό προσπαθώντας να ανεβάσω τη θερμοκρασία σώματος μου και να καταπνίξω μνήμες από τότε που κλείστηκα στους -20 και πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου όχι σκηνες από τη ζωή μου (ήταν πολύ βαρετή φαίνεται) αλλά σκήνές από την εύρεση μου μετά από μέρες ως παγοκολόνα και με τα νύχια γαντζωμένα στην πόρτα που είχε κολλήσει.<br /><br />Αυτά τα λίγα γιατί προσπαθώ να κρατηθώ ξύπνια κανα τρίωρο ακόμα μέχρι να βραδιάσει. Ίσως αναγκαστώ να πάω καμιά βόλτα και να πάρω και μια τσάντα που χρειάζομαι!<br /><br />Πάντως αυτή τη φορά το τζετ λαγκ ούτε που το κατάλαβα.<br /><br />------------------------------------------------------------------------------<br />Κοιλιόδουλη, κοιλιόδουλη αλλά ξέχασα να ενημερώσω και τους υπόλοιπους κοιλιόδουλους ότι η Βόστον Πάι ήταν καταπληκτική και παραδόξως μου θύμισε ένα παγωτό βανίλια που τρώγαμε μικροί (μια φορά κι έναν καιρό) που ήταν σε ένα χάρτινο τριγωνάκι και ήταν μόλις 15 σεντ. Επίσης, συστήνω και το Νιου Ινγλαντ κλαμ τσάουντερ. Αστακό δε δοκίμασα γιατί πλήρωνε άλλος και είπα να μην το παρακάνω! Τώρα έκλεισε σίγουρα το ποστ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3936978217758401652?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-22745594825497406292009-06-09T09:53:00.000-07:002009-06-09T09:54:14.121-07:00Σκεφτόμουν εδώ και μια δυο βδομάδες (όχι συνέχεια, αραία και που, μη φανταστείς) πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν τα ρούχα στο πως αισθανόμαστε καταρχήν και στο πως αντιμετωπίζουμε τον κόσμο. Αφορμή κάτι που μου συνέβη ένα Σάββατο πριν λίγο καιρό.<br /><br />Είχαμε πάει σε Ελληνικό κλαμπ με κάτι φίλες και επί τη ευκαιρία έβαλα ένα φορεματάκι και τακούνια. Συνήθως ντύνομαι πιο απλά αλλά σκέφτηκα ότι όλες οι Ελληνίδες θα ήταν που θα ήταν ντυμένες στην τρίχα, είχα αγοράσει που είχα αγοράσει και 2-3 φορεματάκια, σκέφτηκα ότι ήταν η καλύτερη ευκαιρία να βγάλουν τα λεφτά τους. Στο μετρό και στο Τραφάλγκαρ που τις περίμενα ένιωθα βέβαια λίγο άβολα (δε μ’αρέσει να τραβώ την προσοχή, τόσο ηλίθια είμαι!) αλλά είχε αρκετό κόσμο και τέλοσπάντων ήξερα πως να το χειριστώ ακόμα κι’όταν μου έπιασε κουβέντα ένας άσχετος και ήθελε το τηλέφωνο μου. Στο κλαμπ περάσαμε πολύ καλά (βασικά εν εκάτσαμεν κάτω!) και εκεί που έλεγα να μην το ξενυκτήσω και πολύ, το κλείσαμε το μαγαζί (και πάλι μη φανταστείς, κατά τις 3:30). Πήγαμε και οι τρεις μέχρι μια κοντινή –και κεντρική στάση- η μία πήρε λεωφορείο και οι αλλες δύο τηλεφωνήσαμε για ταξί. Δυστυχώς, το κινητό μου δεν είχε μπαταρία και το ταξί της φίλης μου ήρθε πρώτο αλλά φαντάστηκα ότι και το δικό μου δεν θα αργούσε πολύ και πως θα το έβρισκα και χωρίς μηνύματα και τηλέφωνο. Μέσα σε 5 λεπτά, η στάση είχε αδειάσει –εκτός από μερικούς μεθυσμένους- και το ταξί μου άφαντο. Ξαφνικά, ήμουν πολύ consious για το ντύσιμο μου και άρχισα να νιώθω απίστευτα άβολα. Ένιωθα εντελώς εκτεθειμένη και δε βοήθησε και το ότι τουλάχιστον 5 μη αδειούχα ταξί σταμάτησαν ειδικά για μένα –ενώ κανένα μαύρο δεν πέρναγε! Μετάνιωνα την ώρα και τη στιγμή που είχα βάλει φόρεμα και τακούνια! Μέχρι που ένας με πλησίασε και μου είπε ότι χωρίς να θέλει να μου την πέσει, θα στεκόταν κοντά μου, just being a gentleman, γιατί έβλεπε πόσοι με ενοχλούσαν. Εγώ βέβαια του είπα ότι μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου αλλά το χέρι μου που έπαιζε νευρικά τη σάρπα μου έλεγε άλλα. Ευτυχώς εκείνη τη στιγμή ήρθε ένα λεωφορείο που με βόλευε και μπήκα. Και μόνο τότε ένιωσα αρκετά καλά για να χαμογελάσω και λίγο στον άνθρωπο την ώρα που έφευγα.<br /><br />Αντίθετα, την Κυριακή το βράδυ πήγα σε ένα φιλικό σπίτι και μέχρι να φύγω είχε πάει δώδεκα και. Η περιοχή ήταν αρκετά ασφαλής και περπάτησα μέχρι τη στάση να πάρω λεωφορείο. Και παρότι ήταν σκοτεινός δρόμος, ερημιά και μόνο κανα δύο κυκλοφορούσαν, ντυμένη με τζην, αθλητικά και εντελώς απεριποίητη ένιωθα έτοιμη να αντιμετωπίσω τα πάντα.<br /><br />Το ότι ντυμένη “γυναικεία” νιώθω ευάλωτη στα βλέμματα και τις προθέσεις των αντρών και ντυμένη σαν «άντρας» (ή έστω πιο incospicously) άνετα στα πετσί μου και έτοιμη “to take on the world” έχει να κάνει με το ότι η κοινωνία στην οποία μεγάλωσα (δηλ. η Κυπριακή) είναι κατά βάση ανδροκρατούμενη και δεν αναγνωρίζει ίσα δικαιώματα στις γυναίκες (κατά το: δεν φταιει ο βιαστής αλλά εσύ που τον προκάλεσες) ή τα προσωπικά μου συμπλέγματα? Μήπως μας μεγάλωσαν να νιώθουμε ότι χρειαζόμαστε έναν άντρα να μας προστατεύει ή είναι ο νόμος της φύσης ότι ο πιο αδύνατος σωματικά χρειάζεται κάποιον πιο δυνατό για προστασία?<br /><br />Όπως και να έχει πάντως, θα το σκεφτώ πολύ πριν ξαναβάλω κάτι τέτοιο στο Λονδίνο. Ή τουλάχιστον θα φροντίσω να φορτίσω πρώτα το κινητό μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-2274559482549740629?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-1889805055196615112009-05-28T02:21:00.000-07:002009-05-28T02:24:43.189-07:00Έβλεπα όνειρο τον Χιου Γκραντ και τη γιαγιά μου στην Κωνσταντινούπολη.<br /><br />Φαντάζομαι αυτό είναι το υποσυνείδητο μου που μου λέει ότι δεν πάω καλά.<br /><br />Δεν πάω καθόλου καλα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-188980505519661511?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-39801314487706646272009-05-20T04:39:00.000-07:002009-05-20T04:51:55.701-07:00<div align="left">Πως αποφασίζει κανείς μεταξύ του αριστερού λοβού που φωνάζει πως όταν ραγίσει το γυαλί δεν ξανακολλά και οι συνθήκες είναι το λιγότερο δυσοίωνες και του δεξιού που ξελαρυγγιάζεται ότι οι μεγάλες αγάπες δεν πεθαίνουν έτσι?<br /><br />Είναι η αγάπη από μόνη της ποτέ αρκετή για το «και ζήσανε αυτοί καλύτερα» ή έχει σημασία τελικά ο σταβλίτης να πληρεί και άλλες προϋποθέσεις?<br /><br />Τελικά είμαι ρεαλίστρια, αθεράπευτα ρομαντική ή απλά ανίκανη να αποφασίσω για τη ζωή μου?<br /><br /><br /><br /> <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Ar_K5f-eat0"><span style="color:#6600cc;">Broken Strings</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3980131448770664627?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-38756676754967517212009-05-17T12:50:00.000-07:002009-05-17T12:56:46.785-07:00Ξέρεις σίγουρα ότι μένεις Λονδίνο όταν πληρώνεις σχεδόν 10 λίρες για ένα σουβλάκι χωρίς καν τζατζίκι.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Και δε διαμαρτύρεσαι καν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-3875667675496751721?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-55645546709766528302009-05-01T10:27:00.000-07:002009-05-01T10:39:54.145-07:00E: Πότε καταλαβαίνεις ότι έχεις πάρει το blogging μια ιδέα πολύ μακρυά?<br /><br /><br />A: Όταν είσαι στην αυλή ενός ακαδημαϊκού ιδρύματος με έναν καθηγητή (μπορεί να είναι ο δικός σου μπορεί και όχι) πάτε με μια ομάδα άλλων μαθητών συζητώντας περί φιλοσοφικών και θετικών ζητημάτων προς μια διάλεξη, κάθεσαι στην αυλή και παρατηρείς τον κόσμο, σκέφτεσαι πόσες ομοιότητες έχει το σχολείο με τη φυλακή από άποψη κοινωνικών δομών και χαρακτήρων και ξαφνικά λες στον εαυτό σου πόσο καλή ιδέα για ποστ είναι ενώ έχεις ήδη σκεφτεί το μισό.<br /><br />Και μετά κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και συνειδητοποιείς ότι τα πιο πάνω ήταν το όνειρο που έβλεπες όταν δεν ήθελες να σηκωθείς!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-5564554670976652830?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-89794687803798852772009-04-29T09:06:00.000-07:002009-04-29T09:08:05.534-07:00<em>«Ο ανάδρομος Ερμής στο ζώδιο σας φέρνει στην επιφάνεια τον κυνισμό που κουβαλάτε επί μονίμου βάσεως κυρίως σε ερωτικά θέματα. Σε συνδυασμό με την απώλεια όρεξης για οτιδήποτε παραγωγικό –παρόλη τη στοίβα εργασίας που πρέπει να διεκπεραιωθεί- και την αβεβαιότητα για τη ζωή σας, γίνονται τα νεύρα σας ζαρτιέρες. Μην ανησυχείτε, τα πράγματα μπορεί να γίνουν και χειρότερα. Η «νέα γρίπη» είναι μόλις ένα φτάρνισμα μακρυά. Αλλά ποιος θα τολμήσει να πλησιάσει?!»</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-8979468780379885277?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-40885627021763672962009-04-26T10:20:00.000-07:002009-04-26T11:10:24.454-07:00<strong>Καστ:<br /></strong>A: Άγνωστος σε μπαρ (πιθανό μέλος Ρώσσικης μαφίας)<br />dS: Γιουoρζ τρούλι<br />Φ: Φίλη<br /><br /><strong>Μέρος:</strong> Μπαρ-κλαμπ μεσάνυκτα Σαβάτου όπου γίνεται ο κακός χαμός και είμαστε όλοι ο ένας πάνω στον άλλον χωρίς πιθανότητα μετακίνησης ενός εκατοστού.<br /><br />Α: Από που είστε?<br /><em>(Γιατί κάνει μπαμ από μακρυά ότι τέτοιες εξωτικές καλλονές δεν είναι δυνατόν να είναι Αγγλίδες!)<br /></em>Φ: Ελλάδα<br />Α: "Τι κάνεις, καλημέρα, γεια σου, είσαι πολύ όμορφη, σε αγαπώ, όπα"<br />dS και Φ: Α στο διάλο, είδες τα Ελληνικά!<br />Α: Μένεις Λονδινο?<br />dS: Ναι<br />Α: Πως σε λένε?<br />dS: <em>(Τ'όνομα είναι του Θεού πες το κι ας πέσει χάμω),</em> Spock<br />Α: Ντέηβιντ, χάρηκα<br />dS: Καταφατικό νεύμα <em>(Εγώ να δεις!)<br /></em>Α: Δώσε μου το τηλέφωνο σου (Τείνοντας μου το κινητό του)<br />dS: Όχι (κουνώντας αρνητικά το κεφάλι μου)<br /><br />Επιμένει και μου δίνει το κινητό. Του το επιστρέφω ευγενικά και αρνούμαι το ποτό που μου προσφέρει και από το οποίο έχει πιει ήδη (δεν έχω βάλει και εμβόλιο ηπατίτιδας!)<br /><br />dS: Σόρρυ, αλλά έχω μπόυφρεντ<br />Α: Να σου τηλεφωνήσω θέλω.<br />dS: Σορρυ, πρέπει να φύγουμε<br /><br /><br />Μπορεί κάποιος να μου πει πως χειρίζεσαι τέτοιες περιπτώσεις στις οποίες δεν θες να είσαι και σκύλλα, δεν υπάρχει πιθανότητα να απομακρυνθείς λόγω χώρου but no means no?<br /><br />Πάλι καλά που ήμασταν έτοιμες να φύγουμε δηλαδή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4088562702176367296?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-90116881682852305642009-04-21T03:52:00.000-07:002009-04-21T04:40:10.577-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_FfNhUwrO_Tk/Se2lnkOxQPI/AAAAAAAAAD4/Q7NIHRQN99c/s1600-h/Birthday%2520Cake_nocandle.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327096033408270578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 305px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FfNhUwrO_Tk/Se2lnkOxQPI/AAAAAAAAAD4/Q7NIHRQN99c/s320/Birthday%2520Cake_nocandle.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><br />Το blog γιορτάζει και μοιράζει!<br /><br /><br /><br />Καλά υπερβάλλω λίγο, απλά γιορτάζει.<br /><br />Γιορτάζει τον ένα χρόνο ζωής του alter ego μου, της τηλεοπτικής μου περσόνας και των δημόσιων τοποθετήσεων μου!<br /><br /><br /><br />Καλά εντάξει. Γιορτάζει τον ένα χρόνο ύπαρξης του υπό ψευδωνύμου ηλεκτρονικού ημερολογίου αλληλεπίδρασης μου με άλλες μορφές ζωής εκεί έξω. Ευχαριστημένοι?!<br /><br /><br />Πάντως οφείλω να ομολογήσω ότι το να ξεκινήσω blog μπορεί να μην ήταν μια life-changing experience αλλά αποτελεί τουλάχιστον μία από τις λίγες αποφάσεις που έχω πάρει τα τελευταία χρόνια και για την οποία όχι μόνο δεν έχω μετανιώσει (ακόμα!) αλλά για την οποία συγχαίρω τον εαυτό μου επί καθημερινής βάσεως.<br /><br /><br />Καλά εντάξει, επί μηνιαίας!<br /><br /><br />Μου έχει μάθει καταρχήν τις τεράστιες δυνατότητες του ίντερνετ για αλληλεπίδραση με άλλους, τις οποίες σνόμπαρα επί χρόνια, μου έδωσε μία δημιουργική διέξοδο για τη γκρίνια και τη μιζέρια που με δέρνει συχνά εώς πολύ συχνά και το κυριότερο, ένα χρόνο μετά, νιώθω ότι κάποιες από τις πιο ουσιαστικές μου σχέσεις βρίσκονται στην οθόνη του υπολογιστή μου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, how sad is that?! Αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι υπάρχει ελπίδα και ότι αν επιστρέψω Κύπρο θα βρεθούν μερικοί άνθρωποι με τους οποίους πραγματικά θα ήθελα να κάνω παρέα. Και οι υπόλοιποι είναι μόλις ένα κλικ μακρυά. Κάτι είναι κι αυτό!<br /><br />Θα ήθελα λοιπόν να τελειώσω αυτό το ασυνάρτητο κείμενο (το οποίο γράφεται επειδή έξω έχει λιακάδα και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να δουλέψω-στο Λονδίνο αν είναι δυνατόν!) ευχαριστώντας τους γονείς μου για τα υπέροχα γονίδια μου και το διαμέρισμα στο κέντρο, το TVmania που με εισήγαγε στο blog της Δρακούνας (και από κει με πήρε ο κατήφορος!), τον ανάδρομο Ερμή που με ώθησε στο να πάρω αυθόρμητες αποφάσεις (yes me!) and last but not least όλους εσάς που μοιράζεστε τις δημόσιες ανοησίες και ανασφάλειες μου, γεμίζετε τις βαρετές ώρες μου στη «δουλειά» όταν θα έπρεπε να χτίζω το CV μου και όχι να χαζεύω στο ίντερνετ και το κυριότερο επαναφέρατε την πίστη μου στο ανθρώπινο είδος και μια πολύ χρειαζούμενη νότα αισιοδοξίας!<br /><br /><br /><br />Μήπως τελικά <span style="color:#ff0000;">είναι </span>life-changing experience?!<br /><br />---------------------------------------------------------------------------------------------<br />ΥΓ: Αν βρίσκεστε κάπου κοντά κερνώ πραγματική τούρτα. Και όχι, δεν είναι επειδή βρήκα ένα πολύ ωραίο μικρό ζαχαροπλαστείο και ψάχνω δικαιολογία για να γουρουνιάσω!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-9011688168285230564?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-44339937116939527992009-04-19T07:03:00.000-07:002009-04-19T07:12:22.714-07:00Φίλη: Αν τα λεφτά δεν ήταν πρόβλημα και μπορούσες να κάνεις ό,τι θέλεις, τι θα ήθελες να κάνεις?<br /><br /><em>Χμμ. Σκεψ, σκεψ εντατικ (που λέει και ο <a href="http://provatos.blogspot.com/">πρόβατος</a>).</em><br /><br /><br />dS: Θα ήθελα να μείνω στο Λονδίνο κανα δυο χρόνια ακόμα. Να βρω ένα καλό post-doc σε μία καλή ακαδημαϊκή και ερευνητική ομάδα που να ασχολείται επιτέλους με το θέμα μου και να μην είμαι φτερό στον άνεμο, να φτιάξω το CV μου, να μαζέψω εμπειρίες και να καταφέρω να απελευθερωθώ αρκετά ούτως ώστε ακόμα κι αν επιστρέψω Κύπρο μετά να μπορώ να ζήσω τη ζωή μου χωρίς να με ενδιαφέρει στο ελάχιστο τι θα πει ο κόσμος ακόμα κι αν ζω στην ίδια γειτονιά πάνω από τους γονείς μου και απέναντι από τους παππούδες μου!<br /><em>*Sigh*</em> Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει δυστυχώς να κάνω το αδιανόητο. Να κάνω κάτι που είναι τόσο εκτός του χαρακτήρα μου όσο και η αρχηγία του ελεύθερου κόσμου για τον Μπους. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Πρέπει να το κάνω...<br /><br /><br /><em><br />*Sigh* τρις<br /></em><br /><br /><br /><p></p><p><br /></p><br />Από αύριο ξεκινώ να δικτυώνομαι!<br /><br /><br /><br /><br /><br />Καλά από μεθαύριο....<br /><br /><br /><br /><br />Α, και Καλό Πάσχα! Φάτε ένα αρνί και για μένα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-4433993711693952799?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-27854505661561903052009-04-17T06:56:00.000-07:002009-04-17T07:00:04.732-07:00“What is it with women and our obsession to "fix" men? Why is it that all of us –young, older, educated or high school dropouts, career women or housewives- love to play mother Teresa? Why are we drawn to men that need us? Why is it that even when we go for the powerful, self-sufficient male we find something that needs “fixing”? Be it their career, their personal issues, their relationship with their father, their siblings, their children or their dead cat! Is it innate in us? Do we do it simply because we care? Because society has taught us that women should nurse and support? Or do we do it because “fixing” him would mean that he is finally our Mr. Perfect and that we have managed the unmanageable task of changing a man.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-2785450566156190305?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-74389750911967263632009-04-15T06:05:00.000-07:002009-04-15T06:07:33.505-07:00«Τις τελευταίες μέρες με έχει πιάσει κάτι. Νομίζω φταίει και η άνοιξη που μπαίνει σιγά σιγά. Δεν μπορώ να το προσδιορίσω ακριβώς αλλά αισθάνομαι μια ανησυχία. Νιώθω σαν κάτι να λείπει. Ή μάλλον όχι, αυτό θα ήταν πολύ εύκολο για μένα. Νιώθω restless. Νομίζω χρειάζομαι μια αλλαγή στη ζωή μου. Μήπως να ξανακόψω τα μαλλιά μου κοντά?. Όχι, χρειάζομαι κάτι πιο δραστικό. Το πρόβλημα είναι ότι βαριέμαι εύκολα. Τώρα που το σκέφτομαι χρειάζομαι μια σταθερά στη ζωή μου. Χρειάζομαι κάποιον σταθερά στη ζωή μου για να μη βαριέμαι τους πάντες και τα πάντα. Χρειάζομαι κάποιον που θα αναστατώνει τον κόσμο μου για να μην καταντούν βαρετά όλα τα υπόλοιπα.»<br /><br />Αυτά τα σκεφτόμουν την προηγούμενη εβδομάδα. Την προηγούμενη βδομάδα υπήρχε η πιθανότητα να επιστρέψω στην Κύπρο το καλοκαίρι μόνιμα για επαγγελματικούς λόγους. Αυτή η πιθανότητα δεν υπάρχει πλέον. Και δεν είμαι σίγουρη αν στεναχωριέμαι γι΄ αυτό ή όχι. Εντάξει, λυπήθηκα που δεν πέτυχε (κυρίως για τους υπόλοιπους) και ομολογουμένως θα ήταν καλή ευκαιρία αν μακροπρόθεσμα ήθελα να επιστρέψω Κύπρο –που μάλλον θέλω. Αλλά ένα μικρό κομμάτι μου ευχόταν να μην πετύχει (λες να το γρουσούζεψα εγώ?!). Τώρα βρίσκομαι πραγματικά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι για τη ζωή μου και οι αποφάσεις που θα πάρω τώρα θα την επηρεάσουν σημαντικά στο μέλλον τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά. Τώρα δεν έχω την «εύκολη και ανέξοδη» λύση να επιλέξω. Τώρα πρέπει να δείξω τι πραγματικά αξίζω και δεν θα μπορώ να παραπονιέμαι και να γκρινιάζω όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Τώρα θα πρέπει να δεκτώ το κόστος της οποιασδήποτε επιλογής μου γιατί θα είναι αποκλειστικά δική μου.<br /><br />------------------------------------------------<br />Τελικά δεν έκοψα τα μαλλιά μου κοντά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-7438975091196726363?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8506250411004112823.post-15606022400253946702009-04-02T08:39:00.000-07:002009-04-02T08:43:03.551-07:00Κατά γενική ομολογία έχω μια τάση να περιπλέκω τη ζωή μου. Ή μάλλον όχι τη ζωή μου. Τις σκέψεις μου και τις καταστάσεις. Με λίγα λόγια το «τόσο» το κάνω «ΤΟΟΟΟΟΣΟ»! Παρόλα αυτά, έχω ανακαλύψει προσφάτως ότι όσον αφορά τα αισθηματικά προτιμώ τις απλές καταστάσεις (στην αρχή τουλάχιστον!). Μι Τάρζαν, γιου Τζέην ένα πράγμα. Με κουράζουν απίστευτα τα παιχνίδια που παίζουν οι άντρες και οι γυναίκες για να κρατήσουν και καλά ένα επίπεδο και έναν εγωισμό και που απαιτούν τεχνικές Ηρακλή Πουαρό για να αποκρυπτογραφήσεις τι ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής! Και μπορεί να ξέρω πως παίζονται (γιατί είμαι και δεινή γνώστρια της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης!) αλλά αρνούμαι να τα παίξω. Και το κυριότερο, αν δεν τα έπαιξα όταν ήμουν 18 θα τα παίξω τώρα που γέρασα?! Και καλά να με ρωτά η συγκάτοικος τι να απαντήσει στο τάδε μήνυμα από τον τάδε γκόμενο –ο οποίος τι να εννοεί ακριβώς άραγε?!- για να του λέει αυτό το πράγμα αλλά να είναι και χαλαρή, αλλά να καλούμαι να τα παίξω κι εγώ?!!<br /><br />Γουστάρεις άνθρωπε μου και είσαι και άντρας με α^**&amp;%ια?! Δήλωσε ξεκάθαρα τις προθέσεις σου και θα σε ειδοποιήσω κι εγώ για τις δικές μου. Και μετά να παίξουμε όσα παιχνίδια θέλεις! Αλλά να ξέρω κι εγώ τι αντιμετωπίζω. Έχεις βγει για κυνήγι ή απλά έβγαλες το σκύλο βόλτα? Γιατί το παίζεις εκ του ασφαλούς με μηνύματα καπνού? Περιμένεις να σιγουρευτείς ή μήπως περιμένεις να βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα? Γιατί κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει! Αρκετή βοήθεια του κοινού πήρες! Εμένα μ’ αρέσουν οι δυναμικοί άντρες που ξέρουν να ρισκάρουν γιατί το αποτέλεσμα το αξίζει και με το παραπάνω και ξέρουν και να δέχονται την απόρριψη με αξιοπρέπεια γιατί καλύτερα να είσαι σίγουρος για το όχι παρά να διερωτάσαι για το ναι.<br /><br />Α, στο διάλο! Συγχίστηκα πάλι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8506250411004112823-1560602240025394670?l=drspockblog.blogspot.com' alt='' /></div>drSpockhttp://www.blogger.com/profile/15618955190568404084noreply@blogger.com18